Отвори го главното мени

Галоиталски јазици

Галоиталските јазици[1][2][3][4][5] се генетска група на романското јазично семејство. Сè уште се смета за спорна нивната точна припадност: дали спаѓаат во галороманската или во италодалматинската гранка.[6] Венецијанскиот обично се смета за припадник на друга дијалектна група,[4] но некои го сместуваат во галоиталските говори.[7]

Галоиталски
Географска
распространетост:
Италија, Сан Марино, Швајцарија, Монако
Класификација:индоевропски
Гранки:

Географска распределбаУреди

 
Галоиталските јазици (нијанси на зелено)

Овие јазици традиционално се говорат во северна Италија, јужна Швајцарија, Сан Марино и Монако, иако денес во значајна мера се истиснати од италијанскиот јазик. Речиси сите говорници се двојазични. Истите се говорат поактивно од дијаспората, во земјите со северноиталијански доселеници. Во Монако, лигурскиот има пропишан законски статус заедно со моначкиот (негов дијалект).

КласификацијаУреди

ПоврзаноУреди

НаводиУреди

  1. Rohlfs 1975, стр. 1-20.
  2. Jud & Jaberg 1928.
  3. Meyer-Lübke 1920, стр. 17.
  4. 4,0 4,1 Pellegrini 1977.
  5. Pellegrini 1975, стр. 55-87.
  6. Allasino 2007, стр. 9.
  7. Ethnologue.

БиблиографијаУреди