Дервенџиство

Вид на локална војска во Османлиското Царство, составена од локални вооружени селани ополномоштени со указ (ферман) директно од султанот, со цел да обезбедуваат значајни патишта (најчесто тешкопроодни клисури помеѓу два града) и да го штитат населението од разни насилства.[1]

Дервенџиството се појавило во XIV или XV век, а статутот на дервенџииите конечно е нормиран од администрацијата на султанот Сулејман I. Дервенџиите имале право да ја известат османлиската власт за секое насилство врз месното население од страна на власта или вооружени странски разбојнички банди, кои во пограничните места често ја преминувале границата и навлегувале на територијата на Османлиската држава (Македонија). Во Македонија, познати се повеќе места кои извршувале дервенџиска дејност: Кркља, Тресонче (Кичево-Дебар), Сирула (Охридско), Маврово, Куклица (Кратовско), Златари (Ресенско), Ѓавато (Битола-Охрид), Демир Капија, Герман (Кривопаланечко), Бродец (Скопско) итн. На територијата на етно-географска Македонија се регистрирани преку 150 дервенџиски села.[2]

Дервенџиството претставувало значајна мерка за обезбедување на редот и мирот во Османлиската имеприја.

ЛитератураУреди

  • Александар Стојановски. Дервенџиството во Македонија. Скопје: 1974
  • Глиша Елезовић. „Дервенџије“, Јужна Србија, 1923, књ. III, бр. 28, 321-329

НаводиУреди

  1. Колектив (1969). Историја на македонскиот народ. Скопје: ИНИ. стр. 231.
  2. Стојановски, Александар (1974). Дервенџиството во Македонија. Скопје: ИНИ. стр. 300.