Отвори го главното мени

ФК Јувентус

италијанска фудбалска екипа

ФК Јувентус (од латински: Juventus, „младост“), познат под прекарот Јувеиталијански фудбалски клуб од градот Торино, Пиемонт. Јувентус е трет најстар фудбалски клуб во земјата и со исклучок на една сезона, ја има поминато целата своја историја во првата италијанска лига (позната и како Серија А од 1929 година).

Јувентус
Juventus FC 2017 logo.svg
Целосно имеФудбалски клуб Јувентус С.п.А.
ДржаваИталија Италија
ПрекарСтарата дама[1],
Бјанконери (Црно-бели),
Зебрата
Основан1 ноември, 1897; пред 117 години (како Спортски клуб „Јувентус“)
ЛокацијаТорино, Италија
Бои          црна и бела
СтадионАлијанц стедиум
Капацитет41,000
СопственикСемејството Ањели
(преку Exor S.p.A)
ПретседателИталија Андреа Ањели
ТренерИталија Маурицио Сари
ЛигаСерија А Серија А
2018–19Серија А, 1-ви
Мреж. местоОфицијално мрежно место
Титули
Домашни бои
Гостински бои
Резервни бои
Soccerball current event.svg Тековна сезона

Клубот бил основан во 1897 година како Спортски клуб „Јувентус“ од страна на група на млади студенти од Торино, а меѓу нив, и човекот кој бил нивниот прв претседател, Еугенио Канфари како и неговиот брат Енрико. Тие се автори на оваа компанија за историско паметење и биле управувани од страна на индустриското семејство Ањели уште од 1923 година, што претставува најстаро спортско партнерство во Италија. Со тоа Јувентус бил првиот професионален клуб во земјата. Со текот на времето, клубот станал симбол на нацијата што се должело на нивната долга традиција на успех. Во текот на 1930-тите, период во кој Јувентус освоил рекордни пет последователни титули во првенството, клубот доживеал огромен прогрес во поглед на бројот на неговите навивачи, со што станала првата екипа во Италија која имала децентрализирани фанови. Исто така, клубот во тоа време бил идентификуван од страна на италијанскиот народ како „екипа која го претставува целото население“ или „Екипата на Италија“ како го нарекувале во втората половина на 1920-тите. Ова се рефлектирало, меѓу другото, и на придонесите на клубот во италијанската фудбалска репрезентација, каде непрекинато од втората половина на 1920-тите години е признаен како една од највлијателните екипи во репрезентативниот фудбал, екипа која дава играчи кој ја вршеле одлучувачката улога во репрезентациите кој триумфирале на светските првенства во 1934, 1982 и 2006 година. Фановите на клубот се во поголем број од било кој друг фудбалски клуб во Италија и во тој поглед е еден од најголемите клубови во целиот свет. Поддршката за Јувентус е широко распространета низ целата земја, но и во странство, главно во земјите со значајно присуство на италијанска дијаспора.[2]

Јувентус се историски најуспешниот клуб во италијанскиот фудбал. Генерално, тие имаат освоено 67 официјални титули на националната и меѓународната сцена, повеќе од било кој друг италијански клуб, а тие се: 34 првенствени титули (што претставува рекорд), тринаесет Купа на Италија (исто така рекорд) и осум национални суперкупа како и, единаесет наслови во конфедерациски и интер-конфедерациски натпреварувања (два Интерконтинентални купа, двапати Европски првак, еден Куп на победниците на куповите, рекордни три наслови во Купот на УЕФА, еден Интертото куп и уште два Суперкупа на Европа). Клубот во моментов е рангиран на четвртото место во Европа и седми во светот на листата на клубови со најмногу освоени трофеи. Во 1985 година, кога на клупата бил Џовани Трапатони, тој ја предводел торинската екипа до тринаесет официјални трофеи во десет години до 1996 година, вклучувајќи шест лигашки и пет меѓународни титули; Јувентус станал првиот клуб во историјата на европскиот фудбал кој успеал да ги освои сите три главни натпреварувања организирани од страна на УЕФА: Куп на шампиони (сега веќе непостоечки), Купот на победниците на куповите и Купот на УЕФА (првиот италијански и јужно-европски клуб кој успеал да победи во Купот на УЕФА). По нивниот триумф во Интерконтиненталниот куп истата година, клубот станал, исто така, прв во фудбалската историја и останал единствен во моментов кој ги има освоено сите можни конфедерациски турнири и клупската светска титула.

