Разлика помеѓу преработките на „Херман Мелвил“

Одземени 2 бајти ,  пред 1 година
с
Правописна исправка, replaced: кој што → којшто (2) using AWB
с (→‎top: Исправка на датумски формат, replaced: mf=y → df=y (2) using AWB)
с (Правописна исправка, replaced: кој што → којшто (2) using AWB)
==Животопис==
===Раните години од животот, образование и семејство===
Херман Мелвил е роден во Њујорк на 1 август 1819 година, трето од осумте деца на Алан и Марија Гансеворт Мелвил. Откако нејзиниот сопруг Алан починал, Марија додала едно „е“ на фамилијарното презиме. Како дел од добро ситуирано и колоритно семејство од Бостон, таткото на Мелвил поминувал голем дел од времето во странство како провизиски трговец и увозник на француска сува стока. Дедото од татковата страна на авторот, мајорот Томас Мелвил, почесен учесник на бостонската чајанка кој одбил да го промени својот стил на облекување или манири за да одговара на времето, опишан е во поемата „Последниот лист“ на Оливер Вендел Холмс. Херман го посетил во Бостон и го поддржувал неговиот татко во честите периоди на финансиски потреби. Мајчината страна на Мелвил е од холандската Хадсон долина. Неговиот дедо од мајка бил генералот Петер Гансевурт, херој од Битката од Сарагота; во својата позлатена униформа, генералот позирал за портрет насликан од Гилберт Стјуарт, кој е опишан во роман на Мелвил од 1852 година, „Пјер“, во кој штокојшто Мелвил пишувал за своето фамилијарно и поморско потекло. Како водечкиот карактер во Пјер, Мелвил пронашол задоволство во неговото „двојно револуционарно потекло“.
 
Алан Мелвил ги пратил своите синови во њујоршката машка школа. Прекумерно финански и емоционално нестабилен Алан се обидел да се опорави од неговите проблеми со тоа што се преселил со своето семејство во Албани во 1830 година и започнал да работи во бизнисот за крзно. Новата инвестиција, сепак, била неуспешна; војната во 1812 година уништилa бизниси што пробувалe да продаваaт прекуморски и тој бил присилен да прогласи банкрот. Тој починал брзо потоа, оставајќи го своето семејство многу сиромашно, кога Херман имал 12 години. Иако Марија имала добро ситуирани роднини, тие биле загрижени во заштитување на своите наследства и искористување на можностите за инвестирање, наместо на решавање на имотот на мајка им, така што семејството на Марија ќе биде посигурно со помладиот брат на Херман, Томас Мелвил, кој на крајот станал гувернер на морнарското пристаниште Снаг.
Мелвил се оженил за Елизабет Шо, ќерка на шефот за правда во Врховниот суд во Масачусетс, Лемјуел Шо, на 4 август 1847 година; двојката отишла на меден месец во Канада. Тие имале четири деца: два сина и две ќерки. Во 1850 години тие ја купиле Ароухед, куќа на фарма во Питсфилд, Масачусетс, што сега е музеј. Тука Мелвил живеел 13 години, зафатен со своето пишување и управување на неговата фарма. Додека живеел во Ароухед, тој се спријателил со авторот, Натаниел Хаторн, кој живеел во близина на Ленокс. Мелвил, интелектуалец осамен во поголемиот дел во неговиот живот, бил неверојатно инспириран и поттикнат од неговото ново пријателство со Хаторн за време на перидот кога ја пишувал "Моби Дик" (посветувајќи ја на Хаторн), иако нивното пријателство избледело кратко потоа, кога тој ја напишал Пјер таму.
[[File:Arrowhead farmhouse Herman Melville.jpg|thumb|right|210px|''Ероухед'', домот на Мелвил во Питсфилд, [[Масачусетс]]]]
Сепак, овие книги не ја постигнале популарноста и критичниот успех од неговите претходни книги. Њујорк Деј Бук на 8-ми септември 1852 година го објавил својот отровен напад на Мелвил и неговото пишување со наслов ХЕРМАН МЕЛВИЛ ЛУД. Членокот понудил како вест приказна која известувала „Критичен пријател, кој ја прочитал последната книга на Мелвил „Недоразбирања“, помеѓу две бродски несреќи, ни кажа дека е составена од бладањата и мечти на еден лудак. Бевме запрепастени на забелешката, но по уште сознанија, неколку дена подоцна, Мелвил навистина бил под стрес и неговите пријатели превземале мерки да го сместат под третман. Се надеваме дека еден од првите третмани ке биде да го задржат строго одделен од пенкало и мастило“. По ова и други строги критики на Пјер од критичари, издавачите почнале да стануваат претпазливи со работата на Мелвил. Неговиот издавач, Харпер и Браќата, го одбиле неговиот следен ракопис, Остров на крстот кој штокојшто е изгубен. На 1 април 1857 година, Мелвил го објавил неговиот последен, целосен роман Човекот од доверба. Овој роман, поднасловен „Маскенбал“ е добитник на општи оценки во модерни времиња како комплексно и мистериозно истражување на проблемите на измама и искреност, идентитет и маскирање, но кога бил објавен, добил коментари кои варирале од збунетост до осудување.
[[Image:HermanMelville55.jpg|left|thumb|Мелвил во 1885 година, на 66-годишна возраст]]
За да ги поправи своите несигурни финансии, Мелвил го послушал советот од пријателите и решил да се приклучи на она што за другите било профитабилно полето на предавањето. Од 1857 година до 1860 година тој зборувал во лицеуми, првенствено на Јужните мориња. Осврнувајќи се на поезија, тој направил колекција од стихови што не успеал да го заинтересира ниеден издавач. Во 1863 година тој и неговата жена се преселиле со нивните четири деца во Њујорк. По крајот на американската граѓанска војна тој ја објавил Делови од битките и аспекти од војната (1866) колекција од над 70 поеми кои генерално биле игнорирани од критичари, иако некои од нив му дале поволни критики. Во 1866 година жената на Мелвил и нејзините роднини го искористиле нивното влијание да најдат работна позиција за него како царински инспектор за Њујорк (скромно, но добро платено назначување) и тој ја држел таа позиција 19 години. Во озлогласено корумпирана институција, Мелвил наскоро се здобил со репутацијата на еден од најискрените вработени во царинската куќа. (Царинската куќа случајно се наоѓала на улицата Гансеворт, именувана по просперитетното семејство на неговата мајка.) Но во 1866 година неговата професионална кариера во пишување може да се каже дека дошла до крај.