Разлика помеѓу преработките на „Махатма Ганди“

Одземени 9.153 бајти ,  пред 6 години
нема опис на уредувањето
с (додадена Категорија:Пацифисти со помош на HotCat)
{{викифицирање}}
[[Податотека:MKGandhi.jpg|мини|Махатма Ганди]]
'''Мохандас Карамчанд Ганди''' (2 Октомври 1869 година – 30 Јануари 1948 година) бил истакнат лидер на Индискиот национализам во Британска Индија. Применувајќи ненасилно граѓанско непочитување, Ганди ја довел Индија до независност и потикнал движења за граѓански права и слободи низ светот. Почесниот Махатма (на индоевропскиот јазик санскрит, со значење: „великодушен“, „достоинственˮ - за прв пат е применет во 1014 година во Јужна Африка, - а сега се користи во целиот свет. Исто така него го нарекуваат Бапу (на гуџаратски јазик со значење : љубов кон „таткотоˮ, „татко“ во Индија.)
 
Махатма Ганди
Ганди е роден и израснат во Хинду, во семејство кое потекнува од крајбрежјето на Гуджарт, западна Индија и бил школуван во здружението „Инер Темплˮ (ˮInner Temple“), во Лондон. Тој бил првиот кој применил ненасилно граѓанско непочитување како иселен адвокат во Јужна Африка, во резидентната Индиска заедница за борба на човековите права.
Мохандас Карамчанд Ганди (2 Октомври 1869 година – 30 Јануари 1948 година) бил истакнат лидер на Индискиот движење за независност во Британска Индија (“British Rajˮ). Применувајќи ненасилна граѓанска непослушност, Ганди се изборил за независност на Индија и потикнал движења за граѓанските права и слободи низ светот.
Почесниот Махатма (на санскритски јазик значи: „великодушен“, „достоинствен“ - за прв пат применуван во 1014 година во Јужна Африка, а денес се користи во целиот свет, исто така Ганди го нарекуваат „Бапу“ (на гуџаратски јазик што значи: љубов кон „татко“, “papaˮ („татко“) во Индија.)
Ганди е роден и израснат во хиндуистички трговски слој, во семејство кое потекнува од крајбрежјето на Гуджарт, западна Индија, а студирал право во Здружението „Инер Темпл“ (“Inner Templeˮ), во Лондон. Тој бил првиот кој применувал ненасилна граѓанска непослушност како иселен адвокат во Јужна Африка, во резидентната Индиска заедница за борба на човековите права.
Во 1915 година, по неговото враќање во Индија, Ганди изготвил организирање на селаните, земјоделците и урбаните работници да протестираат против данокот за прекумерното земјиште и дискриминацијата. Во 1921 година, преземајќи раководство над индискиот национален конгрес, Махатма Ганди водел кампањи низ целата земја за олеснување на сиромаштијата, зголемувајќи ги правата на жените, градејќи верско и етничко пријателство, стопирајќи го понижувањето на најниската каста во Индија но, пред се, за постигнување на „Сварај“ (“Swarajˮ) или познат како Закон за самоуправување.
Ганди одлично ги водел индијците во барањето на своите права во британското наметнување на данокот за солта со 400 км (250 милји) одење, наречен „Солниот поход“ (“Dandi Salt Marchˮ) во 1930 година, а подоцна и со повикувањето на британците за независност на Индија со „Августовското движење“ (“Quit Indiaˮ) во 1942 година. Во многу прилики, тој бил повеќе пати затворен, и во Јужна Африка и во Индија.
 
Ганди се обидел да применува ненасилство и вистина во сите околности и се залагал и другите да го прават истото. Живеел скромно, во независна станбена заедница и носел индиско традиционално вид одело, познато како „доти“ (“dhotiˮ) и шамија, проткаена со рачно предиво на чекрек. Ганди јадел лесна вегетаријанска храна, а исто така и постел, како начин за самопречистување, како и за општествениот протест.
Во 1915 година, по неговото враќање во Индија, Ганди се поставил за организирање на селаните, земјоделците и урбаните работници да протестираат против данокот за прекумерното земјиште и дискриминацијата. Во 1921 година, преземајќи раководство над Индискиот национален конгрес, Махатма Ганди водел национални кампањи за олеснување на сиромаштијата, зголемувајќи ги правата на жените, градејќи верско и етничко пријателство, стопирајќи го понижувањето на најниската каста во Индија но пред се, за постигнување на „Сварајˮ (ˮSwaraj“) или правило на самоуправување.
Сепак, визијата на Ганди која се темели врз религиозниот плурализам, била оспорена во почетокот на 1940-тите години, со новиот муслимански национализам кој барал посебна муслиманска татковина создадена во Индија.
 
Најпосле, во август 1947 година, Велика Британија добила независност врз Индија , но Британско-индиското Империја било поделено во две територии, мнозинството хиндуси во Индија и муслимански Пакистан. Како што многумина хиндуси, муслимани, и сики се преселувале на нивните нови територии, почнало да избувнува верското насилство, особено во областите Пенџап и Бенгал.
Ганди одлично ги водел индијците во предизвикувањето на британското наметнување на данокот за солта со 400 км одење, наречен „Денди Салт Марч“ (ˮDandi Salt March“) во 1930 година, а подоцна во повикувањето на Британците да се откажат од Индија под кампањата „Августовското движење“ (ˮQuit India“ ) во 1942 година. Во многу прилики, тој бил повеќе пати затворен со години и во Јужна Африка и во Индија.
 
Избегнувајќи ја официјалната прослава на независноста во Њу Делхи, Ганди ги посетил погодените области, обидувајќи се да ги утеши. Во наредните месеци, тој отпочнал неколку пости, за да ја потикне религиозната хармонија. Последниот од тие пости, отпочнат на 12 јануари 1948 година, на возраст од 78 години, исто така имало индиректна цел во притискањето на Индија да плати некој паричен капитал што се должел на Пакистан. Некои од индијците, мислеле дека Ганди бил премногу попустлив.
Ганди се обидел да применува ненасилство и вистина во сите околности и се залагал и другите да го прават истото. Тој живеел скромно во самостојно станбено заедништво и носел традиционално „дотиˮ и шамија, проткаена со рачно предиво на чекрек.Ганди јадел едноставна вегетаријанска храна, а исто така постел, како начин за самопречистување и за општествен протест. Сепак, визијата на Ганди која се темели врз религиозниот плурализам, била оспорена во почетокот на 1940-тите години, со новиот муслимански национализам кој барал посебна муслиманска татковина создадена во Индија.
Меѓу нив, бил Натурам Годсе, хиндуски националист, кој го убил Ганди на 30 јануари 1948 година со пукање на три куршуми, директно во неговите гради. Махатма Ганди, иако неофицијално, обично се смета за „Татко на нацијата“ во Индија.
 
Неговиот роденден, на 2 октомври, во Индија се памети како раѓањето на Ганди (“Gandhi Jayantiˮ), државен празник, а во целиот свет се смета за „Меѓународен ден на ненасилството“.
Најпосле, во август 1947 година, Велика Британија добила независнст, но Британско-индиското Царство било поделено во две територии, помалата со хиндуско мнозинство, Индија и муслимански Пакистан. Уште толку преселените хиндуси, муслимани, и сики ги заземале своите места на нивните нови територии, и со тоа избувнало верското насилство, особено во Пенџап и Бенгал.
 
