Златари

село во Општина Ресен


Златари — село во Општина Ресен, во областа Преспа, во околината на градот Ресен.

Златари
Златари (03).jpg

Куќи во северниот дел на селото

Златари is located in Македонија
Златари
Местоположба на Златари во Македонија
Златари на интерактивна карта

Координати 41°7′2.64″N 21°3′46.8″E / 41.1174000° СГШ; 21.063000° ИГД / 41.1174000; 21.063000Координати: 41°7′2.64″N 21°3′46.8″E / 41.1174000° СГШ; 21.063000° ИГД / 41.1174000; 21.063000
Општина Ресен
Население 118 жит.
(поп. 2021)[1]

Шифра на КО 23014
Златари на општинската карта
Златари во Општина Ресен.svg

Атарот на Златари во рамките на општината
Commons-logo.svg Златари на Ризницата

Географија и местоположбаУреди

Златари — село во областа Преспа. Од градот Ресен е оддалечено 5 км. Соседни села се Кривени од север, од североисток со Смилево, од југоисток со Сопотско, и од југ и југозапад со Ресен и Јанковец.

ИсторијаУреди

 
Куќата во која бил одржан состанокот на баталјонот „Мирче Ацев“.

Во XIX век селото било дел од Битолската каза, нахија Горна Преспа, во Отоманското Царство. Во 1903 година, комити од Златари имаат загинато во борби против османлиската војска.

На 6 јули 1942 година, над Златари, на планината Бигла бил создаден партизанскиот одред „Даме Груев“. Жители на Златари кои учествувале во НОБ се Димитри „Мите“ Трајчески - Старејко (1920-1943) и Наум Веслиевски - Овчарот. На 2 декември 1943 година, во Златари, баталјонот „Мирче Ацев“ одржал политички состанок.

ДемографијаУреди

Според податоците на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Златари живееле 370 жители, сите Македонци.[2] Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Златари имало 432 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.[3]

Селото имало 290 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 124 жители.

Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 118 жители, сите Македонци.[4]

На табелата е прикажан преглед на населението низ сите пописни години:[5]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 370[2] 432[3] 385 347 290 210 156 125 124 118

РодовиУреди

Златари е македонско село.

Родови во селото се: Видановци (Стојановци), Гајтановци, Головодовци, Митевци, Недановци, Нечовци (Нелковци), Поповци, Пупалевци, Павловци и Тозиовци.[6]

Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:

  • Староседелци: Поповци (7 к.), Головодовци (5 к.) и Гајтановци (3 к.)
  • Доселеници: Митевци со Тозиовци (14 к.) доселени се од некое село во Охридско (некои велат од Лактиње во Дебрца); Недановци (11 к.) доселени се од селото Боиште кај Демир Хисар; Нечовци и Нелковци (18 к.) исто така доселени се од селото Боиште; Пупачевци и Манговци (12 к.) доселени се од маалото Баир во Битола.[7]

Општествени установиУреди

 
Училиштето.

Самоуправа и политикаУреди

Избирачко местоУреди

Во селото постои избирачкото место бр. 1629 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.[8]

На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 79 гласачи.[9]

Културни и природни знаменитостиУреди

 
Црквата „Св. Димитриј“.
Цркви[10]
Спомен обележја
Археолошки наоѓалишта[11]

Редовни настаниУреди

ЛичностиУреди

Култура и спортУреди

ИселеништвоУреди

До 1949 година од селото има иселеници во Јужна и Северна Америка (осум семејства), Бугарија (две семејства), Ресен (четири семејства), Скопје (едно семејство), Битола (едно семејство) и во Турција (едно семејство).[7]

ГалеријаУреди

НаводиУреди

  1. „Пописна слика на населените места во Македонија, Попис 2021“. Државен завод за статистика. Посетено на 22 декември 2022.
  2. 2,0 2,1 Васил К’нчов. „Македонија. Етнографија и статистика“. Софија, 1900, стр. 241.
  3. 3,0 3,1 Brancoff, D. M (1905). La Macédoine et sa Population Chrétienne. Paris. стр. 170–171.
  4. Попис на населението, домаќинствата и становите во Република Македонија, 2002 - Книга X
  5. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година). База на податоци МАКСтат. Државен завод за статистика.
  6. Јовановски, Владо (2005). Населбите во Преспа. Скопје: Ѓурѓа.
  7. 7,0 7,1 Русиќ, Бранислав. Преспанска област. Архивски Фонд на МАНУ, к-2, АЕ 87.
  8. „Описи на ИМ“. Посетено на 3 ноември 2019.
  9. „Претседателски избори 2019“. Посетено на 3 ноември 2019.
  10. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска (уред.). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7.
  11. Коцо, Димче (1996). Археолошка карта на Република Македонија. Скопје: МАНУ. ISBN 9789989101069
  12. . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том I, дел I. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  13. 13,0 13,1 . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том I, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  14. . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2016). Илинденски сведоштва. том II, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  15. . Јасмина Дамјановска, Ленина Жила и Филип Петровски (2017). Илинденски сведоштва. том III, дел I. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)
  16. . Јасмина Дамјановска; Ленина Жила; Филип Петровски (2017). Илинденски сведоштва том III, дел II. Скопје: Државен архив на Република Македонија. Отсутно или празно |title= (help)CS1-одржување: others (link)

Надворешни врскиУреди