Според пласманот на сите времиња објавени во 2009 година од страна на IFFHS, организација призната од страна на ФИФА, врз основа на перформансите на клубовите и меѓународните натпревари, Јувентус е најдобар клуб во Италија и втор во Европа за 20 век.[3]

ИсторијаУреди

ОсновањеУреди

 
Првата фотографија на Јувентус

Клубот бил основан на 1 ноември 1897 година, од група на студенти по книжевност на факултетот во Торино - "Масимимо Д'Азелјо". Сите основачи биле на возраст од четеринаесет до седумнаесет години и биле вљубеници во спортот, а како што се вели во легендата до идејата да основаат екипа дошле додека седеле на клупа во паркот "Corso Re Umberto".

Постојат многу малку сознанија за самото раѓање на клубот затоа што во тоа време весниците не му посветувале многу внимание на спортот во државата. Еден од основачите Енрико Канфари, во 1914 година во еден документ ја објаснил целата ситуација околу настанувањето на клубот. Групата неможела на крајот да се договори околу името на клубот па така биле изложени три предлози за гласање: Società Via Fori, Società Sportiva Massimo D'Azeglio и Sport Club Juventus. Како најдобар бил избран третиот предлог, односно Спортски клуб „Јувентус“. Можеби и затоа што е симболично, т.е. зборот Јувентус, означува „младост“ според латинската транскрипција.

Прв претседател на клубот бил Еугенио Канфари (братот на Енрико). Тие двајцата заедно играле претходно и за друга екипа од Торино, Пјаца Д'Арми. Јувентус го променил своето име во 1899 година (претходно се викал Augusta Tourinorum) и првите дресови им биле во розева и црна боја, која во Италија е позната како Росанеро.

Јувентус е третиот најстар италијански фудбалски клуб, после Џенова (основан во 1893) и Удинезе (во 1896), иако во Џенова фудбалот започнал да се игра исто кога и во Торино во 1897 година.

Првото СкудетоУреди

Промената на дресовите во црно-бели им донело среќа на Јувентус веќе две години подоцна кога во 1905 година, Јуве ја освојува првата шампионска титула во домашното првенство, по финалните дуели со Џенова и Милан. Меѓутоа после оваа радост Јувентус не успеал да го повтори овој успех се до 1926 година, а во тој период во Италија доминирале екипите на Про Верчели, Милан Интер и Казале.

Почетокот на ерата на АњелиУреди

 
Едоардо Ањели, претседател на Јувентус од 1923 до 1935

Едоардо Ањели од семејството Ањели, сопственикот на компанијата Фиат ја презема контролата над екипата на Јувентус во своја сопственост на 24 јули, 1923 година. Тие веќе имале свој приватен стадион во Вилар Пероси, кој се наоѓал југозападно од Торино и него само додатно го преуредиле. Ова претставува одлично решение затоа што во сезоната 1925-1926 Јувентус го освојува своето второ скудето, откако во финалето ја победиле екипата на Алба од Рим со вкупен резултат 12-1.

Од сезоната 1930-1931 па се до 1934-1935 клубот успеал да освои рекордни 5 титули по ред, од кој четири со тренерот Карло Каркано. Во оваа трофејна екипа на Јувентус имало голем број на славни играчи како: Раимундо Орси, Лујџи Бертолини, Џовани Ферари, Луис Монти и други. Тие успеале да стигнат и до полуфиналето на Митропа купот (Во тоа време еден од главните европски турнири. Во превод овој куп го носи името Куп на Средноевропските земји и на него учествувале само клубови од тој дел на континентот) каде биле поразени од подоцнежниот првак, екипата на Славија од Прага.

