Говрлевосело во Општина Сопиште, во околината на градот Скопје, во северниот дел на Македонија.

Говрлево
Говрлево is located in Македонија
Говрлево
Местоположба на Говрлево во Македонија
Координати 41°55′58″N 21°20′38″E / 41.93278° N; 21.34389° E / 41.93278; 21.34389Координати: 41°55′58″N 21°20′38″E / 41.93278° N; 21.34389° E / 41.93278; 21.34389
Општина Општина Сопиште
Население 30 жит.
(поп. 2002)
Надм. вис. 527 м
Говрлево на општинската карта
Говрлево во Општина Сопиште.svg

Атарот на Говрлево во рамките на општината
Commons-logo.svg Говрлево на Ризницата

Географиja и местоположбаУреди

Селото се наоѓа во областа Каршијак, на јужните падини на планината Водно и источно од реката Треска во долината и сливното подрачје на Маркова Река. Сместено е на источното подножје на ридест предел чија почва е богата со цементен лапорец, поради што „Цементарницата УСЈЕ“ има отворено ископ и рудник за цемент во непосредната близина на селото. Соседни села се Света Петка, Соње, Чифлик, Барово и Осинчани.

 
Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.
 
Интересна камена архитектура на куќа во Говрлево, полека пропаѓа под тежината на времето.
 
Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.

ИсториjaУреди

Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 280 жители христијани (Македонци).[1]

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Говрлево живееле 280 жители, сите Македонци.[2]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Говрлево имало 264 Македонци, егзархисти.[3]

Според пописот од 2002 година, во селото имало 30 жители, 28 Македонци и 2 Срби.[4]

На табелата е прикажан бројот на население низ сите пописни години:[5]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 280[2] 400[3] 501 521 513 290 124 47 24 30

РодовиУреди

Во Говрлево од секогаш па сѐ до денес живеат исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед.

Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:[6]

  • Староседелци: Блажовци (11 к.), Ѓоргијовци (6 к.), Лонгуровци (3 к.), Јанковци (4 к.), Спереловци (2 к.), Аврамовци (1 к.), Ѓоровци (6 к.), Акетовци (2 к.), Газиновци (1 к.), Бебешковци (1 к.) и Ивановци (7 к.),
  • Доселеници: Скендеровци (7 к.) доселени се од селото Жировница во сливот на реката Радика околу 1810 година. Се доселиле двајца роднини Скендер и Алил, Скендер во Говрлево се вратил во православие, а Алил, не сакал да живее меѓу православни и се преселил во Света Петка; Шкоровци (8 к.) доселени се од селото Зркле во Порече. Во Зркле живееле тројца браќа, еднаш во нивната куќа дошол Турчин арамија, кој се заседнал како гостин со денови, и сакал да го служи сестрата на браќата, браќа го убиле Турчинот, и околу 1820 избегале од Порече. Основачот на овој род се населил во Говрлево, вториот брат отишол во Љубаш, па од таму во Долно Лисиче (Ѓокевци 7 к.), а третиот отишол во Скопска Црна Гора (некои мислат во Бањане); Манушовци (2 к.) доселени се од Козарево, сега раселено село во атарот на селото Света Петка; Николовци (1 к.) ништо не знаат за своето потекло; Богдановци (6 к.) исто така не знаат од каде се доселени; Ѓурчевци (3 к.) доселени се од Ботушје во Порече; Крстевци (3 к.) доселени се од селото Јаболци, каде биле староседелци; Џеповци (1 к.) доселени се од Осинчани, овој род по машка линија е изумрен, па сега се продолжува само со домазетовци; Поречановци (2 к.) доселени се од Пуста Брезница, подалечно потекло од Порече.

Општествени установиУреди

Цркви
 
Манастирот „Св. Трифун“ во селото
 
Црквата „Св. Кузман и Дамјан“ во Говрлево

Културни и природни знаменитостиУреди

Верски градби
Археолошки наоѓалишта[7]

Во атарот на Говрлево, во месноста позната како Церје се откриени остатоци од населба за која е утврдено дека датира од ново камено време. Особено впечатливо е откритието на непознат алфабет кој има слични знаци како глаголицата, но сѐ уште не е дешифриран. Станува збор за едно од најстарите откриени писма во светот.

  • Градиште - Утврдена населба од римското и доцноантичкото време и старохристијанска базилика;
  • Манастириште - средновековна населба и некропола;
  • Св. Илија - Средновековна црква;
  • Церје - Населба од неолитското време.

ИселенишвоУреди

Селото е напуштено во текот на 60-тите и 70-тите години на 20-от век, како последица на познатите миграции село-град, во кои луѓето ги напуштаа селата во потрага по полесен начин на егзистенција и вработување во фабриките во Скопје, поради што најголем број жители се иселиле во приградските населби и села Горно Лисиче, Пинтија, Припор, Драчево. Сосема мал број жители се останати во селото, воглавно старци.

ЛичностиУреди

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

  1. Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.256
  2. 2,0 2,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 206.
  3. 3,0 3,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.114-115.
  4. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  5. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  6. Трифуноски, Јован (1958year=). Филозофски факултет. Check date values in: |year= (help); Отсутно илип празно |title= (help)
  7. Коцо, Димче (1996).Археолошка карта на Република Македонија. Стр. 368, Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врскиУреди