Клечевце

село во Општина Куманово

Клечевце или Клечовце — село во Општина Куманово. До 2004 година било седиште на своја Општина Клечевце.

Клечевце
Клечовце
Клечевце is located in Македонија
Клечевце
Местоположба на Клечевце во Македонија
Координати 42°6′57″N 21°51′25″E / 42.11583° СГШ; 21.85694° ИГД / 42.11583; 21.85694Координати: 42°6′57″N 21°51′25″E / 42.11583° СГШ; 21.85694° ИГД / 42.11583; 21.85694
Регион Logo of Northeastern Region, Macedonia.svg Североисточен
Општина Coat of arms of Kumanovo Municipality.svg Куманово
Област Средорек
Население 573 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 17046
Надм. вис. 520 м
Слава Ѓурѓовден
Клечевце на општинската карта
Клечевце во Општина Куманово.svg

Атарот на Клечевце во рамките на општината
Commons-logo.svg Клечевце на Ризницата

Географија и местоположбаУреди

Селото се наоѓа во областа Средорек, сместено недалеку од устието на Крива Река во Пчиња и недалеку од железничката линија Куманово - Бељаковце, а на север е поврзано со регионалниот пат Р29277 (Секулица - Војник). Клечевце е рамничарско, на надморска височина од 520 метри. Од градот Куманово, населбата е оддалечена 21 км. Атарот зафаќа простор од 18,9 км2. Населбата има полјоделска[1] и сточарска функција.

ИсторијаУреди

Атарот на Клечевце е населен уште од железното време, за што сведочи наоѓалиштето Калиште сместено на рид на 2 км североисточно од селото.[2]

Во денешниот облик селото постоело уште пред турското време, но за неговото име се знае дури по доаѓањето на Турците. Тие го истиснале месното македонско население, кое се раселило по околните села и на населбата ѝ го дале името Чаушчојле. Тука најпрвин се доселиле побогатите Турци како и некои сиромашни (како крепосници). За време на турското ропство врз Македонија, Клечевце било голем центар каде што можело да се пронајде оружје. Низ текот на годините, Клечевце било и општина (до 2004 година). Во 1952 година од Клечевце биле иселени (по своја волја) и последните Турци кои живееле таму. Денес во селото живеат Македонци и мал дел Срби.

СтопанствоУреди

Економијата на ова населено место е многу слаба, па затоа сите млади луѓе одлучуваат да се отселат и да се преселат во поголемите градови како Куманово, Скопје, па дури и во странство. Луѓето кои живеат таму живеат од земјоделството или работат во градот како градежни работници за многу мали плати.

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Клечевце живееле 595 жители, од кои 350 Турци и 245 Македонци.[3]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Клечевце имало 160 Македонци, патријаршисти (под српската црква) и 90 Роми. Во селото се наметнала српската пропаганда и со децении работело српско училиште.[4]

Во 1961 година во селото има 1.382 жители, додека во 1994 година биле запшишани 615 жители.

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има 573 жители, од кои 555 Македонци, 17 Срби и 1 останат.[5]

На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години:[6]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 595[3] 250[4] 1.207 1.328 1.382 1.165 935 694 615 573

Населението сѐ повеќе се намалува затоа што смртноста е поголема во однос со природниот прираст, но и поради иселувањето од него.

РодовиУреди

Клечевце е македонско село.

Според истражувањата од 1972 година, родови во селото се:

  • Доселеници: Лукинци (10 к.) доселени се од селото Луке кај Крива Паланка; Војинчанци (7 к.) и Мазници (5 к.) доселени се од селото Војник; Нешковци (6 к.) и Димковци (1 к.) доселени се од селото Трстеник во Овче Поле; Бојковци (6 к.) доселени се од селото Режановце. Го знаат следното родословие: Петре (жив на 85 г. во 1972 година) Петруш-Бојко, кој се доселил во селото; Зекини (5 к.) доселени се од селото Јачинце; Бајевци (5 к.) доселени се од селото Кшање; Петрушевци (1 к.) доселени се од селото Макреш; Тошевци (1 к.) и Тошевци (1 к.) доселени се однекаде. Пред крајот на турското владеење Јован Цвијиќ забележал доселеници во селото од Скопско и Дебарско.
  • Доселеници по турското владеење: Огутќанци (13 к.) доселени се од селото Огут во Горна Пчиња; Габранци (5 к.) и Ѓуковци (5 к.) доселени се од селото Габар кај Крива Паланка; Стојанчевци (5 к.), Борковци (3 к.) и Маринци (3 к.) доселени се од селото Подржи Коњ во Горна Пчиња; Петраљинци (5 к.) и Богдановци (4 к.) доселени се од селото Петралица кај Крива Паланка; Поповци (4 к.) доселени се од селото Старо Нагоричане; Црцорци (6 к.) доселени се од Црцорија кај Крива Паланка; Метежевци (7 к.) доселени се од селото Метежево во Горна Пчиња; Дедо Алексовци (3 к.) доселени се од селото Длабочица кај Крива Паланка; Дренчанци (2 к.) доселени се од селото Дренак кај Крива Паланка; Американци (2 к.) доселени се од селото Градец кај Крива Паланка; Канаревчанци (2 к.) доселени се од селото Канарево; Овчеполци (1 к.) доселени се од некое село во Овче Поле.
  • Роми: Крошњарци (5 к.), Даниловци (5 к.), Кокошчевци (4 к.), Науновци (4 к.), Радевци (4 к.), Јежовци (3 к.), Тодевци (3 к.), Аврамовци (2 к.), Масевци (2 к.), Тодосијевци (2 к.), Величковци (1 к.), Ѓуневци (1 к.) и Костевци (1 к.) никој не знае ништо за своето потекло.[7]

Општествени установиУреди

Од општествените установи има доста работи како: основно училиште со сите паралелки, пошта, продавници, дневен престој за стари луѓе и една детска градинка. Училиштето го посетуваат деца и од околните села.

Самоуправа и политикаУреди

Редовни настаниУреди

Културни и природни знаменитостиУреди

Цркви
Археолошки наоѓалишта

На подрачјето на селото и неговата околина се среќаваат следниве археолошки наоѓалишта:[2]

СпортУреди

ЛичностиУреди

 
Драган Богдановски

ИселеништвоУреди

Постари иселеници се Нешовци кои живеат Горно Ѓуѓанци, Овче Поле.[7]

Посилен бран на иселување настапил од 1961 година.

НаводиУреди

  1. Митко Панов, Енциклопедија на селата во Република Македонија, стр.151
  2. 2,0 2,1 Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 210. ISBN 9989-649-28-6.
  3. 3,0 3,1 Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 215.
  4. 4,0 4,1 Brancoff, D.M. La Macédoine et sa Population Chrétienne. Avec deux cartes ethnographiques, Paris, 1905, pp. 128-129.
  5. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  6. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  7. 7,0 7,1 Трифуноски, Јован (1974). Кумановска Област. Скопје: Универзитетска Печатница „Св Кирил и Методиј“.

Надворешни врскиУреди