Радишани

градска населба и село во Општина Бутел, Скопје


Радишани — населба во Општина Бутел, во околината на градот Скопје. Има урбан и рурален дел.

Радишани
Radishani-West.JPG

Поглед на дел од селото Радишани од запад

Радишани is located in Македонија
Радишани
Местоположба на Радишани во Македонија
Координати 42°3′39″N 21°26′52″E / 42.06083° N; 21.44778° E / 42.06083; 21.44778Координати: 42°3′39″N 21°26′52″E / 42.06083° N; 21.44778° E / 42.06083; 21.44778
Општина Бутел
Население 9123 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 25110
Надм. вис. 350-430 м
Радишани на општинската карта
Радишани во Општина Бутел.svg

Атарот на Радишани во рамките на општината
Commons-logo.svg Радишани на Ризницата

Географиja и местоположбаУреди

 
Поглед на дел од Радишани

Радишани се наоѓа во северниот дел од Скопје (средишен дел на Општина Бутел), на 8 километри оддалеченост од центарот на градот Скопје. Населбата е сместена во долината од двете страни на реката Серава (надморска височина од околу 430 метри), со што таа има ридско-долински карактер. Атарот на Радишани зафаќа простор од 6,1 км2, од кои 497 ха се обработливо земјиште, а пасиштата зафаќаат 38 ха[1]. Низ Радишани минува патот за повеќе села во подножјето на планината Скопска Црна Гора, конкретно селата Љубанци и Побожје, како и патот за помалите села Бел Камен и Кучевишка Бара кој се поврзува со локалниот пат кон Бањани. На атарот на населбата Радишани избива изворот Жегровец[2].

ИсторијаУреди

 
Поглед на дел од селото Радишани
 
Цветна ливада во Радишани

АнтикаУреди

Познато е дека подрачјето околу населбата е населено уште од антиката, за што сведочат остатоците од римска населба пронајдени во руралниот дел[3], недалеку од десниот брег на Серава.

Постојат претпоставки дека населба на местото од Радишани постоела уште од времето на Крале Марко (XIV век). Наведување за оваа претпоставка е постоењето на црквите „Св. Никола“ и „Св. Ѓорѓија“ кои потекнуваат токму од овој период (XIII-XIV век). На просторот на Радишани од старини се пронајдени доцноантичка некропола во месноста Радишко, како и еден осамен римски наод на надгробна плоча со латински натпис од I век во месноста Голем Град (Река) на левиот брег на Серава[4].

Радишани спаѓа во старите села во Скопската Котлина. Првите пишани податоци за Радишани потекнуваат од втората половина на XV век, кога селото било завештано од Јахја-паша на неговата истоимена џамија во Скопје[2]. Ваквата положба која ја имале мал број на села (завештани на џамии во XV век биле и Драчево и Булачани) била доста поволна бидејќи селаните биле слободни и имале своја сопствена земја (не биле чифлици на бегови) и имале единствена обврска да дел од своите земјоделски производи ги даваат на џамијата. Првите податоци за население се наоѓаат во турските пописи од XV век каде што се попишани околу 20 христијански семејства со име на мажот на фамилијата и името на неговиот татко. Народното предание наведува дека Радишани било големо село со „триста куќи“[5]. За време на отоманското владеење, во периодот на Карпошовото востание и Австро-турската војна во 1689, еден дел од населението настрадал, а друг дел се иселил, при што од тоа старо население останале само три македонски христијански родови: Ѓоклинци, Масинчеви и Трпановци[5]. На почетокот на XIX век, во Радишани биле основани неколку чифлици на кои земјата ја обработувале доселени Македонци, додека пак, останатите три старинечки родови имале своја сопствена земја[6]. До крајот на отоманското владеење во Радишани имало 5 чифлици. Населението на Радишани се ослободило од чифлигарството во периодот од 1912 до 1925 кога земјата преминала во сопственост на Македонците кои живееле во селото (дел со откупување, а дел преку аграрна реформа[5]).

Поземјотресна урбанизацијаУреди

По катастрофалниот Скопски земјотрес во 1963 г., донесена е одлука за планска урбана изградба на 11 приградски населби со монтажна градба на бараки, при што една од тие населби била изградена на ридот западно од селото Радишани. Радишани доживеало голем подем во почетокот на осумдесеттите години на минатиот век, кога биле изградени училиштето, градинката, трговскиот центар, зградитеи бројните бараки. Со тоа истото преминува во населба. Во тој период започнало да се доселува население од сите краишта на Македонија, како и од околните места, а овој процес трае сè до денес со доселување на бројни побогати македонски семејства од Скопје и од скопските населби Чаир, Бутел и Топанско Поле кои градат куќи во прекрасната природна околина на Радишани.