Избегнувајќи ја официјалната прослава на независноста на Њу Делхи, Ганди ги посетил погодените области каде што се обидел да даде утеха. Во следните месеци, тој отпочнал неколку пости, за да ја потикне религиозната хармонија. Последниот од тие пости, отпочнат на 12 јануари 1948 година, на возраст од 78 години, исто така имало индиректна цел во притискањето на Индија да плати некој паричен капитал што се должел на Пакистан. Некои индијци помислиле дека Ганди бил премногу попустлив.
 
Помеѓу нив, бил Натурам Годсе, хиндуски националист, кој го убил Ганди на 30 јануари 1948 година со пукање на три куршуми во неговите гради. Махатма Ганди често, иако не е официјално, се смета за Татко на нацијата. Неговиот роденден, на 2 октомври, во Индија се празнува како, раѓањето на Ганди (ˮGandhi Jayantiˮ), кој е национален празник и во целиот свет, како Меѓународен ден на насилството.
 
Живот и образование
 
Мохандас Карамчанд Ганди е роден на 2 октомври 1869 година, во Порбандар, крајбрежен град на полуостровот Катијавар, а потоа, дел од малитемалата кнежевска држава на Порбандар, во Катијаварската службаполитичка воена единица на Британско-индиската империја. Неговиот татко, Карамчанд Ганди (1822 – 1885 година), служелработел како „диван“(„diwanˮ“diwanˮ),( министер-претседател) на државата Порбанер. Неговата мајка, Путали Баи, која потекнувала од Пранамскопранамско-ваишнавско семејство, му била четврта жена на Карамчанд, а првите три негови жени, веројатно починале при породување.
Индиските класичари, особено во текстовите на Шравана и царот Харишчандра, имале големо влијание во детството на Ганди. Во неговата автобиографија, Ганди признава дека тие му оставиле незаборавен впечаток. Тој пишува: „Ме прогонуваше безброј пати и јас морав самиот да се однесувам како Харишчандра“. Раното самораспознавање на Ганди, со вистината и љубовта, како врховни вредности може да се докаже со овие епски ликови.
Во мај 1883 година, 13-годишниот Мохандас се оженил со 14-годишната Кастурбаи Макањи ( нејзиното име обично го крателе, нарекувајќи ја „Кастурба“,а изгледало и понежно со наставката „ба“) со договорен детски брак, според обичајот на тој крај. Со таквата постапка, тој изгубил една година во училиште. Потсетувајќи се на денот на нивниот брак, Ганди еднаш рекол: „Како што не знаевме многу за бракот, за нас тоа значеше само носење на нови алишта, јадење на слатки и забава со роднините“.
Сепак, како што била тогашната традицијата, малолетната невеста поминувала повеќе време во куќата на нејзините родители, а далеку од нејзиниот сопруг.Во 1885 година, кога Ганди бил 15 години, на двојката им се родило првото дете, но живеело само неколку дена.
Таткото на Ганди, Карамчанд Ганди починал порано, истата година. Религиознато потекло било избрано. Таткото на Ганди бил од Хиндуската заедница на „Мод Банија“ (“Hindu Modh Baniyaˮ), а неговата мајка била од пранамско-ваишнавско семејство. Религиозни личности биле чести посетители на нивниот дом.
 
Мохандас и Кастурба имале уште четири деца и сите биле машки: Харилал, роден во 1888 година; Манилал, роден во 1892 година; Рамдас, роден во 1897 година; и Девдас, роден во 1900 година. Ганди бил просечен ученик кога учел средно во училиштата во Порбандар и Рајкот. Тој не бил посветен ниту на училницата, ниту на игралиштето.
Индиските класичари, посебно приказните на Шравана и царот Харишчандра, имале големо влијание во детството на Ганди. Тој пишува: „Ме прогонуваше и јас морав самиот да дејствувам на Харишчандра, да си пати безброј пати.ˮ Раното самораспознавање на Ганди со вистината и љубовта како врховни вредности може да се докаже со овие епски ликови.
Во еден од последните извештаи тој бил оценет како „добар во Англискиот јазик, справедлив во Аритметиката и слаб по Географија“ ; кој поминал со многу добар просек, но со лош ракопис. Со мала потешкотија, тој го поминал испитот за упис на колеџот Самалдас, во Бавнагар. Семејството на Ганди посакувале тој да биде адвокат, со тоа што ќе се зголемат шансите за да успее по патоказот на својот татко.
 
Англискиот адвокат
Во мај 1883 година, 13-годишниот Мохандас бил во брак со 14-годишната Кастурбаи Макањи ( нејзиното име обично се скратувало на „Кастурбаˮ и изгледало нежно со наставката „Баˮ) со договорени детски бракови, според обичајот на тој крај. Со таквата постапка, тој изгубил една година во училиште. Потсетувајќи се на денот на нивниот брак, Ганди еднаш рекол: „Како што не знаевме многу за бракот, за нас тоа значеше само носење на нови алишта, јадење на слатки и играње со роднинитеˮ.
 
Во 1888 година, Ганди допатувал во Лондон, Англија, за да студира Право, а во здружението „Инер Темпл“ (“Inner Templeˮ) се обучувал како адвокат.Пред да ја напушти Индија, Ганди дал заклетва, во присуство на неговата мајка и џаински монах, самоодрекувајќи се од месо и алкохол, како и од сексуалната слобода.
Сепак, како што била тогашната традицијата, малолетната невеста поминувала повеќе време во куќата на нејзините родители, а далеку од нејзиниот сопруг. Во 1885 година, кога Ганди бил 15 години, на двојката им се родило првото дете, но преживеало само неколку дена.Таткото на Ганди, Карамчанд Ганди, починал исто така таа година,. Религиознато потекло било избрано. Таткото на Ганди бил од Хиндуската заедница на Мод Банија, а неговата мајка била од Пранамско-ваишнавско семејство. Религиозните личности биле чести посетители на нивниот дом.
Ганди се обидел да ги прифати „англиските обичаи“, вклучувајќи и одење на часови по танц. Меѓутоа, тој не ја прифаќал незачинетата вегетаријанска храна, која ја служела неговата газдарица и често бил гладен, додека да најде еден од ретките вегетаријански ресторани во Лондон.
 
Под влијание на текстовите од Хенри Солт, Ганди се приклучил на Вегетаријанското друштво, каде што бил избран од извршниот комитет и започнал поглавје за областа „Бејсватер“ (“Bayswaterˮ).
Мохандас и Кастурба имале уште четири деца и сите биле машки: Харилал, роден во 1888година, Манилал, роден во 1892 година, Рамдас, роден во 1897 година и Девдас, роден во 1900 година. Во своето средно училиште во Порбандар и средното училиште во Рајкот, Ганди останал како просечен ученик. Ганди не бил посветен ниту во училницата, ниту на игралиштето.
Некои од вегетаријанците што ги запознал, биле членови на „Теозофското друштво“, кој бил основан во 1875 година, со намера да се постигне универзално здружение и било поделено во проучување на будистучка и хиндуистичка литература. Тие го охрабриле Ганди да им се придружи во читањето на санскритската поема „Багавад Гита“(“Bhagavad Gitaˮ), како во преводот така и во оригиналот. Непокажувајќи интерес кон религијата пред тоа, Ганди станал заинтересиран за религиозната мисла.
 