Во текот на 1933 година Јувентус се преселил на нивниот прв вистински стадион - Стадион Бенито Мусолини. Овој стадион бил изграден истата година за потребите на Светското првенство 1934 година и имал капацитет од 65.000 седишта. Името го добива по Бенито Мусолини, (впрочем, како и сите други стадиони низ Италија во тоа време) тогашниот водич на фашистичка Италија. На 14 јуни, 1935 починал Едоардо Ањели, што многу влијаело врз резултатите на клубот, па дури и многу играчи го напуштиле Јувентус во тој период. По смртта на Едоардо, на чело на екипата застанал Џани Ањели, а во 1953 година тој ја напуштил функцијата претседател на Јувентус па на неговото место дошол неговиот брат Умберто.

Во моментов на чело на Јувентус се наследниците на семејството Ањели (синовите од сестрите на Умберто и Џани), Андреа Ањели кој е мометален сопственик и претседател и неговиот прв братучед Џон Елкан. Така, семејството Ањели го води овој клуб до ден-денес.

Период на лигашка доминацијаУреди

 
Убиствената напаѓачка тројка: Омар Сивори, Џон Чарлс и Џампјеро Бониперти.

Јувентус никако неуспевал да го пронајде рецептот за освојување на титули во доцните 1930-ти и воените 1940-ти години (се додека првенството не било прекинато за три години 1943-1946), па во тој период најдобар резултат им бил само едно второ место завршувајќи зад Амброзијана-Интер во 1937-1938. По завршувањето на Втората светска војна клубот го променил името на стадионот во Олимпико кога на позицијата претседател дошол Џани Ањели.

Јувентус освоил две скудета во сезоните 1949-1950 и 1951-1952 од кој првата под водство на англичанецот Џеси Карвер додека втората шампионска сезона тој ја започнал, но потоа го напуштил клубот.

Откако уследил нов период на сушни сезони, во 1957 година клубот ги довел велшанецот Џон Чарлс и италијанецот со аргентинско потекло Омар Сивори како помош за Џампјеро Бониперти кој бил тука уште од 1946 година. Овој потег на клубот се испоставил како одличен затоа што токму оваа напаѓачка тројка, позната како трио маџико, ќе стане една од најубиствените во историјата на клубот. Со нив Јувентус дошол до уште две титули во Серија А и тоа во сезоните 1957-1958 и 1959-1960. Интересно е тоа што и во двете сезони Фјорентина завршувала како втора. Во сезоната 1959-1960, Јувентус за прв пат во својата историја ја освоил двојната круна после освојувањето и на италијанскиот куп. Следната титула која дошла на Олимпико во 1958 била десетта во историјата на клубот па така ‘’Старата Дама’’ станува првиот клуб во Италија со 10 титули во националното првенство. Како награда клубот добива златнa ѕвезда (Stella d'Oro al Merito Sportivo) за спортски достигнувања на својот дрес. Омар Сивори истата година ја добил наградата за Европски фудбалер на годината, со што станал првиот играч на Јувентус кој ја добил оваа престижна награда.[4]

Во текот на 70-тите години на 20-тиот век Јувентус станал вистинска велесила во Серија А која ги меле противниците. Клубот го освоил скудетото во пет сезони во текот на оваа декада, a до првите две титули во сезоните 1971-1972, 1972-1973 ги водел чехот Честмир Вицпалек, кои и самиот играл една сезона за Јувентус на позицијата десно крило (1946-1947). Била створена силна екипа со легендарниот капитен Гаетано Ширеа, потоа Роберто Бетега, Фабио Капело и бразилецот Жозе Алфантини, кој моментално е трет стрелец во историјата на Серија А. Исто така од тоа време многу популарен играч бил и Франко Каузио, а популарноста му била толкава што клубот за прв пат дозволил некој играч да настапува со долга коса. На играчите им била осигурена официјална облека (кроена кај најпознатиот кројач во државата) и биле натерани да ги завршат започнатите студии. Поголемиот дел од тие играчи останале со Јувентус до крајот на играчката кариера и по завршувањето на истата имале осигурено добро работно место во клубот или во Фиат. Со доаѓањето на Џовани Трапатони (најуспешниот тренер во историјата на клубот) на тренерската функција во 1976 година, клубот освоил две скудета кон крајот на 70-тите во сезоните 1976-1977 и 1977-1978 и уште 4 во текот на 1980-тите во сезоните 1980-1981, 1981-1982, 1983-1984 и 1985-1986.

