Паралово — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Паралово
Паралово is located in Македонија
Паралово
Местоположба на Паралово во Македонија
Координати 41°2′30″N 21°33′10″E / 41.04167° N; 21.55278° E / 41.04167; 21.55278Координати: 41°2′30″N 21°33′10″E / 41.04167° N; 21.55278° E / 41.04167; 21.55278
Општина Новаци
Население 5 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 02091
Надм. вис. 1046 м
Паралово на општинската карта
Паралово во Општина Новаци.svg

Атарот на Паралово во рамките на општината
Поглед кон манастирската црква„Св. Ѓорѓи“ сликано а време на Првата светска војна

Географиja и местоположбаУреди

Селото е сместено во крајниот источен дел на Битолското Поле, на западните падини на Селечка Планина, оддалечено 24 километри источно од Битола и 9 километри југоисточно од Новаци.

ИсториjaУреди

Во XIX век, Паралово било село во Битолската каза, на Отоманското Царство.

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Паралово живееле 195 жители, сите Македонци.[1]

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Паралово имало 172 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.[2]

Селото броело 213 жители во 1961 година, додека во 1994 година живеат само 17 жители.

Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, селото има само 5 жители, сите Македонци.[3]

На табелата е прикажана состојбата на населението во сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 195[1] 172[2] 177 211 213 149 129 21 17 5

РодовиУреди

Паралово е македонско православно село.

Според податоците од 1956 година, родови во селото се:[5]

  • Староседелци: Мојановци (8 к.), Клечковци (1 к.) и Миленковци (1 к.) најстари три рода во селото.
  • Доселеници: Коруновци (6 к.) доселени се од селото Мегленци. Таму биле староседелци; Магевци или Тапановци (4 к.) доселени се од селото Грнчари во Преспа; Симоновци (2 к.) за нив се мисли дека се доселени од селото Мегленци; Ричковци (1 к.) доселени се од селото Грумази. Таму имаат роднини; Угревци (1 к.) доселени се во 1925 година од селото Пожарско во Меглен (воденско).

Општествени установиУреди

Самоуправа и политикаУреди

Изборно местоУреди

Во селото постои изборното место бр. 168 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект на општината. Во изборното место се опфатени населените места: Паралово, Долно Орехово, Врањевци, Грумази.[6]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 66 гласачи.[7]

Културни и природни знаменитостиУреди

Цркви[8]
Археолошки наоѓалишта[9]
  • Мавер — некропола од доцноантичко време;

Редовни настаниУреди

ЛичностиУреди

Починати

Култура и спортУреди

ИселеништвоУреди

Од ова село иселеници има во Суводол (Поповци), Добрушево (Параловци), Големо Коњари (Параловци). Од родот Миленковци иселеници има во Лерин (едно семејство) и Битола (две семејства). Од родот Симоновци иселеници има во Новаци (Котевци).[5]

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 237
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 168-169.
  3. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  4. „Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година)“. Државен завод за статистика.
  5. 5,0 5,1 Trifunoski, Jovan F., 1914-1997. (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 86-7025-267-8. OCLC 469501519.CS1-одржување: повеќе имиња: список на автори (link)
  6. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  7. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  8. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  9. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врскиУреди