Ганди во jуни 1891 година бил повикан на адвокатура, а потоа го напуштил Лондон за да се врати во Индија, кадешто дознава дека неговата мајка починала, додека тој бил во Лондон и дека неговото семејство ја криеле таквата вест од него. Неговите обиди за вооспоставување на законската практика во Бомбај не успеала, бидејќи тој бил премногу срамежлив да зборува пред судот.
Во еден од последните извештаи тој бил оценет како „добар во Англискиот јазик, справедлив во Аритметиката и слаб по Географија“ ; кој поминал со многу добар просек, но со лош ракопис. Со малку потешкотија тој го поминал испитот за упис на колеџот Самалдас, во Бавнагар. Фамилијата на Ганди посакувале тој да биде адвокат, со тоа што ќе се зголемат шансите да успее во патоказот на својот татко.
Ганди потоа се вратил во градот Рајкот за да прави мали петиции, наменети за странки во судскиот процес, но бил принуден да ги затвори заради прекршрок на еден британски службеник. Во 1893 година, Ганди прифатил едногодишен договор од индиската фирма „Дада Абдула и Копродукција“ (“Dada Abdulla & Coˮ), на едно место во колонијата на Натал, јужна Африка, а потоа и дел од Британската империја.
 
Англискиот адвокат
 
Во 1888 година, Ганди многу патувал во Лондон, Англија, за да студира Право на Лондонскиот универзитетски колеџ, каде што студирал Индиско право и правни науки, а се обучувал како адвокат во храмот „Инер Темплˮ (ˮInner Templeˮ).
 
Неговиот живот во Лондон бил под заклетва на неговата мајка, пред да ја напушти Индија, во присуство на еден џаиниски монах за да ги набљудува прописите на самоодрекување од месо и алкохол, како и на сексуалната слобода. Ганди се обидел да ги прифати „англиските обичаи“, вклучувајќи и одење на часови по танц. Меѓутоа, тој не ја прифаќал незачинетата вегетаријанска храна, која ја служела неговата газдарица и често бил гладен, додека да најде еден од ретките вегетаријански ресторани во Лондон.
 
Под влијание на текстовите од Хенри Солт, Ганди се приклучил на Вегетаријанското друштво, каде што бил избран на извршниот комитет и започнал поглавје за областа „Бејсватер“ (ˮBayswaterˮ). Некои од вегетаријанците што ги запознал биле членови на Теозофското друштво, кој бил основан во 1875 година, за да се постигне универзално здружение, а било поделено во проучување на будистучка и хиндуистичка литература. Тие го охрабриле Ганди да им се придружи во читањето на Багавад Гита, како во преводот така и во оригиналот. Непокажувајќи интерес кон религијата пред тоа, Ганди станал заинтересиран за религиозната мисла.
 
Ганди во Јуни 1891 година бил повикан на адвокатура, а потоа го напуштил Лондон за да се врати во Индија, кадешто дознава дека неговата мајка починала, додека тој бил во Лондон и дека неговото семејство ја криеле таквата вест од него. Неговите обиди за вооспоставување на законската практика во Бомбај не успела, бидејќи тој бил премногу срамежлив да зборува пред судот.
 
Ганди потоа се вратил во Рајкот за правење на мали петиции, наменети за странки во судскиот процес, но бил принуден да ги затвори заради прекршрок на еден британски службеник. Во 1893 година, Ганди прифатил едногодишен контакт од индиската фирма „Дада Абдула и Копродукцијаˮ(Dada Abdulla & Co), на едно место во колонијата на Натал, јужна Африка, а потоа дел од Британската империја.
 
Движењето за граѓанските права во Јужна Африка
Кога Ганди бил 24 години, пристигнал во Јужна Африка за да работи како правен застапник за муслиманско-индиските трговци со седиште во градот Преторија. Поминал 21 година во Јужна Африка, каде што ги развил своите политички ставови, моралот и политичките лидерски вештини.
Историчарот Рамачандра Гуа тврди дека, кога Ганди се вратил во Индија, во 1915 година, тој бил умешен во јавното говорење, во собирањето на финанскиски средства, во преговори, во односи со медиумите и во самозалагањето.
Индијците во Јужна Африка ги воделе богатите муслимани, кој го вработиле Ганди како адвокат, заедно со согласност од хиндуските договорени работници кои биле со многу ограничени права.
 
Махатма Ганди ги почитувал сите нив како индијци, со вечен став дека „индијците ˮ ја надминале религијата и општествениот слој. Верувал дека тој би можел да ги помести историските разлики, особено во однос на религијата и со тоа верување кога се вратил во Индија, се обидел да го спроведе тоа.
Кога бил 24 години, Ганди пристигнал во Јужна Африка за да работи како правен застапник за муслиманско-индиските трговци со седиште во градот Преторија. Поминал 21 година во Јужна Африка, каде што ги развил своите политички ставови, етиката и политичките лидерски вештини. Историчарот Гуа тврди дека, кога Ганди се вратил во Индија во 1914 година, тој бил умешен во јавното говорење, во собирањето на финанскиски средства, во преговори, во односи со медиумите и во самозалагањето.
Со неговото искуство во Јужна Африка, Ганди бил изложен на препреки, без да биде свесен за тоа. Забележал дека немал допир со огромните сложености на верскиот и културниот живот во Индија и верувал дека тој ја има согледано Индија со запознавањето и со главните водачи на Јужна Африка.
 
Во Јужна Африка, Ганди се соочил со дискриминацијата насочена кон сите луѓе од другите раси. Во градот Питермарицбург тој бил фрлен од воз по одбивањето да се потргне заради луѓето од првата класа. Ганди за тоа протестирал и следниот ден му било признаено од страна на првата класа. Патувајќи понатаму со кочијата, возачот го претепал Ганди, бидејќи одбил да се помрдне и да направи место за еден европски патник. Исто така, тој на патувањето трпел и други неволји, вклучувајќи и забрана за опстојување во некои хотели. Во друг инцидент, судијата на Дурбанскиот суд наредил, Ганди да го острани својот турбан од главата, а тој одбил да го стори тоа.
Индијците во Јужна Африка биле водени од богатите муслимани, кој го вработиле Ганди како адвокат и во согласност со хиндиските договорени работници со многу ограничени права. Махатма Ганди ги почитувал сите нив како индијци, со вечен став дека „индијците ˮ ја надминале религијата и општествениот слој. Верувал дека тој би можел да ги помести историските разлики, особено во однос на религијата и со тоа верување кога се вратил во Индија, се обидел да го спроведе тоа.
Овие настани биле пресвртна точка во животот на Ганди, а го оформиле неговиот социјален активизам и го освестиле од социјалната неправда. По докажувањето на расизмот, предрасудите и неправдата против индијците во Јужна Африка, Ганди почнал да го преиспитува неговото место во општеството и неговите луѓе во Британската империја.
Махатма Ганди го продолжил својот креативен период во Јужна Африка, за да им помогне на индијците во спротивставувањето на предлог-законот за да ги елиминираат нив од правото на гласање.
 
