Добромири — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.

Добромири
Добромири is located in Македонија
Добромири
Местоположба на Добромири во Македонија
Координати 41°4′9″N 21°27′20″E / 41.06917° N; 21.45556° E / 41.06917; 21.45556Координати: 41°4′9″N 21°27′20″E / 41.06917° N; 21.45556° E / 41.06917; 21.45556
Општина Новаци
Население 345 жит.
(поп. 2002)
Шифра на КО 02037
Надм. вис. 576 м
Добромири на општинската карта
Добромири во Општина Новаци.svg

Атарот на Добромири во рамките на општината
Commons-logo.svg Добромири на Ризницата

Географиja и местоположбаУреди

Селото се наоѓа на западната страна на Селечка Планина, 15 км источно од Битола.

ИсториjaУреди

Во XIX век селото било дел од Битолската каза во Отоманското Царство.

СтопанствоУреди

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Добромири живееле 416 жители, сите Македонци.[1]

Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Добромири имало 216 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.[2]

Според пописот од 2002 селото брои 345 жители, сите Македонци.[3]

На табелата е прикажана состојбата на населението во сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 416[1] 216[2] 316 457 597 552 565 405 368 345

РодовиУреди

Добромири е македонско село.

  • Староседелци: Поповци (5 к.), Пајевци (4 к.) и Богдановци (1 к.);
  • Доселеници: Калајџиовци (3 к.) и Клештовци (3 к.) доселени се од селото Долно Агларци, вториот род таму има истоимени роднини; Апчевци (2 к.) деленици од родот Клештовци; Мајсторовци (3 к.) доселени се од селото Суводол; Могилци (2 к.) доселени се од селото Могила; Шкорлевци (3 к.) имаат истоимени роднини во Врањевци и Подмол. Овде се доселени од Враневци. Подалечно потекло од селото Арматуш; Кајмаковци (1 к.) доселени се од селото Трн; Мијовци (1 к.) и Трајановци (1 к.) доселени се однекаде; Ганчовци (4 к.) доселени се во 1923 година од околината на Лерин; Зафировци (3 к.) доселени се во 1925 година од некое село во близина на Корча; Албанци (4 к.) се делат на Пачевци и Бузевци, доселени се во 1926 година од некое село во Албанија, во близина на Св. Наум, тие се Власи, и сега дома зборуваат на влашки; Трничани (1 к.) доселени се од селото Трн; Ковачи (2 к.) доселени се од Беранци; Мушика (1 к.) доселени се од Врањевци, каде биле староседелци и имаат истоимени роднини (Мушиковци); Бојиштани (12 к.), Лесковчани (9 к.), Вировци (1 к.), Сопотничани (1 к.) и Добреновци (1 к.) доселени се од поедини села во Железник и Копачка по завршувањето на Втора светска војна.[5]

Општествени установиУреди

Самоуправа и политикаУреди

Изборно местоУреди

Во селото постои изборното место бр. 163 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.[6]

На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 278 гласачи.[7]

Културни и природни знаменитостиУреди

Цркви[8]
  • Црква „Св. Никола“ - главната селска црква. Подигната во1886 година, разрушена, па обновувана во 1926 , а дообновена во 1941 година. Зографисана во 2001 година;

Археолошки наоѓалишта[9]

Редовни настаниУреди

ЛичностиУреди

  • Јани Бошев - ополченец на ІV ополченска дружина, починал пред 1918 г.[10]

Култура и спортУреди

ИселеништвоУреди

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 Кѫнчовъ, Василъ. Македония. Етнография и статистика. София, Българското книжовно дружество, 1900. ISBN 954430424X. с. 237.
  2. 2,0 2,1 Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, рр. 166-167.
  3. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  5. Trifunoski F., Jovan (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања (1914-1997). Српска академија наука и уметности. ISBN 8670252678. OCLC 469501519.
  6. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  7. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  8. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  9. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  10. Македонците в културно-политическия живот на България. Анкета от Изпълнителния комитет на Македонските братства, Книгоиздателство Ал. Паскалев и с-ие, София, 1918, стр. 36.

Надворешни врскиУреди