Отвори го главното мени

Стразбур

град во Алзас, источна Франција

Стразбур (француски: Strasbourg) или Штрасбург (германски: Straßburg, алзашки: Strossburi) — град во департманот Долна Рајна, во регионот Голем Исток, во традиционалната област Алзас, Франција.

Стразбур
Strasbourg Cathedral.jpg
Поглед кон стариот град и катедралата во Стразбур
ЗемјаФранција
Управа
 • ГрадоначалникРоланд Риз (СП)
Население 1276,867
Часовен појасCET (UTC +1)
2 Единечно пребројување: жителите на повеќе општини (на пр. студенти и воени лица) се бројат само еднаш.

Содржина

ГеографијаУреди

Стразбур е сместен на две реки, Лил и Рајна, како и меѓу две планини: Вож и Шварцвалд, на самата граница меѓу Германија и Франција. Стразбур е поврзан со редовна автобуска и трамвајска линија со малиот град Кел што се наоѓа на другата страна на Рајна, во Германија.[1]

ИсторијаУреди

Низ историјата, Стразбур бил освојуван од Римјаните, Германите, Хуните и Франките. Подоцна, градот бил наизменично под власт на Франција и Германија.[2]

ДемографијаУреди

Знаменитости од градотУреди

Најпознатиот дел на градот е Пети Франс (Мала Франција), со убавата архитектура од времето на француското владеење. Во околината се наоѓаат градби од времето кога градот бил под германска власт, како: Операта од 19 век, во која опери поставувал Вагнер, како и црквата Св. Тома, во која свирел Моцарт. На факултетот по филозофија држел предавања Гете. Во градот се наоѓа и големата вила на Жозефина, љубовницата на Наполеон. Голема атракција е и палатата Роан, градена во периодот 1731-1742 година, која му припаѓала на богатото и моѓно семејство Роан, кое секогаш давало по еден кардинал на францускиот двор, а по Француската револуција била пренесена во државна сопственост.[3]

Секако, најпознатата градба во Стразбур е готската катедрала, чие целосно име е „Катедрала Нотр-дам де Стразбур“. Таа започнала да се гради во 1015 година, а денешниот изглед го добила во 1439 година. Со висина на куполата од 142 метри (втората купола никогаш не била довршена), до 1880 година, таа била највисоката градба од таков вид во светот, а денес е чеврта највиока црква во светот. Таа е позната и по астрономскиот часовник со фигури што танцуваат.[4]

Главниот настан во Стразбур е Божикниот базар, кој трае околу 20 дена, при што го посетуваат 2,5 милиони туристи од цела Европа. Исто така, во градот се одржува саем на виното, кој е втор по големина во Франција.[5]

КултураУреди

Европски градУреди

Поради својата двонационална и двојазична култура, градот денес претставува еден од главните градови на обединета Европа. Во Старзбур се сместени, Советот на Европа, Европскиот суд за човекови права, како и седиштето на Европскиот Парламент.

СпортУреди

ЕкономијаУреди

Стразбур претставува важно пристаниште и индустриски центар. Во градот е развиена трговијата со вино, хмељ и тутун, а од индустриските гранки, развиени се бродоградбата, машинската, прехранбената, текстилната и печатарската индустрија, како и металургијата.

Познати личностиУреди

Во Стразбур живееле Јохан Гутенберг, творецот на печатарската машина, како и најголемиот пантомимичар на 20 век, Марсел Марсо.[6]

НаводиУреди

  1. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 4-5.
  2. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 4.
  3. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 4-5.
  4. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 5.
  5. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 4-5.
  6. Жана П. Божиновска, „Шармот на Стразбур ги омекнува и крутите европски бирократи“, Публика, неделен политички прилог, број 203, сабота, 8 ноември 2014, стр. 4.

Надворешни врскиУреди