Во однос на овој предлог-закон, Ганди пратил меморандум до Џозеф Чемберлен, Секретар на британската колонија, барајќи од него да ја преиспита неговата позиција за овој предлог-закон. Иако неможело да се запре донесувањето на законот, неговата кампања била успешна, обрнувајќи го вниманието врз жалбите на индијците, во Јужна Африка.
Со неговото искуство од Јужна Африка, Ганди бил изложен на препреки, без да биде свесен за тоа. Забележал дека немал допир со огромните сложености на верскиот и културниот живот во Индија и верувал дека тој ја има разбрано Индија со запознавањето и со главните водачи на Јужна Африка.
Во 1894 година, Ганди помогнал во основањето на Индискиот конгрес во Натал, и преку оваа организација, тој ја направил Индиската заедница во Јужна Африка, во обединета политичка сила. Во јануари 1897 година, кога Ганди слетал во Дурбан, го нападнале толпа од белите доселеници, и успеал да избега со помош на сопругата на началникот. Меѓутоа, тој одбил да ги притисне обвниненијата против било кој член од толпата, наведувајќи дека тоа било еден од принципите да не се бара надомест за лична грешка во Законот на судот.
Во 1906 година, владата на Трансвал изгласала нов Закон за задолжителна регистрација за популацијата на индиската колонија. На масовните протести, одржани во градот Јаханесбург, на 11 септември истата година, Ганди за прв пат ја истакнал неговата развиена методологија за „Сатјаграха“ (“Satyagrahaˮ), (преданост кон вистината), или со други зборови, пасивен отпор. Тој ги убедил индијците да се спротивстават на новиот закон и да ги издржат казните што следуваат.
Заедницата го усвоила овој план, а во текот на претстојната седум-годишна борба, илјадници индијци биле затворени, тепани или стрелани заради штрајкување, одбивајќи да се регистрираат, заради горење на нивните картички за гласање или заземање на други форми на ненасилен отпор.
 
Власта успешно ги потиснала индиските демонстранти, но јавното протестирање врз суровата постапка на мирните индиски демонстранти од страна на Владата на Јужна Африка, го присилил јужниот африкански лидер, Јан Кристијан Смјутс, да преговара за компромис со Махатма Ганди. Идеите на Ганди се оформиле, а концептот за „Сатјаграха“ се развил за време на оваа борба.
Во Јужна Африка, Ганди се соочил со дискриминацијата насочена кон сите луѓе од другите раси. Во градот Питермарицбург тој бил фрлен од воз по одбивањето да се потргне заради луѓето од првата класа. Ганди за тоа протестирал и следниот ден му било дозволено од првата класа. Патувајќи подалеку со кочијата, возачот го претепал Ганди бидејќи одбил да се помрдне и да направи место за еден европски патник. Тој на патувањето трпел и други неволји исто така, вклучувајќи и забрана за опстојување во некои хотели. Во друг инцидент, судијата на Дурбанскиот суд наредил Ганди да го острани својот турбан од главата, а тој одбил да го стори тоа.
 
Овие настани биле пресвртна точка во животот на Ганди, а го оформиле неговиот социјален активизам и го освестиле од социјалната неправда. По докажувањето на расизмот, предрасудите и неправдата против индијците во Јужна Африка, Ганди почнал да го преиспитува неговото место во општеството и неговите луѓе што стојат во Британската Империја.Махатма Ганди го продолжил својот креативен период во Јужна Африка, за да им помогне на индијците во спротивставувањето на предлог-законот да ги елиминираат нив од правото за гласање. Во однос на овој предлог-закон, Ганди пратил меморандум до Џосеф Чемберлен, Секретар на Британската колонија, барајќи од него да ја преиспита неговата позиција за овој предлог-закон. Иако неможело да се запре донесувањето на законот, неговата кампања била успешна, обрнувајќи го вниманието врз жалбите на Индијците, во Јужна Африка.
 
Во 1894 година, Ганди помогнал во основањето на Индискиот Конгрес во Натал, и преку оваа организација, тој ја направил Индиската заедница во Јужна Африка, во обединета политичка сила. Во Јануари 1897 година, кога Ганди слетал во Дурбан, го нападнале толпа од белите доселеници, а тој само избегал преку напори, со помош на сопругата на началникот. Меѓутоа, тој одбил да ги притисне обвниненијата против било кој член од толпата, наведувајќи дека тоа било еден од принципите да не се бара надомест за лична грешка во Законот на судот.
 
Во 1906 година, владата на Трансвал изгласала нов Закон за задолжителна регистрација за популацијата на Индиската колонија. На масовните протести, состанокот одржан во Јаханесбург на 11 Септември истата година, Ганди за прв пат ја донесол неговата развиена методологија за Сатјаграха (ˮSatyagrahaˮ), (преданост кон вистината), или со други зборови, ненасилен отпор. Власта успешно ги потиснала индиските демонстранти, но јавното протестирање врз суровата постапка на мирните индиски демонстранти од страна на Владата на Јужна Африка го присилил Јужниот африкански лидер Јан Кристијан Смјутс, да преговара за компромис со Махатма Ганди. Идеите на Ганди се оформиле, а концептот за „Сатјаграха“ се развил за време на оваа борба.
 
Ганди и Африканците
 
Додека престојувал во Јужна Африка, Махатма Ганди своето внимание го насочил кон Индијцитеиндијците и се спротивставил на идејата дека Индијцитеовој народ треба да се третирааттретира на исто ниво како и домородните Африканциафриканци. Тој исто така, истакнал и верувал дека „белата раса во Јужна Африка треба да доминираˮдоминира“.После неколку постапки што ги добил од белците во Јужна Африка, Ганди започнал да го менува своето мислење и неговиот интерес во политиката очигледно се зголемил. Правото на белците се засилило со строга сегрегација меѓу сите раси и предизвикало конфликт помеѓу тие заедници.
 
После неколку постапки што ги прифатил од белците во Јужна Африка, Ганди започнал да го менува своето мислење и неговиот интерес во политиката очигледно се зголемил. Владеењето на белците се засилило со строгата сегрегација меѓу сите раси и предизвикало конфликт помеѓу тие заедници. Бана и Вајд тврдат дека Ганди, најпрво, делел расни идеи од тоа време, а неговите искуства во затворот го направиле чувствителен за маките на домородните народи во Јужна Африка.
Бана и Вајд тврдат дека Ганди, најпрво, делел расни идеи од тоа време, а неговите искуства во затворот го направиле чувствителен за маките на домородните народи на Јужна Африка. Во 1900 година, за време на Бурската војна, Ганди доброволно оформил група возачи за брза помош. Сакал да ја негира британската идеја дека хиндусите не биле погодни за „јуначкиˮ активности кои вклучуваат ризик и напор. Ганди со тоа покренал илјада и сто индиски доброволци. Тие биле обучени и медицински потврдени дека можат да служат во првите редови.
Во 1900 година, за време на Бурската војна, Ганди доброволно оформил група возачи за брза помош. Сакал да ја негира британската идеја дека хиндусите не биле погодни за „јуначки“ активности кои вклучуваат ризик и напор.Со ова, Ганди покренал илјада и сто индиски доброволци. Тие биле обучени и медицински одобрени дека можат да служат во првите редови.
На битката Спион-Коп, Ганди и неговите носители морале да ги носат ранетите војници со километри до болницата, бидејќи теренот бил многу груб за амбулантни возила. Само што се израдувал Ганди, некој кажал дека европската Брза помош не може да патува без храна и вода. Генералот Редверс Балер, во неговото испраќање ја спомнал храброста на индијците. Ганди и триесет и седум други индијци, за оваа активност добиле Воен медал.
Во 1906 година, кога Велика Британија објавила војна против Кралството Зулу во Натал, Ганди ги потикнал британците да ги регрутира и индијците. Тој тврдел дека индијците треба да ги подржат воените напори, за да ги оправдат своите права на целосно поданство.
 
