Шљопинци

гевгелиско село во Кукушко, Егејска Македонија

Шљопинци или Шлопинци (грчки: Δογάνης, Доганис; до 1928 г. Σλώπνιτσα, Слопница[2] или Σλοπ, Слоп) — гевгелиско село во Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 38 жители (2011)

Шљопинци
Δογάνης
Шљопинци is located in Грција
Шљопинци
Шљопинци
Местоположба во областа
Шљопинци is located in Пајонија (општина)
Шљопинци
Местоположба на Шљопинци во Кукушкиот округ и областа Централна Македонија
Координати: 41°5.39′N 22°31.22′E / 41.08983° СГШ; 22.52033° ИГД / 41.08983; 22.52033Координати: 41°5.39′N 22°31.22′E / 41.08983° СГШ; 22.52033° ИГД / 41.08983; 22.52033
ЗемјаГрција
ОбластЦентрална Македонија
ОкругКукуш
ОпштинаПајонија
Општ. единицаБојмица
Надм. вис.&1000000000000008000000080 м
Население (2011)[1]
 • Вкупно358
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)

ГеографијаУреди

Селото се наоѓа 4 км јужно од Гевгелија, близу државната граница. Лежи во областа Бојмија, на десниот брег на реката Вардар.[3]

ИсторијаУреди

Во Отоманското ЦарствоУреди

Во XIX век Шљопинци било македонско село во Авретхисарската (Кукушка) каза. „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Шљупници (Chliupnitzi) било село во Авретхисарската (Кукушка) каза со 50 домаќинства од вкупно 236 жители, сите Македонци.[4][5]

Во 1895–96 г. во селото е основан комитет на ВМРО.[6]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Шљопинци било село во Гевгелиската каза со 410 жители, сите Македонци.[4][7]

Целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Шљопенци (Chliopentzi) имало 420 Македонци,[4] сите под егзархијата, и работело бугарско училиште.[8] Во овој период Боривое Милоевиќ во селото завел 60 куќи, сите македонски.[3]

Во ГрцијаУреди

Како и соседното Древено, Шљопинци настрадало во во Балканските војни, па затоа во 1913 г. населението се намалило на само 100 жители.[3] Истата година е припоено кон Грција по сила на Букурешкиот договор. На подрачјето на селото минувала фронтовата линија во Првата светска војна, поради што 1916 г. ги преместиле неговите жители во Бугарија, кои подоцна се вратиле. Во 1920 г. населението броело 110 жители, повторно сите Македонци.[3] Во 1924 г. етничката состојба се променила кога 53 жители решиле да го напуштат селото поради неподносливиот живот создаден од грчкиот режим. На местото на иселените, властите доселиле 27 грчки семејства од Источна Тракија со вкупно 113 дојденци[9] (или 121 според Симовски)[3] Во 1928 г. селото е преименувано во Доганис, кога е попишано како етнички мешана населба со вкупно 180 жители.

На пописот во 1940 г. во Шљопинци е заведен 191 жител, од кои само 30 Македонци.[3] По Грчката граѓанска војна во 1951 г. тука живееле 124 лица, по што нивниот број опаднал на 109 во 1961, 77 во 1971 и 58 жители во 1981 г., што се должело на иселување во градовите. Во 1991 г. се попишани 59 жители,[3] и селото продолжило да се празни, така што во 2001 имало 49, а во 2011 г. само 38 жители.

НаселениеУреди

Еве преглед на населението во сите пописни години, од 1940 г. до денес:

Година 1940 1951 1961 1971 1981 1991 2001 2011
Население 191 124 109 77 58 59 49 38
Извор за 1940-1991 г.: Т. Симовски, Населените места во Егејска Македонија

СтопанствоУреди

Населението се занимава со земјоделство, и тоа со одгледување на пченица, памук и овошје.[3]

ЛичностиУреди

  • Андон Николов Малкочов — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Андон Петров Папуцчиев — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Васил Савов Арџанлиев — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Дино Мицов Трајков — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Илија Георгиев Чаушев — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Илиja Трајанов (1890 – ?) — учесник во Балканските војни, доставувач на залихи[10]
  • Илија Христов Ѓурѓев — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Илија Христов Колев (? – 1927) — просветен деец
  • Лазар Цунев (? - 1920) — просветен деец
  • Мицо Трајков — револуционер, деец на ВМРО[6][11]
  • Мицо Узун Трајанов — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Никола Караризов — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Сотир Атанасов Дучков — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Ташко Мицев Трајков (1876 – 1901) — војвода ВМРО
  • Трајко Ганев (или Гонев, 1885/1887 – ?) — учесник во Балканските војни[12]
  • Христо Карагонов — револуционер, деец на ВМРО[6]
  • Христо Мицев Трајков — револуционер, деец на ВМРО[6]

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

  1. „Попис на населението од 2011 г. Трајно население“. Државен завод за статистика на Грција. 
  2. Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Σλώπνιτσα -- Δογάνης
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Симовски, Тодор (1998). Населените места во Егејска Македонија : географски, етнички и стопански карактеристики. II. Скопје: Институт за национална историја. стр. 67-68. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  5. „Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г.“ Македонски научен институт, София, 1995, стр.168-169.
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 „Борбите в Македония – Спомени на отец Герасим, Георги Райков, Дельо Марковски, Илия Докторов, Васил Драгомиров“, Борис Йорданов Николов, ИК „Звезди“, 2005 г., стр. 52, ISBN 9549514560
  7. Кѫнчовъ, Василъ (1900). Македония. Етнография и статистика. София: Българското книжовно дружество. стр. 152. ISBN 954430424X. http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_05.htm. 
  8. Brancoff, D.M. "La Macédoine et sa Population Chrétienne". Paris, 1905, стр.194-195.
  9. Κατάλογος των προσφυγικών συνοικισμών της Μακεδονίας σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) έτος 1928
  10. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 730.
  11. „Борбите в Македония – Спомени на отец Герасим, Георги Райков, Дельо Марковски, Илия Докторов, Васил Драгомиров“, Борис Йорданов Николов, ИК „Звезди“, 2005 г., стр. 134, ISBN 9549514560
  12. „Македоно-одринското опълчение 1912-1913 г. Личен състав“, Главно управление на архивите, 2006, стр. 180.

Надворешни врскиУреди