И покрај големите успеси во Италија, својата прва титула во меѓународните турнири Јувентус ја освоил во сезоната 1976-1977 кога во финалето на Купот на УЕФА го победиле шпанскиот Атлетик Билбао со головите на Тардели и Бетега.

Успесите на европската сценаУреди

 
Мишел Платини во дресот на Јувентус со Златната топка.

Во ерата на Трапатони клубот ги достигнува најголемите успеси во 1980-тите, кога тие одлично ја започнале декадата со освојувањето на лигашката титула на три пати до 1984 година. Ова значеше дека Јувентус ја освоил својата 20-та титула во италијанската лига, и им било дозволено да додадат втора златна ѕвезда на нивните дресови, со што станаа единствениот италијански клуб со овакво достигнување. Паоло Роси бил именуван за Европски фудбалер на годината по историскиот придонес за Италија во освојувањето на титулата на Светското првенство 1982, каде што тој истотака бил именуван и за најдобар играч на турнирот.

Французинот Мишел Платини исто така бил награден со признанието за Европски фудбалер на годината, и тоа три пати по ред, во 1983, 1984 и 1985 година, што претставува рекорд.[4] Така Јувентус е единствениот клуб кој може да се пофали со тоа што негови играчи ја освојувале наградата за најдобри во Европа во четири последователни години едноподруго.[4] Платини го постигнал победоносниот гол во финалето на Европскиот куп 1985 против Ливерпул, но ова било нарушено со трагедијата која го променила европскиот фудбал. Таа година, Јувентус станал првиот клуб во историјата на европскиот фудбал кој успеал да ги обедини сите три главни Европски титули. По триумфот на Интерконтиненталниот куп, клубот, стана првиот во историјата, но и остана единствениот во светот во моментов, кој ги има освоено сите можни конфедерациски титули.

Со исклучок на титулата освоена во италијанскиот шампионат во сезоната 1985-1986, остатокот од 1980-тите не биле многу успешни за клубот. Тие требало да се соочат со одличниот Наполи на Диего Марадона (кој во тоа време бил еден од најдобрите клубови во Италија) и двата милански клубови, Милан и Интер, во борбата за шампионатот. Во 1990 година, Јувентус се преселил во својот нов дом, Стадионот Деле Алпи, кој бил изграден за потребите на Светското првенство 1990.

Ерата на Липи и успесите во 1990-титеУреди

Во 1994 година за нов тренер на Јувентус бил назначен Марчело Липи. Уште во неговата прва сезона со Јувентус, тој им донел голема радост на навивачите враќајќи го насловот во Серија А во Торино после 9 цели сезони. Меѓу играчите кој имале најголем придонес за освојување на трофејот биле: новото засилување од Наполи, Чиро Ферара, потоа напаѓачите Роберто Баџо и Џанлука Вијали како и младиот Алесандро Дел Пјеро, кој со игрите во оваа сезона им дал право на навивачите да веруваат дека тој ќе биде наследникот на Баџо во годините што доаѓааат.

Во следната сезона, Јувентус завршил втор во првенството, но затоа пак играл во финалето на Лигата на Шампионите (кое тогаш се одиграло во Рим), каде ја поразиле екипата на Ајакс од Холандија и ја освоил својата втора титула првак на Европа во историјата на клубот. Победникот бил решен на пенали откако по 120 минути игра резултат бил нерешен 1-1. Фабрицио Раванели го донел Јувентус во водство во 12-тата минута од натпреварот, за потоа најдобриот стрелец за таа кампања во натпреварувањето Јари Литманен да израмни на 1-1, па пеналите го одлучиле натпреварот. Во четвртата серија во рулетот Владимир Југовиќ постигнал гол и така Јувентус на крајот славел со 4-2 на пенали.[5] Наредната сезона Јувентус како првак на Европа настапил на Интерконтиненталниот куп против аргентинската Ривер Плата. Натпреварот завршил со резултат 1-0 за Јувентус, а стрелец на единствениот гол бил Алесандро Дел Пјеро.[6]