Од етнографски аспект, сè до крајот на Втората светска војна и педесеттите години на ХХ век, селото Радишани заедно со селото Раштак, според говорот, народната носија и народните обичаи, претставувале две крајни (последни) села на етно-географската област Блатија, односно биле сметани за „блатиски села“ кои лежеле на границата спрема селата од жупата во Скопска Црна Гора[2]. Со зголемениот развој по ослободувањето од отоманското владеење, воедно и по Втората светска војна, започнало да се доселува сѐ поголем број на население од селата на Скопска Црна Гора. Сѐ почесто започнале да се склопуваат и брачни врски со ова население при што етнографските одлики на Радишани доста се измешале[5].

СтопанствоУреди

Поради поволната положба, Радишани има доста голема економска развиеност и активност на населението. Во населбата се застапени разни секундарни и терциерни стопански дејности. Радишани има многу поволна географска местоположба за земјоделство, односно одгледување на суви култури на долинските падини и влажни култури на долинското дно крај Серава[2]. Во минатото земјоделството било главна стопанска гранка. Најмногу се одгледувале жито, тутун, лубеници и винова лоза, а најголеми приходи населението остварувало од продажбата на тутунот и лубениците[7]. Еден помал дел од населението и денес се занимава со земјоделство, а најмногу се одгледуваат пченица и јачмен од житните култури, и домати, пиперки, краставица, млади кромитчиња, марула и зелка од градинарските култури кои се одгледуваат и под пластеници и на отворено. Во рамничарскиот предел на влезот (јужно) на Радишани од кај Расадник и кон Љуботенски Пат се одгледуваат и лубеници, дињи и тикви. На ридските предели се застапени и лозарството и овоштарството. Со земјоделство се занимава претежно населението што живее во делот на селото Радишани, односно куќите околу црквата „Св. Наум“, од десната страна на главната улица по течението на Серава. Денес земјоделството најмногу се одгледува за сопствени потреби, а еден дел се продава и на пазарите во Скопје и во населбата Радишани. Како голема градска населба и централна за повеќе околни места во Радишани работи трговски центар со голем број продавници, трговски дуќани, пекарници, ресторани, берберници и занаетчиски работилници. Во Радишани работат повеќе автомеханичарски и вулканизерски сервиси, две бензински пумпи и отпад за метални производи. Од индустријата застапени се производствени погони како што се: ливница за метали и метални конструкции, бетонска база и блокара за производство на градежни материјали, салони за изработка и продажба на мебел. Во населбата работат и големите ресторани и угостителски објекти за свадбени прослави „Олимпија“ и „Александар“, големи супермаркети и дисконти, приватни здравствени ординации, спортски обложувалници, пицерии, кафе-барови и друго. Голем дел од населението работи во фирми во центарот или во другите делови на Скопје.

Во Радишани работи и мултимедијалното претпријатие „Кругот“.

Демографија и населениеУреди

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, во Радишани има 9123 жители.[8]

Табела на национална структура на населението
Националност Вкупно
Македонци 8 084
Турци 35
Роми 160
Албанци 50
Власи 52
Срби 363
Бошњаци 49
останати 180

Како привлечно место за живеење, Радишани бележи постојан пораст на бројот на своите жители. Во 1961 година живееле 436 жители, во 1994 година живееле 7579 жители[1], а денес бројот на население се движи помеѓу 11 и 12 илјади жители.

