Отвори го главното мени

Географиja и местоположбаУреди

Кошино се наоѓа во северозападниот дел на Прилепското Поле, оддалечено 18 километри од општинскиот центар Долнени и 30 километри северозападно од Прилеп.

ИсториjaУреди

Во османлиските пописни дефтери од 1467/68 година, во Кошино имало 24 семејства и 2 неженети; во 1481/82 – 30 семејства и 3 вдовици; во 1544/45 – 49 семејства и 13 неженети; во 1568/69 – 49 семејства и 22 неженети.

СтопанствоУреди

НаселениеУреди

Според статистиката на Васил К'нчов („Македониja, Етнографиja и статистика“) од 1900 година, во Кошино живееле 266 жители, сите Македонци.[1]

Според секретарот на бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кошино имало 120 Македонци, егзархисти.[2]

Според пописот од 2002 година, во селото имало 92 жители, сите Македонци.[3]

На табелата е прикажан бројот на население низ сите пописни години:[4]

Година 1900 1905 1948 1953 1961 1971 1981 1991 1994 2002
Население 266[1] 120[2] 389 439 471 402 248 141 135 92

РодовиУреди

Кошино е село во целост населени со Македонци од православна христијанска вероисповед.

Родови во Кошино се: Ѓулевци (7 куќи), Милевци (6 куќи), Стојчевци (2 куќи), Костевци (16 куќи), Ѓоревци (8 куќи) и Веселиновци (2 куќи) овие родови се староседелски; Долгачевци (12 куќи) доселени се на почетокот од 19ти век од сега раселеното поречко село Барбарос, се знае следниот родослов (генеологија) Цветко (жив на 48 год. во 1950тите) Војне-Цветко-Јанкула, се доселил таткото на Јанкула; Малковци (2 куќи) доселени се од соседното македонско муслиманско (торбешко) село Дебреште; Наумчевци (1 куќа) доселени се од селото Селце, таму припаѓале на родот Секуловци, подалечно потекло од околината на Корча (денес во Албанија).[5]

Општествени институцииУреди

Цркви[6]
Археолошки локалитети[7]
  • Градиште - неопределено од непознат период;
  • Каља - неопределено од непознат период;
  • Млаки - неопределено од непознат период;
  • Горна Црква - црква од непознат период;

Администрација и политикаУреди

Културни и природни знаменитостиУреди

Редовни настаниУреди

ЛичностиУреди

Култура и спортУреди

ИселеништвоУреди

Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.

Блажевци иселени се во Средорек. Од родот Милевци има иселеници во Крушево (две семејства), Софија (едно семејство) и во Романија (едно семејство). Од Долгачевци има иселеници во Белград. Целосно се иселиле Ќиразовци, биле доселени од селото Барбарос во Порече, а од Кошино се иселиле во селото Прибилци во Железник. Изумреле Филиповци, биле староседелци во селото. Изумреле и Саздановци, биле гранка од родот Веселиновци.[5]

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 Кѫнчовъ, Василъ. Македония. Етнография и статистика. София, Българското книжовно дружество, 1900. ISBN 954430424X. с. 246.
  2. 2,0 2,1 D.M.Brancoff. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905, р.148 – 149.
  3. http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf Попис во Македонија 2002. - Книга 10.
  4. Население на Република Македонија според изјаснувањето за етничката припадност, по населени места, според пописите на население 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 1994 и 2002 година (согласно територијалната организација од 1996 година) *Државен завод за статистика http://makstat.stat.gov.mk.
  5. 5,0 5,1 1914-1997., Trifunoski, Jovan F., (1998). Битољско-Прилепска котлина : антропогеографска проучавања. Srpska akademija nauka i umetnosti. ISBN 8670252678. OCLC 469501519. http://worldcat.org/oclc/469501519. 
  6. Јелена Павловска, Наташа Ниќифоровиќ и Огнен Коцевски (2011). Валентина Божиновска. уред (на македонски). Карта на верски објекти во Македонија. Менора - Скопје: Комисија за односи во верските заедници и религиозните групи. ISBN 978-608-65143-2-7. 
  7. Јован Ф. Трифуновски, Битољско - Прилепска котлина, Антропогеогрофско проучавоњо, Београд 1998
  8. ОТВОРОТ НА КАМЕНОТ КАКО СИМБОЛ; Драгица Поповска - Институт за национална историја, Скопје, Македонија
  9. Николов, Борис. ВМОРО - псевдоними и шифри 1893-1934, Звезди, 1999, стр.27

Надворешни врскиУреди