Скребатно

село во Општина Охрид
Оваа статија се однесува за селото во Република Македонија. За истоименото село во Пиринска Македонија, видете Скребатно (Пиринско).


Скребатно — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.

Скребатно
Панорама на Скребатно.jpg

Поглед на селото

Скребатно is located in Македонија
Скребатно
Местоположба на Скребатно во Македонија
Координати 41°9′10″N 20°53′29″E / 41.15278° СГШ; 20.89139° ИГД / 41.15278; 20.89139Координати: 41°9′10″N 20°53′29″E / 41.15278° СГШ; 20.89139° ИГД / 41.15278; 20.89139
Регион Logo of Southwestern Region, North Macedonia.svg Југозападен
Општина Coat of arms of Ohrid Municipality (2014).png Охрид
Област Охридско
Население 6[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 6306
Повик. бр. 046
Надм. вис. 960 м
Скребатно на општинската карта
Скребатно во Општина Охрид.svg

Атарот на Скребатно во рамките на општината
Commons-logo.svg Скребатно на Ризницата

ЕтимологијаУреди

Претпоставка за името на селото е дека потекнува од „скреба“ или бела лоза, која обично расте до пет метри, но не се качува на дрвја, туку густо ги покрива околните грмушки. Старите велат дека од скреба се варело чај за смирување на организмот.[2]

Географија и местоположбаУреди

 
Обновени куќи во селото

Ова село се наоѓа во Охридското Поле, во источниот дел на Општина Охрид, чиј атар се издига до сртот на Петринска Планина и таму се допира со подрачјето на Општина Ресен.[3] Селото е планинско, на надморска височина од 960 метри. Од градот Охрид селото е оддалечено 16 километри.[3]

Селото е сместено во долината на Скребатинска Река, притока на Коселска Река, меѓу ридовите Самарница и Илинец. Тоа е особено планинско село, сместено на источниот крај на Охридската Котлина. Во непосредна близина нема ниедно друго село. Во минатото, мештаните со вода за пиење се снабдувале од чешми, снабдувани од извори.[4] Денес, селото поседува водовод изградена во 1953 година со каптажа од месноста Бела Вода.[5]

Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Завој, Шаренец, Долга Краста, Виришта, Самарница, Бигла, Два Гроба, Присој и други.[4]

Селото во основа има збиен тип. Одредени делови од селото се нарекуваат по родови, како што родовските куќи се поблиску една до друга.[4] Така, познати се Котеска маала, Цајлеска маала, Лолеска маала, Чулеска маала и Зенгоска маала. Исто така, се користат и називите: Горна маала, Средна маала и Долна маала или Одавде река (од левата страна на реката) и Оданде река (од десната страна на реката).[5]

Селото се граничи со Опеница и Завој на север, со Петрино и Болно на исток, со Велгошти на југ и со Лескоец на запад.[5]

До селото води асфалтиран пат од селото Лескоец, кој бил пуштен во употреба во 2012 година.[6]

ИсториjaУреди

На атарот на Скребатно има остатоци од стари населби. Тоа се гробови и остатоци на куќи. Сместени се на месностите Старо Гумно, Шаренец, Два Гроба и други. Не се знае како се уништиле тие населби.[4]

Преданието кажува дека некогаш селото имало само 7-8 куќи. Луѓето тука се засолнувале од турските власти, па затоа никој род не се смета за старински. Селото отсекогаш се наоѓало на истата положба.[4]

Во XIX век, Скребатно било село во Охридската каза, на Отоманското Царство.

СтопанствоУреди

Атарот зафаќа простор од 18,1 км². На него преовладуваат шумите на површина од 740 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 407 хектари, а на пасиштата 182 хектари.[3] Денес, состојбата во структурата на земјиштето е изменета во корист на шумите и пасиштата, со оглед на тоа што со иселувањето, голем дел од земјиштето не се обработува.[5]

Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.[3]

До крајот на Втората светска војна, селаните се занимавале со сточарство и со земјоделство. Поради местоположбата, околу селото се огледувале планинските жита (’рж, овес и јачмен), како и компири. Исто така, се одгледувале кози, овци и говеда.[4]

Исто така, селото било особено познато по производството на вар.[5]

НаселениеУреди

Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Истанбул во 1878 година, во која е прикажена статистиката на машкото население од 1873 година, селото е посочено со 55 домаќинства и 167 жители.[7]

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Скребатно живееле 490 жители, сите Македонци.[8] Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Скребатно имало 640 жители, егзархисти.[9]

Селото преминало од средно во мало село по големина, населено со македонско население и се наоѓа во фаза на наполно раселување. Селото во 1961 година имало 549 жители, а во 1994 година, само 13 жители.[3]