Велика Британија ја прифатила понудата на Ганди и дозволила издвојување на 20 индијци, доброволно да служат во службата за носачи на носилки, за лекување на повредените британски војници. Со оваа служба управувал Ганди, работејќи помалку од два месеци.
На битката Спион-Коп, Ганди и неговите носители морале да ги носат ранетите војници со километри до болницата, бидејќи теренот бил многу груб за амбулантни возила. Само што се израдувал Ганди, некој кажал дека европската Брза помош не можат да патува без храна и вода. Генералот Редверс Балер во неговото испраќање ја спомнал храброста на индијците. Ганди и триесет и седум други индијци со ова добиле Воен медал.
Ганди од искуството научил дека ова било безнадежно, директно да предизвика огромна воена моќ на британската армија. Сфатил дека отпор на ненасилен начин ќе може да се пружи, само со чисто срце.
Откако црнците дошле на власт во Јужна Африка, Ганди бил прогласен за национален херој со многубројни споменици.
 
„Солниот поход Сатјаграха“ (“Satyagrahaˮ)
Во 1906 година, кога Британија објавила војна против Кралството Зулу во Натала, Ганди ги охрабрил британците да ги регрутира и индијците. Тој тврдел дека индијците треба да ги подржат воените напори за да ги оправда своите права на целосно државјанство. Британија ја прифатила понудата на Ганди и дозволила издвојување на 20 индијанци доброволно да служат во службата за носачи на носилки, за лекување на повредените британски војници.Со оваа служба управувал Ганди и работела помалку од два месеци. Ганди од искуството научил дека ова било безнадежно, директно да предизвика огромна воена моќ на британската армија. Сфатил дека отпор на ненасилен начин ќе може да се пружи само со чисто срце.Откако црнците дошле на власт во Јужна Африка, Ганди бил прогласен за национален херој со многубројни споменици.
 
Ганди се држел настрана од активна политика, и како таков, останал во поголемиот дел од 1920 – тите години. Наместо тоа, тој се фокусирал на решавање на клинот помеѓу партијата Сварај и Индискиот национален Конгрес и проширување на иницијативи против „недопирливоста“ (луѓето кои припаѓаат на најниската каста во Индија), алкохолизмот, незнаењето и сиромаштијата.
Борба за индиска независност (1915 – 1947 година)
Во 1928 година, Ганди се вратил на чело на партијата. Една година пред тоа, британскта влада назначила нова Комисија за уставна реформа, под раководство на Џон Симон, кој што не вклучил ниту еден индиец како член во Комисијата. Резултатот бил бојкот на Комисијата, од страна на индиски политички партии.
 
Ганди дошол до решение во текот на Конгресот Калкута во 1928 година, повикувајќи ја британската влада, да и додели на Индија статус на независност или да се соочи со нова кампања на несоработка со целосна независност, како главна цел за својата земја. Ганди не само што ги согледал ставовите на помладите мажи Субас Чандра Босе и Џавахарлал Нехру, кои побарале итна независност, но исто така, го намалил своето барање на една година чекање, наместо на две години.
Во 1915 година, Ганди засекогаш се вратил во Индија, понесувајќи со себе репутација на водечки индиски националист, теоретичар и организатор. Тој се приклучил кон Индискиот национален конгрес, а Гопал Кришна Гокал, воглавно го запознал со проблемите во Индија, политиката и индијците.Гокал бил главен лидер на Конгрес партијата, препознатлив по неговата воздржаност и умереност, и во неговата непопустливост во работењето внатре во системот. Ганди го презел либералниот пристап на Гокал, базиран на традициите на британската политичка партија „Виги“ и ги трансформирал целосно, да изгледаат како индиски.
 
Британците не одговориле на тоа. На 31 декември 1929 година, знамето на Индија било развиорено во Лахоре. На 26 јануари 1930 година, Индискиот национален конгрес со средба во Лахоре, го прославиле денот на независноста на Индија. Денот бил одбележан скоро од сите други индиски организации. Во март 1930 година, Ганди лансирал нов поход, наречен „Сатјаграха“ против данокот на сол.
Ганди го презел управувањето со конгресот во 1920 година и започнал со сериозно проширување на барањата (со наизменични договори или одложувања ), се до 26 јануари 1930 година, кога Индискиот национален конгрес ја прогласил независноста на Индија. Британците не го признале тоа и преговарањата се повеќе се стеснувале, со преземање на улогата во провинциската област, кон крајот на 1930 година. Ганди и Конгресот ја повлекле својата подршка во “Британска Индија” (ˮBritish Raj“) кога гувернерот и објавил војна на Германија во септември, 1939 година, без претходно консултирање.
Тоа било истакнато со познатиот „Солен поход“ до градот Данди, од 12 март до 6 април, каде што марширал 388 километри (241 милји) од градот Ахмедабад до Данди, Гуџарт, за самиот да направи сол. Илјадници индијци му се придружиле на овој марш кон морето. Оваа кампања била една од најуспешните во владеењето на Велика Британија со Индија; Велика Британија на ова реагирала со затворање на преку 60 000 луѓе.
 
Тензиите ескалирале се додека Ганди не побарал итна независност во 1942 година, а британците возвратиле преку затварање на гувернерот, како и на десетина од илјадници лидери на Конгресот за нивното времетраење. Во меѓувреме, партијата, ˮМуслиманска Лига“ кооперирала со Британија и застанала против силната отпорност на Ганди, во барањето за целосно одделување на Пакистан, како муслиманска држава. Во август, 1947 година, Британците ја поделиле земјата, на Индија и Пакистан, секоја достигнувајќи независност, под услови кои Ганди не ги одобрувал.
 
Улогата на Ганди во Првата светска војна
 
Во април, 1918 година, во вториот дел на Првата светска војна, Гувернерот го поканил Ганди на Воената конференција во Њу Делхи. Веројатно, за да ја покаже својата подршка за империјата и да помогне во неговиот случај за независноста на Индија, Ганди се согласил индијците активно да ги регрутира во воената сила.За разлика од Војната Зулу во 1906 година и почетокот на Првата светска војна во 1914 година, кога Ганди ги регрутирал доброволците за Службата на Брза помош, овој пат тој се обидел да регрутира војници.Во јуни 1918 година, Ганди во брошурата под наслов „Апел за воен рокˮ, напишал: „За да ги донесеме во таква состојба работите, треба да имаме способност да се браниме, што значи, способност да се носи оружје и да се искористи...Ако сакаме да научиме како се употребува оружјето со најголема можна експедиција, наша должност е самите ние да си пријавиме во војска.ˮ Сепак, тој тоа го направил, наведено во писмото до приватниот секретар на Гувернерот, дека тој „лично нема да убие или повреди некого, било да е пријател или непријател. ˮ
Во кампањата на Ганди за регрутација во војната се покренало прашањето за неговата доследност и мирољубивост. Приватниот секретар на Ганди, забележал дека „Прашањето за доследноста помеѓу неговата вера во Ахимса (мирољубивост) и неговата кампања за регрутирање била покрената не само тогаш, туку се дискутирала за неа од тогаш наваму. ˮ
 
Движењето Килафат (ˮKhilafat movementˮ)
 
Ганди во 1919 година, со неговата слаба позиција во Конгресот,одлучил да ја прошири својата база со зголемување на неговото барање до муслиманите. Таква можност се отворила со движењето Килафат, светски протест од страна на муслиманите, против уривањето на духовниот муслиман Калиф, поглаварот на нивната религија. Отоманската империја била поразена во првата светска војна и била поделена, додека пак, муслиманите се плашеле за безбедноста на светите места и угледот на нивната религија.
 
