Виљуј

река во Јакутија, Русија

Виљуј (руски: Вилюй; јакутски: Бүлүү) — река на Средносибирската Висорамнина, најдолга притока на Лена. Долга е 2.650 км и тече претежно низ Јакутија, со помал дел во Краснојарскиот крај. Сливот се протега на површина од 454.000 км2. Просечниот истек во устието изнесува 1461 м3.[1][1][2][3]

Виљуј
Вилюй / Бүлүү
Вилюйские пороги.jpg
Слапови на Виљуј во средна Јакутија
Vilyuy.png
Карта на сливот
Земја Русија
Слив
Главен изворСредносибирска Висорамнина
УстиеЛена
Сливна повр.454.000 км2
Физички особености
Должина2.650 км
Проток
  • Просечен:
    1.468 м3
ДВР [ru]18030800112117400003664
Виљуј на Ризницата

ТечениеУреди

Извира во Евенкија и протекува на исток, набргу навлегувајќи во Јакутија. Потоа свртува на југ и југоисток, а потоа на исток, па се влева во Лена кај Сангар, околу 350 км низводно од градот Јакутск. На запад од Виљуј и Чона се простира сливот на Долна Тунгуска Река.

ПритокиУреди

Поважни притоки на реката Виљуј се следниве:

Десни
  • Улахан Вава
  • Чиркуо
  • Чона
  • Чибида
  • Улахан Ботуобуја
  • Очугуј Ботуобуја
  • Бапагај
Леви
  • Ахтаранда
  • Игијата
  • Марха
  • Тјукјан
  • Тјунг

Населени местаУреди

Сливното подрачје на Виљуј е мошне слабо населено. Во поречието се среќаваат малите населени места Виљујск, Верхневиљујск, Сунтар и Њурба.

ИсторијаУреди

Реката за првпат се споменува во XVII век во врска со освојувањето на Сибир. Во 1634 г. Козаците под водство на Шахов изградиле зимска населба во спојот на реките Виљуј и Ткукјан. Оваа населба служела како управно седиште на подрачјето неколку децении, по што е преместена 45 км низводно по Виљуј, каде во 1773 г. е основана утврдената населба Оленск (денешен Виљујск).

Во 1950-тите во околината на реката се откриени лежишта на дијаманти, на далечина од 700 км од устието. Ова довело до создавањето на рударскиот коп „Мир“, заедно со пристапни патишта и аеродром, како и редица брани за напојување на рудничките погони.

НаводиУреди

  1. 1,0 1,1 Vilyuy at Khatyryk-Khomo Архивски примерок на Семрежниот архив (англиски) , УНЕСКО: Водни ресурси
  2. Се чини дека, на страницата на Ленгидропроект — «Гидроузлы на р. Вилюй» — се изведува нешто повисок истек.
  3. Виљуј кај Сунтар Архивски примерок на Семрежниот архив (англиски) , УНЕСКО: Водни ресурси

Надворешни врскиУреди

  • Виљуј — Енциклопедија Британика
  • А. Гаврилов, Виљуј, Голема руска енциклопедија, 2001 г. (руски)

Координати: 64°22′38″N 126°24′54″E / 64.37722° N; 126.41500° E / 64.37722; 126.41500