Според последниот попис од 2002 година, во селото Скребатно живееле 6 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[10] 1905[11] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 490 640 601 655 549 271 45 13 13 6
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[12]

РодовиУреди

Скребатно е чисто македонско православно село. Сите родови во селото се доселени, но не им се знае потеклото. Доселени се на почетокот на XIX век.[4]

Како родови во селото се спомнуваат: Котевци, Ѓормановци, Макриновци, Цајлевци, Џуклевци, Чулчевци, Жилевци, Зенговци и Сагламовци.[13]

За Зенговци има предание дека се доселени од истоименото село во Пиринска Македонија. За Чулчевци постојат две преданија. Според првото доселени се од некое село во Дебарца, преку селото Стар Завој, а според другото доселени се од Егејска Македонија.

Општествени установиУреди

  • Поранешно основно училиште

Самоуправа и политикаУреди

Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.

Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната рурална Општина Косел.

Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.

Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Косел.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Галичица, во која покрај селото Скребатно, се наоѓале и селата Велгошти, Велестово, Елшани, Лескоец, Љубаништа, Коњско, Пештани, Рамне, Трпејца и Шипокно. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Велгошти, во која влегувале селата Велгошти, Лескоец, Рамне и Скребатно.

Изборно местоУреди

Во селото постои изборното место бр. 1335 според Државната изборна комисија, сместено во приватен објект.[14]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 4 гласачи.[15]

Културни и природни знаменитостиУреди

 
Поглед на манастирската црква „Успение на Пресвета Богородица“
Археолошки локалитети[16]
Цркви[17]
Манастири
Реки[18]

Редовни настаниУреди

Слави
  • Голема Богородица (28 август) — главна селска и црковна слава, кога традиционално се одржува голем собир на граѓани. Учествуваат огромен број на верници од целиот свет, а манастирот дава ручек за сите присутни кои се седнати на големата ливада.
  • Свети Константин и Елена (3 јуни) — селска слава, кога се изнесуваат крстите од црквата „Св. Богородица“, застанувале кај помалата црква „Св. Константин и Елена“, завртувале околу големиот орев, потоа слегувале низ селото, го обиколувале селото и повторно се враќале во црквата.

ЛичностиУреди

По потекло од Скребатно

ИселеништвоУреди

Од ова село има големо иселеништво, така што денес селото е речиси празно. Иселеници највеќе има во блиското село Лескоец. Потоа во Охрид, Преспа, Австралија, Војводина, Бугарија, САД, Канада, Аргентина, Битола и битолско, Скопје, Белград, Германија и други.[13]

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. конс. 7 декември 2019. 
  2. „Скребатно | Zelenaberza“. zelenaberza.com.mk. конс. 2019-12-08. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Панов, Митко (1998) (на македонски). Енциклопедија на селата во Република Македонија. Скопје: Патрија. стр. 273. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:%D0%95%D0%BD%D1%86%D0%B8%D0%BA%D0%BB%D0%BE%D0%BF%D0%B5%D0%B4%D0%B8%D1%98%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%B2%D0%BE_%D0%A0%D0%B5%D0%BF%D1%83%D0%B1%D0%BB%D0%B8%D0%BA%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D0%B5%D0%B4%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0.pdf. посет. 7 декември 2019 г. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Trifunoski, Jovan F.; Трифуноски, Јован Ф. (1992). Ohridsko-struška oblast : antropogeografska proučavanja. Beograd: Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670251582. OCLC 27418468. https://www.worldcat.org/oclc/27418468. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 „Скребатно“. Рурален развој Охрид (en-US). 2018-10-26. конс. 2019-12-09. 
  6. „Свечено пуштен во употреба патот од Лескоец до Скребатно | ТелевизијА ТВМ“. tvm.mk. конс. 2019-12-08. 
  7. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, с. 100-101.
  8. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 252.
  9. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 162-163.
  10. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  11. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  12. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика. 
  13. 13,0 13,1 Смилески, Димитар (2011). Скребатно. Струга: Ирис. 
  14. „Описи на ИМ“. конс. 7 декември 2019. 
  15. „Претседателски избори 2019“. конс. 7 декември 2019. 
  16. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  17. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  18. Петрушевски, Илија; Маркоски, Благоја (2014). Реките во Република Македонија. Скопје: Геомап. стр. 66. ISBN 978-9989-2117-6-8. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Реките_во_Македонија.pdf?uselang=mk. 
  19. „Пратенички состав“ (македонски). Собрание на Македонија. конс. 2010-12-09. 

ПоврзаноУреди

Надворешни врскиУреди