Иако Ганди не ја започнал Конференцијата на муслиманите во Индија која го насочило движењето во Индија, тој брзо потоа станал најзначаен претставник и привлекол силна база од муслиманска подршка со локални членови во сите муслимански центри во Индија. Неговиот успех ја направила Индија првиот национален водач со мултикултурна база и го олеснила неговото издигнување на власт во Конгресот, што пред тоа било невозможно да опфати толку многу муслимани. Ганди во 1920 година станал главен лидер во Конгресот. До крајот на 1922 година, движењето пропаднало.
 
Ганди секогаш се борел против „комунизмотˮ, кој ги задлабочил муслиманите против хиндусите во политиката, но не можел да го анулира брзото развивање на комунизмот по 1922 година. Смртоносни религиозни немири избувнале во многу градови, вклучувајќи деведесет и еден немир само во државата У.П. ( Утар Прадеш). Со состојбатата на раководењето, бројот на муслиманите помеѓу делегатите на Конгресот нагло опаднало, од 11% во 1921 година, на помалку од 4% во 1923 година.
 
Августовското движење Сатјаграха (ˮSatyagraha“)
 
Ганди се држел настрана од активна политика, и како таков, останал во поголемиот дел на 1920 – тите години. Наместо тоа, тој се фокусирал на решавање на клинот помеѓу партијата Сварај и Индискиот национален Конгрес и проширување на иницијативи против „недопирливоста“ (луѓето кои припаѓаат на најниската каста во Индија), алкохолизмот, незнаењето и сиромаштијата.Во 1928 година, Ганди се вратил на чело. Една година пред тоа, британскта влада назначи нова Комисија за уставна реформа, под раководство на Џон Симон, кој што не вклучил ниту еден индиец како член во Комисијата. Резултатот бил бојкот на Комисијата, од страна на индиски политички партии.
 
Ганди дошол до одлука во текот на Конгресот Калкута во 1928 година, повикувајќи ја британската влада, да и додели на Индија статус на власт, или да се соочи со нова кампања на несоработка со целосна независност, како главна цел за својата земја. Ганди не само што ги согледал ставовите на помладите мажи Субас Чандра Босе и Џавахарлал Нехру, кои побарале барање за итна независност, но исто така го намалил своето барање на една година чекање, наместо на две години.
 
Британците не одговориле на тоа. На 31 декември 1929 година, знамето на Индија било развиорено во Лахоре. На 26 Јануари 1930 година, со Индискиот национален Конгрес бил прославен денот на независноста на Индија. Во март 1930 година, Ганди лансирал нов „“Сатјаграхаˮпоход против данокот на сол. Тоа било истакнато со познатиот „Солен поход“ до Данди, од 12 март до 6 април, каде што тој марширал 388 километри од Ахмедабад до Данди, Гуџарт за да направил сол. Илјадници индијци му се придружиле на овој марш кон морето. Оваа кампања била една од најуспешните во владеењето на Британија со Индија; Британија на ова реагирала со затворање на преку 60 000 луѓе.
 
Жените
 
Ганди силноцврсто се залагал за еманципација на жените и отишол толку далеку, кажувајќи дека „жените дошле да гледаат на мене, како самите тие на себе“. Тој се спротивставил за изолацијаизолацијата на жените, малолетничкиот брак, „недопирливоста“ и екстремното угнетување на вдовиците, како и на обредот „сати“ (ˮsati““satiˮ).Тој посебно барал жените да учествуваат во кампањите за данокот на сол и во бојкотот на странските производи. Сарма заклучува дека успехот на Ганди во регрутирањето на жените во неговите кампањи, вклучувајќи ги кампањите за данокот на солта, кампањата на „анти-недопирливоста“ и движењето на селанството, овозможил на многу жени, нова самодоверба и достоинство во главните текови на индискиот јавниот живот.
Тој посебно барал жените да учествуваат во кампањите за данокот на сол и во бојкотот на странските производи. Сарма заклучува дека успехот на Ганди во регрутирањето на жените во неговите кампањи, вклучувајќи ги и кампањите за данокот на солта, кампањата на „анти-недопирливоста“ и движењето на селанството, овозможил на многу жени, нова самодоверба и достоинство во главните текови на индискиот јавен живот.
 
Ганди како народен херој
 
КонгресотКонгресната партија во 1920-тите години апелиралоапелирала до селаните, претставувајќисо гопретставување на Ганди како еден вид на месија, стратегија, која успеала во присоединувањето на радикалните сили, во рамките на селанството, вокон движењето на ненасилен отпор. Во илјадници разори во селата кои биле изведени, го претставувале Ганди како реинкарнација на претходните индиски национални водачи, дури и како полубог. Разорите изградиле подршка помеѓу неписмените селани, навлезени во традиционалната хиндуска култура.Слични месијански слики се појавиле во популарните песни и поеми, и во религиозните церемонии под покровителство на Собранието и во прославите. Резултатот кулминирал со тоа што Ганди станал не само народен херој, туку Конгресот во селата бил виден како негов духовен инструмент.
Слични месијански слики се појавиле во популарните песни и поеми, и во религиозните церемонии под покровителство на Собранието и во прославите. Резултатот кулминирал со тоа што Ганди станал не само народен херој, туку Конгресната партија во селата била видена како негов духовен инструмент.
 
Преговори
 
Британската влада, претставена од страна на политичарот Едвард Ирвин, одлучил да преговара со Ганди. Пактот на Ганди со Ирвин бил потпишан во март 1931 година. ВладаВладата се согласила да ги ослободи сите политички затвореници, во замена за прекин на движењето на граѓансата непослушност. Исто така како резултат на овој пакт, Ганди бил поканет да присуствува на Конференцијата „Раунд тејбл“ (“Round Table“Tableˮ) одржана во Лондон, како единствен претставник на индиското државно Собрание.Конференцијата била разочарување за Ганди и националистите, бидејќи вниманието било насочено кон индиските кнезови и индиските малцинства, отколку на пренесување на власта. Наследникот на кралот Ирвин, крал Вилингдон, зазел нова политика против национализмот, кој започнал нова кампања за контролирање и совладување на националистичкото движење. Ганди бил повторно уапсен, а владата се обидела и не успеала да го негира неговото влијание, со потполно изолирање од неговите следбеници.
Конференцијата била разочарување за Ганди и националистите, бидејќи вниманието било насочено кон индиските кнезови и индиските малцинства, отколку на пренесување на власта.
 
