Царски пингвин

{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/{{автотаксономија/Предлошка:Автотаксономија/Aptenodytes|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}} |machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}|machine code=parent}}

Царски пингвин (латински: Aptenodytes forsteri) — највисокиот и најтешкиот од 17-те видови пингвини. Заедно со кралскиот пингвин го формира родот Aptenodytes, кому му припаѓаат и овие два најголеми вида пингвини во светот. Тоа е единствениот вид кој целиот свој живот го поминува на Антарктикот. Царските пингвини главно се хранат со ракчиња или крил, додека повремено можат да јадат помали риби и лигњи. Во дивината, овие пингвини живеат околу 20 години, додека забележан е најдолг животен век од околу 40 години. Царските пингвини не треба да се мешаат со нивните блиски роднини, кралските пингвини .

Царски пингвин
Aptenodytes forsteri -Snow Hill Island, Antarctica -adults and juvenile-8.jpg
Родители со малечко на Островот Сноу Хил, Антарктички Полуостров
Научна класификација [ у ]
Непознат таксон (попр): Aptenodytes
Вид: Царски пингвин
Биномен назив
Aptenodytes forsteri
Греј, 1844
Распространетост на царскиот пингвин
(размножувачки колонии со зелено)

ИзгледУреди

Возрасните пингвини имаат просечна висина од 1,3 метри и тежина од 20 до 45 килограми. Тие се петти најтешки денешни птици. Најтешката позната единка тежела 46 килограми. Главата и крилјата се црни, стомакот е бел, грбот синосив, додека клунот е виолетово-розов. Од двете страни на вратот има златни полукружни ознаки. Царскиот пингвин има дебел слој од пердуви што го покрива целото тело, освен нозете и внатрешноста на крилјата. Пердувите се водоотпорен слој околу телото на пингвинот.

За да не замрзнуваат во ледена вода, пингвините имаат неколку слоеви дебели пердуви и дебел слој поткожно масно ткиво. Кога стојат на мраз, посебен крвоток ја одржува внатрешната топлина на крвните садови и на тој начин го спречува губењето на топлина преку кожата, односно спречува замрзнување на нивните стапала. Пилињата на царските пингвини се покриени со дебел слој од светлосива боја. Нивната покривка ја дава потребната топлина на телото, бидејќи на таа возраст тие не се во состојба да ја одржат сопствената телесна температура.

ОднесувањеУреди

Царските пингвини се исклучително социјални животни. Еден од начините на кои овие пингвини се загреваат кога температурата паѓа или дува ветер е да се збијат во група. Групата се образува со собирање стотици или дури илјадници мажјаци. Овие птици постојано се движат, полека се движат од надворешните, студени кругови, кон топлиот центар, каде што нема ветер. Температурата во внатрешноста на таа група може да достигне и до 25 °C.

Овие пингвини се активни и дење и ноќе. Возрасните градат гнезда и се во потрага по храна во текот на целата година. Од јануари до март тие се разијдуваат заминувајќи и патувајќи во океаните во групи. Тие можат да нуркаат на длабочина од 150 до 250 метри во океанот; најголемата измерена длабочина била 565 метри. Без воздух можат да издржат околу 15-20 минути. Пливаат со брзина од 6-9, но можат да достигнат максимална брзина од 19 за кратки делници. Одлични ловци се и користат различни тактики за да дојдат до пленот. На пример, дуваат меурчиња во пукнатините на мразот за да ги истераат рибите што се кријат во нив.

На копно, се движат со наизменични нестабилни чекори и лизгајќи се низ мразот на стомаците, движејќи се со туркање со нозете и крилјата слични на перка. За време на почетокот на зимата на Антарктикот, во март и април, сите возрасни царски пингвини патуваат во колонии до областа за гнездење.

РазмножувањеУреди

Царските пингвини првпат почнуваат да се размножуваат на околу пет години. Тие патуваат дури 90 км во внатрешноста за да стигнат до нивната област за парење. Во колонијата за размножување, сите мажјаци и женки го наоѓаат својот партнер. Царските пингвини се исклучително моногамни организми - тие се држат до своите партнери во текот на целата година. Сепак, секоја наредна година бараат нов партнер за парење.

Во овој пуст свет покриен со снег, градењето гнезда не е проблем затоа што царските пингвини не градат гнезда. Во мај или јуни женката снесува едно јајце тешко 450 грама и го дава на партнерот. Таа потоа патува до морето за да се храни и ќе се врати навреме за да се изведат пилињата. Во текот на следните 65 дена, јајцето постојано го чува мажјакот на неговите нозе, покривајќи го со набор од кожа што нема пердуви. Во ова време нема да се храни - ќе преживее благодарение на резервите на масти и најголем дел од времето ќе спие за да заштеди што е можно повеќе енергија. Ако пилето сепак се изведе пред да се врати мајката, мажјакот ќе го храни со бела, млечна супстанција произведена од жлездата во хранопроводникот.

По околу два месеци, женката се враќа. Таа го наоѓа својот партнер меѓу стотици други мажјаци и се грижи за младенчето хранејќи го со храна од нејзиниот стомак. Мажјакот потоа оди во морето да се храни, но поради топењето на мразот ќе остане пократко од минатиот пат. Ќе се врати по неколку недели, кога и двајцата родители ќе го загреат пилето на нозе, хранејќи го од устата во следните осум недели. После тоа, тоа е доволно пораснато и само може да стои на мразот. Најпосле, родителите и пилињата се враќаат во морето за да го поминат остатокот од летото таму за да се хранат.

Кога младите конечно се подготвени да се грижат за себе, веќе е декември. Тогаш е лето на Антарктикот. Во текот на зимата, најблиската незамрзната вода може да биде оддалечена до 80 m од колонијата. Летото мразот на кој се извеле пилињата почнува да пука, па немаат долг пат до морето. Возрасните заминуваат за повторно да го започнат циклусот, па младите мора да научат да пливаат и сами да си најдат храна.

Распространетост и популацијаУреди

Појасот на Антарктикот кој го вклучува живеалиштето на царските пингвини е помеѓу 66º и 77º јужна географска ширина. Тие главно секогаш се размножуваат на огромни ледени маси, до 18 километри оддалчени од брегот.[2] Целокупната популација се движи околу 400.000-450.000 единки, кои се распоредени меѓу дури 40 независни колонии.[3] Се проценува дека околу 80.000 пара се размножуваат во близина на Росовото Море.

ЗанимливостиУреди

  • Во една колонија има дури и до 60.000 пингвини.
  • Родителите ги хранат младите на секои три или четири дена.
  • Популацијата на царските пингвини се проценува на помеѓу 150.000 и 200.000 пара. Во однос на загрозените видови, тој се смета за стабилен.

НаводиУреди

  1. BirdLife International (2020). Aptenodytes forsteri. Црвен список на загрозени видови. 2020: e.T22697752A157658053. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-3.RLTS.T22697752A157658053.en. Посетено на 19 November 2021.
  2. University of Michigan Museum of Zoology. „Aptenodytes forsteri“. Посетено на 1. јануар 2008. Проверете ги датумските вредности во: |accessdate= (help)
  3. Marchant, S (1990). Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds, Vol. 1A. Higgins PJ. Melbourne: Oxford University Press.

ЛитератураУреди

  • Williams, Tony D. (1995). The Penguins. Oxford, England: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-854667-2.

Надворешни врскиУреди