Игор Мандиќ (Шибеник, 20 ноември 1939Загреб, 13 март 2022) — книжевен критичар, есеист, колумнист и полемичар. Објавувал книжевна критика, социокултурни фељтони, есеи и полемики. Бил долгогодишен соработник на многу радио и телевизиски станици. Добитник е на Наградата за животно дело на Хрватското здружение на новинари во 2005 година.

Игор Мандиќ
Igor Mandić
Igor Mandić Interliber 2008.jpg
Мандиќ во 2008 година на саемот за книги во Загреб
Роден/а20 ноември 1939(1939-11-20)
Шибеник, Хрватска Бановина, Кралство Југославија
Починат/а13 март 2022(2022-03-13) (возр. 82)
Занимање
Јазикхрватски
Националностхрватска
Апсолвент наУниверзитет во Загреб
Период1959 — 2022

ЖивотописУреди

Дипломирал компаративна книжевност на Филозофскиот факултет во Загреб во 1963 година. Од 1966 година е вработен во Вјесник, како критичар во дневните весници, како колумнист за „Вјесник у сриједу“ и како внатрешен рецензент, уредник и автор на текстови во некои од изданијата на Вјесник. Од 1993 до 1995 година пишувал културни коментари за Слободна Далмација, а во 1997 година станал слободен уметник, објавувајќи во различни весници, меѓу кои и Нови пламен. Бил главен уредник на весникот Вјесник (2000). Живеел и работел во Загреб, каде што починал на 13 март 2022 година.

Политички ставовиУреди

Во емисијата Во недела во два, Мандиќ рекол дека Татковинската војна била „граѓанска војна“ и дека тоа не е агресија туку уназадување бидејќи е нормално да се очекува побуна на Србите за ситуацијата во Хрватска.[1] Тој бил против независноста на Косово бидејќи, според него, Космет е српска земја.[се бара извор] Исто така, изјавил дека се противи на независноста на Црна Гора. Тој смета дека Србите и Хрватите се „две племиња од ист народ“ и дека е за повторно создавање на федерална заедница.[се бара извор]

Дел од изјавата на Мандиќ од комеморацијата во Јадовно на 26 јуни 2011 година (според српските Новости): „Усташкиот колачки менталитет сè уште е во хрватскиот народ и тоа можам да го викам од облакодерот на плоштадот на Републиката во Загреб“... „Сѐ додека има злонамерни извици на стадионите, графити... а зад таа омраза и ирационален бес потпомогнати од политиката, нема да има среќа. Што е уште полошо, зад сето тоа се крие интересот на цела фашистичка Европа.[2]

ДелаУреди

  • Uz dlaku, критики (Загреб, 1970)
  • Mysterium televisionis, есеи (Сплит, 1972)
  • Gola masa, фељтони (Загреб, 1973)
  • Nježno srce, полемики (Загреб, 1975)
  • Mitologija svakidašnjeg života, фељтони (Риека, 1976)
  • Od Bacha do Cagea, есеи, критики (Загреб, 1977)
  • 101 kratka kritika (Загреб, 1977)
  • U sjeni ocvale glazbe, полемики (Загреб, 1977)
  • Policajci duha, полемики (Загреб, 1979)
  • Šok sadašnjosti, есеи (Загреб, 1979)
  • Arsen, монографија (Загреб, 1983)
  • Književnost i medijska kultura, есеи (Загреб, 1984)
  • Što, zapravo, hoće te žene?, фељтони (Загреб, 1984., Вараждин и Пула, 1985)
  • Principi krimića, есеи (Белград, 1985)
  • Jedna antologija hrvatske poratne poezije, антологија (Прокупље, Загреб, 1987)
  • Zbogom dragi Krleža, полемики (Белград, 1988)
  • Bračna kuhinja, фељтони /со Славица Мандиќ / (Загреб, 1989)
  • Ekstaze i mamurluci, есеи (Загреб, 1989)
  • Romani krize, критики (Белград, 1996)
  • Književno (st)ratište, критики (Загреб, 1998)
  • Za našu stvar, критики, полемики (Загреб, 1999.; II роширено издание, Белград, 2001)
  • Prijapov problem, есеи (1999)
  • Između dv(ij)e vatre, колумни (Белград, 2000)
  • Bijela vrana, колумни-полемики (Загреб, 2002)
  • Sloboda lajanja i Zauzeto, Hrvat (Загреб, 2012)
  • Hitna služba; избор колумни од „Вјесник“ 1999 – 2005 (Загреб, 2005)
  • Sebi pod kožu. Nehotična autobiografija (Загреб, 2006)
  • Bračna kuhinja /со Славица Мандиќ/ (Загреб, 2006)
  • Notes - VUS 1968-1972 (Загреб, 2007)
  • U zadnji čas. Autobiografski reality show (Загреб, 2009)

Надворешни врскиУреди

НаводиУреди

  1. „Nedjeljom u dva: Smrt, ljubav i patriotizam po Mandiću“. Hrvatska radiotelevizija. Посетено на 2021-01-03.
  2. novossti.com, Ne slavimo smrt nego život svih ljudi, 3. srpnja 2011., пристапено 10 јули 2011