 
Алесандро Дел Пиеро, најдобриот стрелец на Јувентус на сите времиња

По освојувањето на Лигата на Шампионите и Интерконтиненталниот куп во Јувентус пристигнале нови познати и квалитетни фудбалери како: Кристијан Виери, Зинедин Зидан, Филипо Инзаги и Едгар Давидс. Јувентус и во следните две сезони стигнал до финалето во Лигата на Шампионите и бил најблиску до одбраната на титулата која никој не ја одбранил (откако натпреварувањето се вика под ова име). Во тие финалиња биле поразени од Борусија Дортмунд со 3-1,[7] а потоа и од Реал Мадрид со 1-0.

Доцните 90-ти години ги одбележиле големите ривалства на клубот со Интер и Рома. Тогашниот тренер на Рома, Зденек Земан во јавноста изнел приказна дека докторите на Јувентус во периодот од 1993 до 1998 им давале недозволени супстанци т.н. допинг на играчите. Сепак, после големата прашина која се кренала и две судења, Јувентус испаднал невин и чист во сите парници пред Меѓународниот суд во Лозана. Ниту една илегална супстанца не била пронајдена во телото на играчите на Јувентус. На крајот испаднало дека Земан кој е познат по тоа дека е во лоши односи кон Јувентус, сам ја измислил приказната во немоќ неговата екипа да направи позначаен успех покрај Бјанконерите. Меѓу навивачите на Јувентус, Зденек Земан е еден од најомразените луѓе на светот по бројните неосновани напади и тврдења против нивниот клуб, а истотака страшно многу го навлекол нивниот гнев кога во една спортска емисија изјавил дека Јувентус според него треба да има некаде околу 20-тина наслови.

 
Едгар Давидс во дуел со Џенаро Гатузо во финалето на ЛШ 2003

Липи го напуштил клубот во 1999 година и отишол во лутиот ривал Интер, а нов тренер на Јувентус станал Карло Анчелоти. во сезоната 1999-2000 Јувентус го загубил насловот во Серија А во последното коло од Лацио, откако биле поразени со 1-0 од Перуџа во натпревар кој бил одигран во многу тешки услови бидејќи целиот терен бил натопен со вода, но главниот судија на натпреварот Пјерлуиџи Колина сепак одлучил натпреварот да биде одигран иако неговиот почеток доцнел еден час. После две разочарувачки за Јувентус втори места во Серија А, Анчелоти го напуштил клубот и на тренерското место по една година пауза се вратил Липи. Во 2001 година од клубот си заминал еден од најдобрите фудбалери во овој период французинот Зинедин Зидан кој бил продеден на Реал Мадрид за тогаш рекордни во светскиот фудбал 73,5 милиони евра, а истотака клубот го напуштил и Филипо Инзаги. Третото големо име кое заминало од Торино бил голманот Едвин ван дер Сар, но Липи успеал да се справи со загубите и да донесе адекватни замени во играчи кој подоцна и самите ќе станат легенди на клубот. Џанлуиџи Буфон, Давид Трезеге, Павел Недвед (кој требало да биде замена за Зидан) и Лилијан Тирам биле новите играчи на кој се потпира Липи во сезоните од првата деценија на 21-иот век. Со нив Јувентус освојува две врзани скудета едноподруго во сезоните 2001-02 и 2002-03, а посебно за паметење е првата поради неверојатниот пресврт во последното коло. Истотака напаѓачот на екипата Давид Трезеге во сезоната 2001-02 бил најдобар стрелец во Серија А со постигнати 24 гола.

