Отвори го главното мени

Себишта — село во Албанија, општина Либражд. Во селото живеат Македонци, од православна и муслиманска вероисповед.

Себишта
Населба
Област Албанија
Часовен појасCET (UTC+1)
 • Лете (DST)CEST (UTC+2)

ИсторијаУреди

ГеографијаУреди

Селото се наоѓа во областа во областа Голо Брдо, во источниот дел на Албанија, во непосредна близина на македонско-албанскиот граничен премин.

ДемографијаУреди

Според статистиката на Васил К'нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, селото имало 780 жители Македонци, од кои 380 христијани и 400 муслимани. [1]

РодовиУреди

Себиште е старо село во кое живеело македонско население од православна вероисповест, и торбешко (македонско-муслиманско) население.

Порано селото Себиште се наоѓало во месноста Старо Село кое се наоѓало на пола пат од Елбасан за Дебар. Од таму во селото на денешната местополжба го основале следните родови: Поповци, Дреовци, Чалаковци, Пеповци, Прендовци, Свиларовци, Ѓиновци, Караѓиновци и др.

Муслимански родови се/биле: Чалаковци, Дукинци, Баловци, Дреовци и др. Сите они биле гранки од православните македонски родови. Единствено родот Аловци потекнувал од предок Албанец кој дошол од местото Миза кај Скадар.[2]

КултураУреди

ЛичностиУреди

ИселеништвоУреди

Од ова село било често иселувањето на православното население, но и на муслиманското исто така. Од родот Чалаковци иселеници има во Кукуш, Солун и во Бока Которска во Црна Гора. Од родот Думановци имало иселеници во Атина во Грција каде се нарекле Дусманис, од кои бил грчкиот министер за морнарници, исто така иселеници имало и во селото Бороец (Никола Младеновиќ). Од Караѓиновци иселеници имало во Улцињ, а после Првата светска војна и во Скопје, каде се проценува дека до 1940 година имало преку 10 семејства од разни родови од селото.[2]

Од муслиманите иселеници имало во Солун, од кои според кажувањата на месните жители потекнувал Мустафа Кемал Ататурк. За време на бугарската окупација од 1918 година, Бугарите многу муслимани отерале преку Дунав (зошто биле Качаци). После тоа еден дел од нив се вратиле во селото, а другиот се населил во Гостивар и Скопје (општина Гази Баба).[2]

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

Надворешни врскиУреди