Siamang[1]
Symphalangus syndactylus, Chiba Zoo, Japan.jpg
Научна класификација
Царство: Животни
Колено: Хордови
Класа: Цицачи
Ред: Примати
Семејство: Гибони
Род: Сијаманг
Gloger, 1841
Вид: Сијаманг
Биномен назив
Symphalangus syndactylus
(Raffles, 1821)
Распространетост на сијамангот

Сијаманг (науч. Symphalangus syndactylus) — црнокрзнен гибон карактеристичен за Малезија, Тајланд и Суматра. Овој вид на гибон е најголем од сите други видови на гибони, сијамангот може да биде и двапаи поголем од останатите видови на гибони, достигнувајќи висина од 1 м, и тежина од 14 кг. Сијамангот е единствениот вид во родот сијаманг (Symphalangus).

Животното може да се види во Зоолошката градина во Скопје.[3]

Сијамангот има две забележителни карактеристики. Првата е дека два прсти на секое стапало се поврзани со опна, по што и го добил името „синдактил“, што на старогрчки знач син-, „споен“ + дактил, „прст“. Втората е големата гушна торба (ја имаат и мажјаците и женките), оваа торба која може да биде надувана до големина на главата на сијмангот, што му овозможува на сијамангот да испушта гласни, резонантни повици и песни.

Можно е да има два подвидови на сијамагот. Дококлу е така, станува збор за суматрански сијаманг (науч. S. s. syndactylus) и малезиски сијаманг (науч. S. s. continentis).[4]Единките во Малезија, се излолирана група. Сијамангот може да се се сретне со останатите видови на гибони, како на пример со црноракиот гибон и белоракиот гибон.

Сијамангот може да живее и до 40 години во заробеништво. [5]

Поради илегалната трговија со миленичиња и загубата на живеалиштата во Малезија и Суматра, овој вид на гибоне е еден од најзагрозените. Производството на палмово масло доведува до сеча на огромни пространства на шуми, со што живеалиштето на сијамангот просторно значително е намалено, што важи и за останатите животински видови, како што е на пример суматранскиот тигар.

ЖивеалиштеУреди

Сијамангот ги населува остатоците од шумите на Суматра и Малезија, и подеднакво може да се сретне од шумите во низините па се до планинските шуми и дождовните шуми до 3800 м надморска висина.[6] Сијамангот живее во групи составени од 6 единки (во просек четири единки) на територија која се простира на 23 хектари.[7][8] Во текот на денот изминуваат многу мали растојанија во просек од 1 км, за разлика од останатите видови.[6] Мелодичното пеење на сијамангот ја нарушува тишината во шумите рано наутро по повиците на црноракиот и белоракиот гибон. Сијамангот во Суматра и Малезија се слични на изглед, но постојат разлики во однесувањето на единките од двата вида.

ИзгледУреди

Сијамангот има долго, густо, бушаво крзно со најтемна нијанса од сите гибони. Овој приматт има долги, висечки раце кои се подолги од нивните нозе. Просечната должина на сијамангот е 90 см, но најголемите единки можат да постигнат и должина од 1 метар и 50 см. Лицето на овој голем гибон е претежно без влакна освен малите мустаќи.

ИсхранаУреди

Сијамангот се храни со различни делови на растението. Суматранскиот сијаманг е поголем плодојад отколку неговиот сродник од Малезија, при што овошјето преставува 60% од неговата исхрана. Сијамангот се храни со 160 видови на растенија, како што се ползавци па се до овошки. Најмногу се храни со смокви.[8][9] Сијамангот претпочита да се храни си зрело овошје, и млади лисје. Се храни и со цветови и мали животинки, најчесто инсекти. Кога сијамангот се храни со големи цветови,тој ќе ги изеде само цветните листови, но целосно ги јаде помалите цветови, како и малите овошки во нивните раце пред да бидат изедени. Кога се храни со големи и тврди семиња или пак семиња со остри рабови, ќе го изеде само овошјето а семето ќе го фрли.[9] Иако неговата исхрана се состои претежно од овошје, станува збор за најголемиот листојад од сите членови на семејството гибони.[6] Како најголем гибон, се вклопува во групата на примати кои се хранат претежно со лисје.[10]

НаводиУреди

  1. Groves, C. (2005). Wilson, D. E., & Reeder, D. M (уред.) (уред.). Mammal Species of the World (изд. III.). Baltimore: Johns Hopkins University Press. стр. 181. ISBN 0-801-88221-4.CS1 maint: multiple names: editors list (link)
  2. "Symphalangus syndactylus". IUCN Red List. Version 2008. International Union for Conservation of Nature. 2008. Посетено на 4 January 2009.
  3. "Сијаманг". Зоо Скопје. Посетено на 6 септември 2015.
  4. Geissmann, Thomas. "Gibbon Systematics and Species Identification". Посетено на 2006-04-13.
  5. Gron KJ. 2008 May 20. Primate Factsheets: Siamang (Symphalangus syndactylus) Taxonomy, Morphology, & Ecology . <http://pin.primate.wisc.edu/factsheets/entry/siamang>. Accessed 2015 June 9.
  6. 6,0 6,1 6,2 Rowe, Noel. (1996) "Pictorial Guide to the Living Primates" Charlestown, RI: Pagonia Press
  7. O'Brien, T.G., M.F. Kinnaird, A. Nurcahyo, M. Iqbal and M. Rusmanto (2004). "Abundance and Distribution of Sympatric Gibbons in a Threatened Sumatran Rainforest". International Journal of Primatology. 25 (2): 267–284. doi:10.1023/B:IJOP.0000019152.83883.1c.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  8. 8,0 8,1 O'Brien, T. G., M. F. Kinnaird, A. Nurcahyo, M. Prasetyaningrum, Dan M. Iqbal (2003). "Fire, demography and persistence of siamangs (Symphalangus syndactylus: Hylobatidae) in a Sumatran rainforest". Animal Conservation. 6 (2): 115. doi:10.1017/S1367943003003159.CS1 maint: multiple names: authors list (link)
  9. 9,0 9,1 Nurcahyo, A. (2001). Daily Ranging, Home-Range, Foods, Feeding and Calling in Siamang (Hylobates syndactylus). In WCS-IP 2001. Bukit Barisan Selatan National Park in Space and Time. 2000 -2001 Research Report. WCS-IP/ PHKA, Bogor. 35-52. (In Indonesian)
  10. Fleagle J. G. (1988). Size and Adaptation in Primates. In Jungers WL (ed). "Size and Scaling in Primate Biology". New York: Plenum Press.

Надворешни врскиУреди