РодовиУреди

Мнозинско и најдоминатно населени во Радишани отсекогаш, па сè до денес, се Македонците со православна христијанска вероисповед. Според староста на потеклото, македонските родови може да се поделат на старинечки, доселеници за време на отоманското владење, доселеници по отоманското владеење и најнови доселеници по Втората светска војна и изградбата на селото Радишани сè до денес. Старинечки родови во Радишани се: Ѓоклинци, Масинчеви и Трпановци[5]. Доселеници за време на отоманското владеење се: Латински (од с. Паливоденица во Качаничката Клисура), Тоневци и Ангелковци (двата рода од с. Волково поранешно Вучи Дол), Гинини (од с. Лисиче - Скопско). Доселеници по отоманското владеење се: Пискови (од с. Љубанци), Џајкови и Тенови (двата рода од с. Кучевиште), Стајкови, Зенговци, Ќоќоровци и Пешовски (сите од с. Побожје), Барџовци од (с. Бутел), Радичевци (од с. Радуша, преминале во Побожје, па во Радишани)[5]. За некои од овие родови доселени од селата на Скопска Црна Гора, како што се Ќоќоровци, постои предание дека тие потекнуваат од староседелското население на Радишани, кои веројатно за време на пустошот и несигурноста по Карпошовото востание се иселиле на Скопска Црна Гора каде било посигурно, за потоа повторно да се доселат во Радишани[9]. Со изградбата на селото се доселило население од сите краишта на Македонија (Кривопаланечко, Кумановско, Прилепско, Охридско, Кочанско, Битолско), а се доселило население со потекло од Косово и јужниот дел на Србија (околината на Босилеград). Воедно, забележани се турскиот род Јајовски и трите ромски родови: Амитови, Шабанови и Раифови[7].

Општествени установиУреди

 
Црквата „Св. Никола“ во Радишани

Во Радишани работи основното училиште „Ацо Шопов“, како и детска градинка. Од десната страна на главната улица се наоѓа црквата

„Св. Наум Охридски - Чудотворец“, каде што во 1996-та е погребан архиепископот г.г. Гаврил, а три години подоцна и

архиепископот на МПЦ - г.г. Михаил.

 
Црквата „Св. Наум Охридски“ во Радишани
 
Фреска на Богородица со Исус Христос од црквата „Св. Ѓорѓи“ во Радишани
Цркви
Училишта и градинки

Самоуправа и политикаУреди

Градоначалник на општината Бутел во чиј склоп е и населбата и селото Радишани е Велимир Смилевски. Радишани претставува месна заедница во рамките на Општина Бутел. Поголем број на советници во советот на Општината Бутел се од Радишани.

Културни и природни знаменитостиУреди

Редовни настаниУреди

Црковна слава во Радишани е Ѓурѓовден (6 мај), додека за празникот Св. Никола, жителите одржуваат собор во средновековната црква посветена на овој светец[2]. Кај големата црква посветена на Св. Наум се одржуваат големи општонародни собири за три празници: на денот на Св. Наум, на Крстовден и една недела пред Ѓурѓовден[2]. Во поново време црквата Св. Наум е најпосетувана за Велигден.

Познати личности кои живеат или живееле во РадишаниУреди

Култура и спортУреди

Спортот и културата се доста развиени во Радишани. Во Радишани постои новоизградена спротска сала „Иван Хаџи-Николов“ со капацитет за 500 гледачи, а има повеќе фудбалски и кошаркарски игралишта во училиштето „Ацо Шопов“ и низ населбата. На врвот на ридот над населбата отворена е приватна ергела-мал хиподром за коњи.

ИселеништвоУреди

Во минатото не се забележани поголеми иселувања од Радишани. Иселеници во поново време се забележани во Скопје и во странство: САД, Канада, Австралија, Германија.

Надворешни врскиУреди

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 Панов Митко. „Енциклопедија на селата во Република Македонија“. Патрија, Скопје, 1998. стр.250
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Трифуноски Јован. „Сеоска насеља Скопске котлине - развитак села, порекло становништво и привредне одлике“. Петти дел. Скопје, 1964 г. стр.7
  3. Грозданов, Цветан; Коцо, Димче; и др. (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Т. 2. Скопје: МАНУ. стр. 381. ISBN 9989-649-28-6.
  4. King Marko Land - Археолошки наоѓалишта во околината на Скопје
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Трифуноски Јован. „Сеоска насеља Скопске котлине - развитак села, порекло становништво и привредне одлике“. Петти дел. Скопје, 1964 г. стр.8
  6. Трифуноски, Јован. „Сеоска насеља Скопске котлине - развитак села, порекло становништво и привредне одлике“. Петти дел. Скопје, 1964 г. стр.8
  7. 7,0 7,1 Трифуноски Јован. „Сеоска насеља Скопске котлине - развитак села, порекло становништво и привредне одлике“. Петти дел. Скопје, 1964 г. стр.9
  8. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  9. По кажување на Иван Ќоќоровски. Забележал Марио Шаревски