Во 2003 Јувентус ја одбранил титулата во првенството на Италија и бил во ново финале на Лигата на шампионите каде овојпат бил поразен од Милан во се итлијанското финале, прво такво во историјата. Финалето се одиграло на Олд Трафорд и решено на пенали откако натпреварот завршил без голови 0-0. Најдобрата шанса за Јувентус ја имал сегашниот тренер на екипата Антонио Конте кога во второто продолжение ја погодил пречката од голот. Во пенал рулетот дури тројца играчи на Јувентус промашиле: Трезеге, Паоло Монтеро и Марсело Залајета (додека Алесандро Бириндели и Алесандро Дел Пјеро реализирале) и Милан победил со 3-2. Сепак, таа 2003 година за Јувентус завршила позитивно, откако нивното лево крило Павел Недвед бил избран за најдобар фудбалер на годината и станал добитник на легендарната Балон д'Ор награда. Претходно пак, во летото Липи го напуштил Јувентус и го презел кормилото на италијанската репрезентација.

Скандалот КалчополиУреди

 
Дидје Дешан, човекот кој го врати Јувентус во Серија А по само една сезона отсуство.

Во 2004 година на тренерската функција во клубот доаѓа Фабио Капело, некогашниот фудбалер на Јувентус и поранешен тренер на Реал Мадрид, Милан и Рома. Капело го предводи Јувентус до уште две скудета во сезоните 2004-05 и 2005-06. Во пролетта 2006 година започнат е процес за истражување на наместени натпревари во Италија-т.н. калчополи, во кој за главен виновник бил прогласен дотогашниот директор на Јувентус Лучано Моџи (на кој му била дадена доживотна забрана за било каква работа во фудбалот), поради што Јувентус бил исфрлен во понизок ранг на натпреварување, втората италијанска лига Серија Б. Интересно е тоа што покрај Јувентус, пронајдена е вклученост за наместени натпревари уште кај неколку клубови, но тие за разлика од Старата Дама добиле многу поблага казна во вид на минус бодови пред почетокот на сезоната. Други екипи кои бил вклучени во овој скандал биле Милан (-8 бодови во сезоната 2007-08), Фјорентина (-15), Лацио (-3) и Реџина (-11). Така титулата за сезоната 2005-06 ја добил Интер кој завршил дури како трет зад Јувентус и Милан. Скудетото од сезоната 2004-05 било поништено.

Откако Јувентус беше исфрлен во Серија Б, за нов директор на клубот бил избран Џовани Коболи Џили, а тренерската функција за привремен период ја презел Дидје Дешан. Овој период бил многу тежок за клубот, бидејќи го напуштиле најголемиот број на ѕвезди, играчи како: Златан Ибрахимовиќ, Лилијан Тирам, Фабио Канаваро, Емерсон Фереира, Патрик Виера и др. Но сепак, од друга страна имало и такви кој решиле да останат верни и лојални на клубот и воедно тие биле клучните играчи кој го понеле товарот во оваа сезона. Капитенот Алесандро Дел Пјеро, Павел Недвед, Мауро Каморанези, Давид Трезеге, Џанлуиџи Буфон и Џорџо Кјелини како и младите таленти од Примавера, Себастијан Џовинко и Клаудио Маркизио придонесоа во сезоната 2006-07, очекувано, Јувентус да заврши на првото место во втората италијанска лига (и покрај тоа што започнале со минус 9 бодови), и веднаш да се врати во Серија А по само една сезона изостанување.

Тие ја прославиле својата промоција во Серија А, по натпреварот од 40-тото коло во кој Јувентус ја победил Мантова со 2-0 во Торино. Во сенка на ова, останало она што се случило после натпреварот кога само ден подоцна Дешан ја напуштил тренерската функција заради несогласувања со тогашниот директор Алесио Секо. На неговото место во последните две кола од шампионатот клубот го водел Џанкарло Корадини.

Враќање во Серија А (2007-2011)Уреди

На 3 јули 2007 Јувентус за свој нов тренер го назначил Клаудио Раниери, кој имал добра претходна сезона со Парма во Серија А. Тој дошол на чело на Парма во февруари и во 16 натпревари имал 7 победи 6 нерешени и 3 порази за да од екипа која се борела за опстанок да го одведе на високото 12. место. Во текот на летото тој во Јувентус довел неколку засилувања меѓу кој биле Винченцо Јаквинта, Тиаго Мендес и Хасан Салихамиџиќ, а во зимскиот преоден рок во клубот дошол и малиецот, Мохамед Сисоко од Ливерпул.

