Боровичене (бугарски: Боравѝчени) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.

Боровичене
Боровичене is located in Бугарија
Боровичене
Боровичене
Местоположба во областа
Боровичене is located in Пиринска Македонија
Боровичене
Местоположба на Боровичене во Општина Петрич и Благоевградската област
Координати: 41°25′N 23°1′E / 41.417° N; 23.017° E / 41.417; 23.017Координати: 41°25′N 23°1′E / 41.417° N; 23.017° E / 41.417; 23.017
ЗемјаБугарија
ОбластБлагоевградска област
ОпштинаПетрич
Површина
 • Вкупна622 км2 (240 ми2)
Надм. вис.&10000000000000388000000388 м
Население (2015)
 • Вкупно58
 • Густина0.093/км2 (0.24/ми2)
Часовен појасEET (UTC+2)
 • Лете (DST)EEST (UTC+3)
Пошт. бр.2884
Повик. бр.074204

Географиja и местоположбаУреди

Селото се наоѓа во планински реон, на 20 километри западно од градот Петрич и на 42 километри југоисточно од градот Свети Врач. Атарот на селото зафаќа простор од 622 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 388 метри.

ИсториjaУреди

Османлиско ЦарствоУреди

Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година под името Боровичани, Во истата година, во селото живееле 73 христијански и 3 муслимански семејства.[1]

Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ , издадена во Цариград во 1878 година и статистиката на машкото население од 1873, Боровица (Borovitza) се состоело од 33 куќи, и 102 Македонци.[2][3]

Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 150 жители, сите Македонци.[2][4] Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живеале 136 македонски егзархисти.[5]

БугаријаУреди

По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. До 1947 година Боровичене било мала на поранешното село Игуменец.

Редовни настаниУреди

Редовно на христијанскиот празник Илинден луѓето од село Боровичене одржуваат годишни празници во текот на три дена.

НаводиУреди

  1. Турски документи за историјата на македонскиот народ. Опширни пописни дефтери од XVI век за Кустендилскиот санųак, Т.V/3, Скопје, 1982, стр.598-600.
  2. 2,0 2,1 Како што е општопознато, Македонците во бугарските извори се присвојуваат и водат како Бугари, и покрај признанието дека самите отсекогаш се изјаснувале како Македонци.
  3. Македония и Одринско. Статистика на населението от 1873 г., Македонски научен институт, София, 1995, стр. 148-149.
  4. Кънчов, Васил. Македония. Етнография и статистика, София, 1900, стр. 187.
  5. Brancoff, D.M. „La Macédoine et sa Population Chrétienne“. Paris, 1905, рр. 186-187.

Надворешни врскиУреди