Драдња

село во Општина Кавадарци


Драдња — село во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.

Драдња
Панорама на Голеш во Драдња.jpg

Поглед на викенд-населбата Голеш на брегот на Тиквешкото Езеро, дел од атарот на селото

Драдња is located in Македонија
Драдња
Местоположба на Драдња во Македонија
Координати 41°23′44″N 21°54′23″E / 41.39556° N; 21.90639° E / 41.39556; 21.90639Координати: 41°23′44″N 21°54′23″E / 41.39556° N; 21.90639° E / 41.39556; 21.90639
Регион Logo of Vardar Region.svg Вардарски
Општина Coat of arms of Kavadarci Municipality.svg Кавадарци
Област Тиквеш
Население 3[1] жит.
(поп. 2002)
Пошт. бр. 1423
Повик. бр. 043
Шифра на КО 11017
Надм. вис. 610 м
Слава Спасовден
Драдња на општинската карта
Драдња во Општина Кавадарци.svg

Атарот на Драдња во рамките на општината
Commons-logo.svg Драдња на Ризницата

Географиja и местоположбаУреди

Селото се наоѓа во западниот дел од Општина Кавадарци, на северозападната страна на Тиквешкото Езеро, до коешто се протега и атарот на селото.[2] Селото е ридско, на надморска височина од 610 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 16 километри.[2]

Атарот зафаќа површина од 10,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 572,5 хектари, на пасиштата отпаѓаат 284,3 хектари, а на обработливото земјиште 81,2 хектари.[2]

Селото се наоѓа на пространа тераса. Селото било христијанско и од збиен тип. Било поделено на Присојно и Осојно Маало, а на средина се наоѓало сретселото.[3]

Во последниве десетина година, во атарот на раселеното село, е подигната викенд-населбата Голеш крај Тиквешкото Езеро.[4]

ИсториjaУреди

Во текот на отоманскиот период, селото било од получифлички тип со беговска кула во Осојното Маало.[3]

Во XIX век, Драдња било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.

СтопанствоУреди

Селото нема развиена стопанска функција.[2]

Селото се занимавале повеќе со сточарство, отколку со земјоделство.[3]

НаселениеУреди

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Драдња имало 260 Македонци христијани.[5] По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Драдња имало 304 жители.[6]

Селото е мало и во фаза на целосно раселување. Во 1961 година, селото броело 159 жители, а во 1994 година само тројца жители, македонско население.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото Драдња имало 3 жители, сите Македонци.[1]

Во табелата во продолжение е направен преглед на населението во сите пописни години:

Година 1900[7] 1905[8] 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 260 304 190 179 159 39 8 6 3 3
Извор за 1948-2002 г.: Државен завод за статистика на РМ.[9]

РодовиУреди

Како родови во Драдња се споменуваат:[3]

  • Старинци: Стојчевци (3 к.), Соколовци (5 к.), Полендовци (9 к.), Писковци-Дуневци (5 к.) и Овчовци (3 к.)
  • Доселеници: Галабовци (5 к.) доселени се на крајот од XVIII век од селото Дреново; Дипиновци (6 к.) доселени се од селото Галиште во Мариово.

Самоуправа и политикаУреди

 
Панорама на селото

Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Кавадарци.

Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Дреново, во која влегувале селата Галиште, Грбавец, Добриште, Дреново и Драдња.

Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Дреново, во која покрај селото Драдња се наоѓале селата Возарци, Брушани, Галиште, Грбовец, Дебреште, Добротино, Дреново, Кесендре, Мрзен Ораовец, Праведник, Раец, Фариш, Шешково и Шивец.

Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.

Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.

Изборно местоУреди

Селото е опфатено во склоп на изборното место бр. 0698 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Шешково, Драдња, Галиште, Праведник и Возарци, кое е сместено во основното училиште во село Возарци.[10]

На локалните избори во 2017 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 755 гласачи.[11] На претседателските избори во 2019 година, на ова изборно место биле запишани вкупно 754 гласачи.[12]

Културни и природни знаменитостиУреди

Цркви[13][14]
Археолошки наоѓалишта[16]

Редовни настаниУреди

ИселеништвоУреди

Од селото се иселиле Соколовци (1 к.) во САД во 1906 година.[3]

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 „Попис на Македонија“ (PDF). Завод за статистика на Македонија. 2002. Посетено на 27 јануари 2018.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Панов, Митко (1998). Енциклопедија на селата во Република Македонија (PDF). Скопје: Патрија. стр. 112. Посетено на 27 јануари 2018.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Радовановиќ, Воислав. Тиквеш и Рајец. стр. 441-442. |access-date= бара |url= (help)
  4. Дарудова, Светлана (6 јуни 2017). „Од колиби до палати со базени крај Тиквешко Езеро“. Македонска информативна агенција. Посетено на 27 јануари 2018.
  5. Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 154
  6. D.M.Brancoff. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, р. 104-105.
  7. К’нчов, Васил. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900
  8. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905.
  9. „Население по возраст и по пол, по населени места, според пописите спроведени во Република Македонија по Втората светска војна“. Државен завод за статистика.
  10. „Описи на ИМ“. Посетено на 27 јануари 2018.
  11. „Локални избори 2017“. Посетено на 27 јануари 2018.
  12. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 5 мај 2019.
  13. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  14. „Цркви во Ваташката парохија“. Повардарска епархија. Посетено на 27 јануари 2018.
  15. „Тиквешко Езеро – едно од најатрактивните вештачки езера во Македонија“. Посетено на 27 јануари 2018.
  16. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. стр. 148, Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069

Надворешни врскиУреди