Изненавувачки клубот стартувал многу добро во својата повратничка сезона во елитата и во натпреварот од првото коло го прегазиле Ливорно со високи 5-1 во Торино. По завршувањето на сезоната Јувентус успеал да се пласира во Лигата на шампионите со освоеното трето место во првенството зад Интер и Рома. Оваа сезона Алесандро Дел Пјеро станал најдобар стрелец на лигата за прв пат во неговата кариера. Дел Пјеро постигнал 21 гол, додека неговиот партнер од нападот Давид Трезеге имал само еден помалку.

Следната сезона по две години пауза Јувентус повторно настапува во Лигата на шампионите и во групната фаза на натпреварувањето завршува како прв испред Реал Мадрид, Зенит и Бате Борисов. Посебно за паметење се двете победи над Реал Мадрид, со 2-1 во Торино и 2-0 во Мадрид, каде Алесандро Дел Пјеро постигнал два фантастични гола. Во осмина финалето клубот бил поразен со вкупен резултат 3-2 од Челзи. Во домашното првенство Јуве игра многу добро и завршува на второто место, но и покрај тоа Клаудио Раниери добил отказ по неколку нерешени резултати кон крајот на сезоната. Раниери бил заменет со Чиро Ферара, но Ферара не оставил добар впечаток во клубот во кој бил играчка легенда.

Во леторо 2010 дошло до поголем број на промени во Јувентус меѓу кој и на тренерската позиција каде функцијата ја презел Лујџи Дел Нери. До поволвина на сезоната Јувентус го држел доброто 2. место во Серија А, но потоа во првиот натпревар по паузата во првенството заради божиќните празници, екипата загубила од Парма со високи 4-1 на свој терен. Фелипе Мело заработил црвен картон на самиот почеток од натпреварот, а најдобриот клупски стрелец до тој момент Фабио Кваљарела сериозно се повредил поради што морал да отсуствува до крајот на сезоната и во тој момент све за клубот се тргнало во надолна линија. На крајот Јувентус доживува втора разочарувачка сезона едно-подруго, откако повторно завршиле на седмото место и со 15 порази во сезоната го собориле неславниот рекорд стар преку 50 години.

Рекордните седум скудета по ред (2011-денес)Уреди

Како дел од постепената промена на курсот на корпоративниот план, во 2010 година претседателството на Јувентус од Блан го презема Андреа Ањели, четвртиот член на познатото торинско семејство сопственици на клубот.[8] Ањели морал да се сноси со повеќе проблеми бидејќи го дочекала екипа која веќе неколку години била во дефицит и во спортот и во финансискиот буџет,[9] а меѓу првите чекори на новата управа, од една страна, била консолидацијата на клупската каса[10] и постепеното отворање на нови можности за приходи[11] а од друга страна обновувањето на играчкиот кадар со назначувањето на Џузепе Марота и Фабио Паратичи, соодветно, како генерален директор и спортски директор на клубот[12] заедно со враќањето во клубот, на поранешните играчки легенди на бјанконерите Павел Недвед и Давид Трезеге меѓутоа овој пат како извршни директори.[13]

Исто така, во овoj период дошло до реализација на планот за изградба на сопствен стадионот на клубот од Торино, со што тие станале првата екипа во Серија А која успеала да го заврши овој тип на трансакција на недвижен имот. На 8 септември 2011 година бил свечено отворен Стадионот Јувентус (на англ. Juventus Stadium), официјално осмиот дом на екипата во историјата.[14] Изграден на местото на Деле Алпи кој бил срушен до темел, новиот стадион на клубот бил изградена по британски модел, што им овозможува на навивачите по трибините да бидат во непосредна близина на теренот. На 16 мај 2012, бил отворен J-Музејот, посветен на историјата на Јувентус и нејзината поврзаност со настаните на земјата.[15] Направен во склоп на стадионот, музејот вкчучува трофеи, сувенири, историски дресови, историски фотографии и скулптури поврзани со Јувентус, со интеракција на медиуми и аудио-визуелни технологии.[16]

Ерата на Конте (2011-2014); три последователни скудета

 
Антонио Конте, освоил 5 титули во лигата како играч и три како тренер со Јувентус.

