Отвори го главното мени

Горан Стефановски (Битола, 27 април 1952Кантербери, Велика Британија, 27 ноември 2018) — македонски драмски писател.

Горан Стефановски
Роден/а27 април 1952(1952-04-27)
Битола, Македонија
Починат/а27 ноември 2018(2018-11-27) (воз. 66 г.)
Кантербери, Обединето Кралство
НационалностМакедонец
УниверзитетУниверзитет „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, Филолошки факултет „Блаже Конески“
Жанрдрама
Значајни делаДиво месо“, „Дупло дно“, „Јане Задрогаз“, „Кула вавилонска“, „Лет во место“, „ХИ-ФИ“,„Fetti“, "Тетовирани души
Значајни наградиСтале Попов“, „11 Октомври“, „Стериина награда“, „Војдан Чернодрински
РодниниВлатко Стефановски (брат)
мрежно место
http://goranstefanovski.co.uk

Содржина

БиографијаУреди

Горан Стефановски дипломирал на Филолошкиот факултет во Скопје, на отсекот по англиски јазик и книжевност. Исто така, студирал драматургија на театарската академија на Универзитетот во Белград, каде што и магистрирал на тема: „Сценските напатствија како основа на драматургијата на Семјуел Бекет“. По дипломирањето, Стефновски работел во драмската редакција на Телевизија Скопје, а потоа како асистент на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Во 1986 година станал професор по драматургија на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Пред смртта живеел и работел во Лондон. Стефановски бил член на Македонскиот ПЕН центар и на Друштвото на писатели на Македонија од 1979 година, а во 2004 година станал член и на Македонската академија на науките и уметностите.[1] Починал во Кантербери, Велика Британија, на 27 ноември 2018 година, по кратка и тешка болест.[2] Притоа, неговото тело било кремирано на 5 декември 2018 година во „Barham Crematorium“ во Кентербери, а во својот тестамент Стефановски изразил желба пепелта да биде растурена над Охридското Езеро.[3]

За творештвотоУреди

Драмите на Горан Стефановски имаат нешто заедничко: преку трагедијата на едно семејство, Стефановски ни ја предава историјата на македонскиот народ, со сите свои болки и рани, со социјалните неправди, политичките разијдувања, стремежот за подобро утре. Во неговите драми се издвојуваат три вида на ликови:

  • Луѓе-нелуѓе, предавници, кои се дел од историјата на овој народ. Тоа се оние ликови кои по потрага по поудобен живот ги поддржуваат, ги помагаат и им отвораат пат на сите непријателски дејности. Таквите се заслепени од сјајот на `розевите приеми на буржоазијата` каде всушност и не припаѓаат. Тие се подготвени да ги предадат и своите најблиски, пријатели и роднини, а во знак на послушност би го убиле и својот роден брат. На овие ликови Стефановски им припишува реченици како:
„Не ме боли газот за народните права, ниту народот ги заслужува, ниту може да ги има, ниту ако ги добие ќе знае што да прави со нив.“
(Киро, „Лет во место“)

Но, при крајот на драмата, Стефановски им припишува и чин на освестување, некаков вид на признание дека сепак носат во себе љубов кон татковината.

  • Ликови кои се двоумат на која страна да тргнат, и кои всушност никаде не одат и ништо не прават. Ваквите ликови ја изгубиле надежта, се оддале на пијанство (Димитрија и Симон од „Диво месо“), се чувствуваат неспособни да преземат нешто (Михајло и Султана од „Лет во место“), потиснати се во патријархални семејства во кои животот им е однапред скроен, а тие треба да чекорат низ животот како балерини (Кристина од „Дупло дно“), или пак со згаснати соништа си создаваат некој свој свет (Кољо, Алтана од „Тетовирани души“).
  • Третата галерија ликови се револуционерни типови, во чии размислувања има нешто прогресивно, чиј труд не е награден во драмите, но сепак мора да постојат, макар и со својот донкихотовски лет во место. Самото нивно постоење ни дава надеж дека не сме изгубени, дека постоиме. Тие ликови се гневни од развојот на настаните. Цибра („Тетовирани души“) сонува за кариера на народен трибун, а пораснат е на улица според законот на посилниот. Тој вели:
„Иднината никако да дојде, минатото никако да си отиде, а ние овде глумиме сегашност.“

Андреја („Диво месо“) со своите другари комунисти подготвува штрајк, после што е затворен. Но вербата во својата идеја не го напушта дури ни во затворот. Уметникот и револуционер Јаков („Дупло дно“) се крева против оние кои го просветлуваат народот а не разликуваат ден од ноќ, против бирократијата од уметничка провениенција, велејќи:

„Јас сум народот! Од денеска ќе се застапувам сам.“

НаградиУреди

За своите драми, Стефановски бил добитник на повеќе награди, како:

ТворештвоУреди

НаводиУреди