Отвори го главното мени

Географиja и местоположбаУреди

Селото се наоѓа во областа Каршијак, на јужните падини на планината Водно и источно од реката Треска во долината и сливното подрачје на Маркова Река. Сместено е на источното подножје на ридест предел чија почва е богата со цементен лапорец, поради што „Цементарницата УСЈЕ“ има отворено ископ и рудник за цемент во непосредната близина на селото. Соседни села се Света Петка, Соње, Чифлик, Барово и Осинчани.

 
Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.
 
Интересна камена архитектура на куќа во Говрлево, полека пропаѓа под тежината на времето.
 
Интересна камена архитектура на куќите во Говрлево, повеќето се напуштени и обраснати со зеленило.

ИсториjaУреди

Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 280 жители христијани (Македонци).[1]

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Говрлево живееле 280 жители, сите Македонци.[2]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Говрлево имало 264 Македонци, егзархисти.[3]

Според пописот од 2002 година, во селото имало 30 жители, 28 Македонци и 2 Срби.[4]

На табелата е прикажан бројот на население низ сите пописни години:[5]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 280[2] 400[3] 501 521 513 290 124 47 24 30

РодовиУреди

Во Говрлево од секогаш па сѐ до денес живеат исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед.

Родови во селото се: Блажовци (11 к.), Ѓоргијовци (6 к.), Лонгуровци (3 к.), Јанковци (4 к.), Спереловци (2 к.), Аврамовци (1 к.), Ѓоровци (6 к.), Акетовци (2 к.), Газиновци (1 к.), Бебешковци (1 к.) и Ивановци (7 к.), староседелски родови; Скендеровци (7 к.) доселени се од селото Жировница во сливот на реката Радика околу 1810 година. Се доселиле двајца роднини Скендер и Алил, Скендер во Говрлево се вратил во православие, а Алил, не сакал да живее меѓу православни и се преселил во Света Петка; Шкоровци (8 к.) доселени се од селото Зркле, Порече. Во Зркле живееле тројца браќа, еднаш во нивната куќа дошол Турчин арамија, кој се заседнал како гостин со денови, и сакал да го служи сестрата на браќата, браќа го убиле Турчинот, и околу 1820 избегале од Порече. Основачот на овој род се населил во Говрлево, вториот брат отишол во Љубаш, па од таму во Долно Лисиче (Ѓокевци 7 к.), а третиот отишол во Скопска Црна Гора (некои мислат во Бањане); Манушовци (2 к.) доселени се од Козарево, сега раселено село во атарот на селото Света Петка; Николовци (1 к.) ништо не знаат за своето потекло; Богдановци (6 к.) исто така не знаат од каде се доселени; Ѓурчевци (3 к.) доселени се од Ботушје, Порече; Крстевци (3 к.) доселени се од селото Јаболци, каде биле староседелци; Џеповци (1 к.) доселени се од Осинчани, овој род по машка линија е изумрен, па сега се продолжува само со домазетовци; Поречановци (2 к.) доселени се од Пуста Брезница, подалечно потекло од Порече.[6]

Општествени институцииУреди

Културни и природни знаменитостиУреди

  Главна статија: „Говрлево (археолошки локалитети).

Во атарот на Говрлево, во месноста позната како Церје се откриени остатоци од населба за која е утврдено дека датира од ново камено време. Особено впечатливо е откритието на непознат алфабет кој има слични знаци како глаголицата, но сѐ уште не е дешифриран. Станува збор за едно од најстарите откриени писма во светот.

ИселенишвоУреди

Селото е напуштено во текот на 60-тите и 70-тите години на 20-от век, како последица на познатите миграции село-град, во кои луѓето ги напуштаа селата во потрага по полесен начин на егзистенција и вработување во фабриките во Скопје, поради што најголем број жители се иселиле во приградските населби и села Горно Лисиче, Пинтија, Припор, Драчево. Сосема мал број жители се останати во селото, воглавно старци.

ЛичностиУреди

НаводиУреди

  1. Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.256
  2. 2,0 2,1 Васил Кънчов. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 206.
  3. 3,0 3,1 D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р.114-115.
  4. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  5. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  6. Трифуноски, Јован (1958). Слив Маркове Реке - антропогеографска проматрања. Скопје: Филозофски факултет. 

ПоврзаноУреди

Надворешни врскиУреди