Наследникот на кралот Ирвин, кралот Вилингдон, зазел нова политика против национализмот, кој започнал нова кампања за контролирање и совладување на националистичкото движење. Ганди бил повторно уапсен, а Владата се обидела и не успеала да го негира неговото влијание, со потполно изолирање на Ганди од неговите следбеници.
Припадниците на најниската каста во Индија („Untouchables“)
 
Припадниците на најниската каста во Индија („Untouchables“)
Во 1932 година, преку кампањата на Далит, лидерот Б.Р. Амбедкар, владата со новиот Устав доделила недопирливи оделни избирачки тела, познато како Заедничка награда. Ганди протестирал со тоа што, започнал шестдневен пост на 20 септември, 1932 година, додека бил затворен во затворот Јервада, во Пуна. Како резултат на јавна осуда, тој успешно ја принудил владата да донесе правичен договор (Поона пакт), преку преговори со посредство на Палванкар Бало.Ова било почеток на нова кампања од страна на Ганди, за да ги подобри животите на припадниците на најниската каста („untouchablesˮ), кој што ги нарекол Харијанци, деца на Бога.На 8 септември, 1931 година, Махатма Ганди, кој пловел на бродот „СС Рајпутана“, на втората Конференција „Раунд Тејбл“ во Лондон, се сретнал со Меер Баба во неговата кабина на бродот, кадешто разговарале за проблемите на „припадниците на најниската каста“ („Untouchables“), политиката, државната независност и духовност.
На 8 мај 1933 година, Ганди го започнал 21-от ден од постењето за самопрочистување и започнал едногодишна кампања за помош на Харијанското движење.
Оваа нова кампања, универзално не била прифатена во заедницата Далит, бидејќи Амдекер го осудил Ганди за употребата на терминот Харијани, со тоа велејќи дека Далитите биле социјално незрели, а дека привилигираната каста на индијци се престставувале со патерналистичка функција. Амдекар и неговите сојузници исто така осетиле дека Ганди ги нарушувал политичките права на Далитите.
Ганди, исто така одбил да ја подржи најниската каста („Untouchables“), во периодот од 1924 – 1925 година , кога тие одржале кампања за правото да се молат во храмовите. Поради дејствијата на Ганди, Амдекар го опишал него како „неискрен и неверодостоен“.
Иако Ганди бил роден во замокот Вајшаја, тврдел дека тој бил способен во име на Далитите, и покрај приуството на далитистичките активисти , како што е Амдекар. Ганди и Амдекар често се судрувале , бидејќи Амдекар се обидел да ги острани далитите надвор од хиндустичката заедница, додека Ганди се обидувал да го спаси хидуизмот со истерување на припадниците на најниската каста во Индија. Амдекар се пожалил дека Ганди напреднува многу бавно, додека традиционалните хиндуисти рекле дека Ганди бил опасно радикален кој го отфрлил движењето.
 
Во 1932 година, преку кампањата на далитскиот лидер Б.Р. Амбедкар, Владата со новиот Устав доделила недопирливи оделни избирачки тела, познато како „Заедничка награда“. Ганди протестирал, со тоа што започнал шестдневен пост на 20 септември, 1932 година, додека бил во затворот Јервада, во Пуна. Како резултат на јавна осуда, тој успешно ја принудил Владата да донесе правичен договор („пактот Пууна“), преку преговори, со посредство на крикетарот Палванкар Бало.
Гуа во 2012 година изјавил дека, „Идеолозите ги вршеле овие стари ривалства во сегашноста, со демонизација на Ганди, сега којшто е здружен меѓу политичарите, кој е претпоставен да зборува во име на Амдекар“. Гуа додал дека нивната работа ги надополнила меѓусебно, а Ганди често го фалел Амдекар. Летото, 1934 година,врз животот на Ганди биле направени три атентати.
Ова било почеток на нова кампања од страна на Ганди, за да ги подобри животите на припадниците на најниската каста („untouchablesˮ), кој што ги нарекол харијанци, деца на Бога.
 
На 8 септември, 1931 година, Махатма Ганди, кој пловел на бродот „СС Рајпутана“ (“SS Rajputanaˮ), на втората Конференција „Раунд Тејбл“(“Round Tableˮ) во Лондон, се сретнал со духовниот водач Меер Баба во неговата кабина на бродот, кадешто разговарале за проблемите на припадниците на најниската каста во Индија (“Untouchablesˮ), политиката, државната независност и духовност.
Втората светска војна и Августовското движење во Индија
На 8 мај 1933 година, Ганди го започнал 21-от ден од постењето за самопречистување и започнал едногодишна кампања за да помогне во харијанското движење.
 
Оваа нова кампања, не била прифатена сестрано во Заедницата Далит, бидејќи Амдекер го осудил Ганди за употребата на терминот „харијани“, со тоа велејќи дека далитите биле социјално незрели, а дека привилигираната каста на индијци се престставувале со патерналистичка функција. Амдекар и неговите сојузници, исто така осетиле дека Ганди ги нарушувал политичките права на далитите.
Кога Втората светска војна избувнала во 1939 година, Ганди првично фаворизирал нудејќи „мирољубива морална подршка“ на британската препрека, но лидерите во Собранието биле навредени од унилатералното вклучување на Индија во војната без консултација со претставниците. Сите собраниски лидери поднеле оставка од функцијата.По долго размислување, Ганди изјавил дека Индија не може да биде странка која наводно таа се борела за демократска слобода, додека самата слобода е одбиена во Индија. Како што војната се одвивала, Ганди го интензивирал неговото барање за независност, во говорот на Говалја Тенк Мајдан, повикувајќи ја Британија на Августовското движење на Индија.
 
Ганди, исто така одбил да ја подржи најниската каста (“Untouchablesˮ), во периодот од 1924 – 1925 година , кога тие воделе кампања, за правото да се молат во храмовите. Поради дејствијата на Ганди, Амдекар го опишал него како „неискрен и неверодостоен“.
Ова било дело на Ганди, а крајниот револт на партијата во Собранието било во насока на обезбедување на британскиот излез од Индија.
Иако Ганди бил роден во кастата Вајшаја, тврдел дека тој бил способен да зборува во име на Далитите, и покрај присуството на далитистичките активисти , како што е Амдекар. Ганди и Амдекар често биле во судир , бидејќи Амдекар се обидел да ги острани далитите надвор од хиндустичката заедница, додека Ганди се обидувал да го спаси хидуизмот, со истерување на припадниците на најниската каста во Индија. Амдекар се пожалил дека Ганди напреднува многу бавно, додека традиционалните хиндуисти рекле дека Ганди бил опасно радикален кој го отфрлил движењето.
Ганди бил критикуван од некои членови на партијата, и други индиски политички групи, и од про-британци и од анти-британци. Некои сметале дека не подржувањето на Велика Британија повеќе, во борбата против нацистичката Германија, било неетички. На другите им се чинело дека одбивањето на Ганди за Индија да учествува во војната било доволно и дека требало да се преземе поголема директна спротивставеност и додека Велика Британија се борела против нацизмот, со тоа се продолжувало одбивањето на Индија да добие независност. Августовското движење станало најголемо присилно движење во историјата на борбата, проследено со масовни апсења и насилство на невиден размер.
 
