Отвори го главното мени

Географија и местоположбаУреди

Селото Миокази се наоѓа во областа Рабетинкол, на источните слапови на Челоица, оддалечено 14,5 километри источно од Кичево.

ИсторијаУреди

Според податоците од 1873 година, селото имало 13 домаќинства со 50 жители христијани (Македонци).[1]

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Миокази живееле 200 жители, сите Македонци.[2]

Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училишен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Козица:[3]

Домаќинства Гурбетчии Писмени Неписмени
мажи жени вкупно мажи жени вкупно
32 35 15 0 15 68 79 147

ДемографијаУреди

Според пописот од 2002 година, во селото живееле 36 жители, сите Македонци.[4]

РодовиУреди

Во селото Миокази живеат Македонци христијани, во селото нема староседелски родови. Првото населување било во почетокот на XIX век.[5]

Родови во Миокази се: Богевци (4 к.) најстар род во селото, местото на потекло не го знаат, според Тома Смиљаниќ доселени се од селото Светораче; Митановци (8 к.) доселени се од селото Железнец, ја знаат следната генеологија Ванѓел (жив на 75 год. во 1961 година) Блаже-Марко-Митан, основачот на родот кој се доселил; Ивановци (8 к.) доселени се од селото Атишта; Итромановци (6 к.) доселени се од некое село во Охридско; Поречковци (4 к.) доселени се од селото Сушица; Ќосевци (4 к.) доселени се од селото Сливово во Дебарца; Пупачовци (1 к.) доселени се од селото Требино и Кочевци (1 к.) доселени се од некое село во Железник.


Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Богевци (4 к.) доселени се од селото Светораче; Митровци (1 к.) доселени се од селото Требино во Порече; Тромановци (5 к.) доселени се од охридско; Белојаковци (3 к.) доселени се од селото Атишта; Митановци (5 к.) доселени се од Железник; Матлевци (1 к.) доселени се од селото Орланци; Поречковци (4 к.) доселени се од селото Сушица во Порече; Дамчевци (1 к.) доселени се од охридско; Пупачевци (1 к.) од охридско избегале во битолско, а од таму во Требино во Порече. И на крај во селото Миокази; Петревци (3 к.) доселени се од охридско; Мановци (1 к.) доселени се од селото Орланци.[6]

Културни и природни знаменитостиУреди

Археолошки локалитети[7]

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

  1. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.90-91.
  2. Кънчов, В. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, с.257
  3. Стойчева, Станислава. Аспекти на грамотността на българското население в Македония (1878 – 1912), Македонски преглед, година ХХХVІІІ, 2015, кн. 2, с. 76.
  4. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 225.
  5. Ф., Трифуноски, Јован (1968). Кичевска котлина : сеоска насеља и становништво. Izdanje autora]. OCLC 18500423. http://worldcat.org/oclc/18500423. 
  6. „Кичевија - Тома Смиљаниќ (1926)“. Кичево (mk-MK). 2018-05-16. конс. 2019-10-27. 
  7. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  8. Битракова - Грозданоца, Вера (1987) (на македонски). Споменици од хеленистичкиот период во СР Македонија. Скопје: Филозофски факултет -УКИМ. стр. 224. 
  9. Микулчиќ, Иван (1996) (на македонски). Средновековни градови и тврдини во Македонија. Скопје: Македонска цивилизација. ISBN 9989756066. http://www.scribd.com/doc/42697275/Средновековни-градови-и-тврдини-во-БЈРМ-Иван-Микулчиќ-1996. 

Надворешни врскиУреди