Втората светска војна и „Августовското движење“(“Quit Indiaˮ)
Во 1942 година, иако се уште се извршувале неговите напори да се „лансира ненасилно движење“, Ганди појаснил дека движењето не би било запрено со поединечни акти на насилство, велејќи дека „уредената анархија“ на „сегашниот систем на администрацијата“ била „полоша од вистинската анархија.“ Тој ги повикал сите конгресмени и индијци да се одржи дисциплина преку етичната основа„ахимса“ (ˮahimsa“) и Каро ја маро (ˮKaro ya maro“),(ˮНаправи или умри“) по повод за крајна слобода.
 
Кога Втората светска војна избувнала во 1939 година, Ганди првично фаворизирал нудејќи „мирољубива морална подршка“ на британската препрека, но лидерите во Собранието биле навредени од унилатералното вклучување на Индија во војната без консултација со претставниците. Сите собраниски лидери поднеле оставка од функцијата.
На 9 август 1942 година, во Бомбај, британците го уапсиле Ганди и целосниот работен Комитет на Конгресот. Ганди две години бил држен во Ага Кан палатата во Пуна. На тоа место, Ганди претрпел два страшни удари во неговиот личен живот. Неговиот 50-годишен секретар Махадев Десаи починал од срцев удар,а по 6 дена, а неговата жена Кастурба починала после 18 месеци затвор, на 22 фебруари 1944 година; шест недели покасно, Ганди боледувал од тежок напад на маларија.На 6 мај 1944 година, тој бил ослободен пред крајот на војната, , поради неговото влошено здравје и неопходната операција; Британска Индија ( ˮRaj“) не сакала, Ганди да почине во затвор и да ја разбесни нацијата. Тој излегол од притвор со изменета политичка сцена – со партијата Муслимански сојуз, која неколку години порано се појавила маргинално, „сега окупирајќи го центарот на политичата сцена“ и темата на кампањата „Џина“ , со тоа што Пакистан била главната цел за зборување.
По долго размислување, Ганди изјавил дека Индија не може да биде на страна на војната, наводни борејќи се за демократска слобода, додека слободата била потисната во самата земја.
 
Како што војната се одвивала, Ганди го засилил неговото барање за независност со неговиот говор во паркот „Говалја Тенк Мајдан“(“Gowalia Tank Maidanˮ), повикувајќи ја Велика Британија на „Августовското движење“.
Во септември 1944 година во Бомбај, Ганди го сретнал Џина, но Џина одбил, со образложение дека не успеал за целосна независност на Пакистан, неговиот предлог за правото на муслиманските провинции да се вратат на значителните делови на претстојната политичка унија.
Ова претставувало краен револт од страна на Ганди и Конгресната партија, се со цел, да се обезбеди Велика Британија да се повлече од Индија.
Додека лидерите на конгресот поминувале време во затвор, другите партии ја подржале војната и добиле организаторна сила. Подмолните најави удирале на безмилосно потиснување на конгресот, но тоа имало мала контрола над настаните. На крајот на војната, Британија дала јасни најавувања дека моќта би можела да биде префрлена во индиски раце. Во тој момент, Ганди се откажал од борбата, а околу 100.000 политички затвореници биле ослободени, вклучувајќи го и раководењето во Собранието.
 
Ганди бил критикуван од некои членови на партијата и други индиски политички групи, како и од про-британци и од анти-британци. Некои сметале дека било неетички, веќе да не ја подржуваат Велика Британија во борбата против нацистичката Германија. На другите им се чинело дека одбивањето на Ганди за учеството на Индија во војната, било недоволно и дека требало да се преземе поголема директна спротивставеност, додека Велика Британија се борела против нацизмот.
Посмртни останки
На овој начин, се продолжувало одбивањето на Индија да добие независност. „Августовското движење“ станало најголемо присилно движење во историјата на борбата, проследено со масовни апсења и насилство на невиден размер.
 
Во 1942 година, иако се уште се извршувале неговите напори да се „лансира ненасилно движење“, Ганди појаснил дека движењето не би било запрено со поединечни акти на насилство, велејќи дека „уредената анархија“ на „сегашниот систем на администрацијата“ била „полоша од вистинската анархија.“ Тој ги повикал сите конгресмени и индијци да се одржи дисциплина преку етичната основа „ахимса“ (“ahimsaˮ) и „Каро ја маро“ ( “Karo ya maroˮ) (ˮНаправи или умри“), по повод за крајна слобода.
Според хиндуската традиција, посмртните останки требало да се фрлат во река. Посмртните останки на Ганди биле истурени во урни, кои биле испратени во Индија за меморијалните служби.
На 9 август 1942 година, во Бомбај, британците го уапсиле Ганди и целосниот работен Комитет на Конгресната партија. Ганди две години бил задржан во палатата „Ага Кан“ (“Aga Khan Palaceˮ) во Пуна. На тоа место, Ганди претрпел два страшни удари во неговиот личен живот. Неговиот 50-годишен секретар Махадев Десаи, починал од срцев удар, а по 6 дена, неговата жена Кастурба починала по 18 месеци лежење во затвор, на 22 фебруари 1944 година; шест недели покасно, Ганди боледувал од тежок напад на маларија.
Повеќето од нив биле потопени во реката Сангам во Алахабад на 12 февруари 1948 година, но некои биле тајно одземени. Во 1997 година, Тушар Ганди се сконцентрирал во содржината на една посрмтна останка, најдена во еден трезор и која била вратена назад преку судовите, во Сангам – Алахабад.Некои посрмтни останки на Ганди биле расфрлани на изворот на реката Нил, во близина на Џинџа, Уганда, а спомен плочата го одбележала настанот. На 30 Јануари 2008 година, содржината на друга урна била потопена на плажата Чаупати. Другата урна е во палатата на Ага Кан во Пуна ( каде што Ганди бил затворен од 1942 година до 1944 година), и уште една урна во езерото Шрајн, во Лос Анџелес.
На 6 мај 1944 година, тој бил ослободен пред крајот на војната, поради неговото влошено здравје и неопходната операција; „Британска Индија“ (“Rajˮ) не сакала Ганди да почине во затвор и да ја разбесни нацијата. Тој излегол од притвор со изменета политичка сцена – со партијата “Муслимански сојуз” (“Muslim Leagueˮ), која неколку години порано се појавила маргинално, „сега окупирајќи го центарот на политичата сцена“ и темата на кампањата „Џина“ , со тоа што Пакистан била главната цел за зборување.
Во септември 1944 година во Бомбај, Ганди се состанал со политичарот Мухамед Али Џина, но Џина го одбил неговиот предлог за правото на муслиманските провинции да се вратат од значителните делови на претстојната политичка унија, со образложение дека не успеал за целосна независност на Пакистан.
 
Додека лидерите на Конгресната партија поминувале време во затвор, другите партии ја подржале војната и добиле организаторна сила. Подмолните најави удриле на безмилосно потиснување на Конгресната партија, сепак имајќи мала контрола над настаните. На крајот на војната, Велика Британија дала јасни најавувања дека моќта би можела да биде префрлена во индиски раце. Во тој момент, Ганди се откажал од борбата, а околу 100.000 политички затвореници биле ослободени, вклучувајќи го и раководењето во Собранието.
[[Категорија:Индиски политичари]]
[[Категорија:Пацифисти]]
3

уредувања