Сезоната 2011-2012 во Јувентус ја одбележува доаѓањето на клупата на Антонио Конте, поранешниот капитен на клубот од 1990-тите години, сега станува тренер, со што се отворил патот за враќање на екипата во врвот. Покрај новиот тренер во летниот трансферен прозорец клубот го засилиле и неколку искусни и квалитетни играчи како Андреа Пирло, Артуро Видал, Стефан Лихтштајнер и Мирко Вучиниќ. Во лигата Јувентус се наоѓал на врвот на табелата од првите кола, позиција која ќе ја загубат на неколку пати во текот на турнирот: меѓутоа по одличната серија на резултати во завршницата од сезоната успеваат да завршат пред единствениот конкурент Милан, за да на 6 мај 2012 Јувентус биде крунисан за шампион на Италија - нешто што се не беше случило уште од сезоната 2002-2003, несметајќи ги одземените титули поради калчополи - нивно дваесет и осмо скудето;[17] успехот дошол на едно коло пред крајот на шампионатот, и бил остварен без ниту еден пораз во 38-те кола, изедначувајќи го рекордот претходно во историјата поставен само од страна на Перуџа во сезоната 1978-1979 и Милан во 1991-1992; меѓутоа бјанконерите се првиот клуб кои одиграле сезона без пораз откако лигата брои 20 екипи, со што поставиле нов рекорд за сезона без пораз во лигата.[18]

Непоразеноста на Јувентус завршила во последниот натпревар за сезоната, финалето на Купот на Италија каде што биле победени од Неапол со 2-0; овој пораз, исто така ставил крај на апсолутната непобедливост на клубот, од вкупно 43 последователни натпревари без пораз во лигата и купот (исто така, национален рекорд).[19] Оваа сезона била последна во црно-белиот дрес за клупската легенда Алесандро Дел Пиеро, по деветнаесет години поминати во Јувентус.

Сезоната 2012-2013 Јувентус ја започнал со освојување на Суперкупот на Италија на 11 август против Наполи, во натпревар одигран на Националниот стадион во Пекинг, со победа од 4-2 по продолженија. Трофејот бил петти Суперкуп за Јувентус во нивната историја и прв по 2003 година.

 
Андреа Пирло, еден од главните архитекти за враќањето на Јувентус во врвот на италијанскиот фудбал.

Во лигата, Јувентус го зазел првото место уште од самиот старт на шампионатот и го доживеал првиот пораз дури на 3 ноември, во Торино кога загубиле со 1-3 од Интер, ставајќи крај на низата од 49 натпревари без пораз општо и 25 натпревари на домашен терен (што е рекорд откако во првенството се натпреваруваат 20 екипи);[20] на 25-ти истиот месец клубот, исто така, го доживеал својот прв пораз на гостувањата (по 25 натпревари, уште еден рекорд), откако со 0-1 загубиле на во Сан Сиро од Милан.[21] На крајот од јануари, клубот бил елиминиран во полуфиналето на Купот на Италија, од Лацио. Во Лигата на шампионите, конкуренцијата во која што Јувентус се вратил по две години отсуство, успеале да стигнат до четврт-финалето, пред да бидат елиминирани од подоцнежниот шампион Бајерн Минхен. На 5 мај 2013 клубот го освојува своето дваесет и деветто скудето, второ едноподруго, на три кола пред крајот.[22][23]

Во летото 2013 во Јувентус пристигнува аргентинската ѕвезда Карлос Тевес од Манчестер Сити и веќе во својата прва сезона бил најдобар клупски стрелец со вкупно 21 гол во сите натпреварувања. Новата сезона клубот ја отворил на 18 август 2013 со втората последователна титула во Суперкупот на Италија: овој пат, за разлика од она што се случи пред дванаесет месеци, освојувањето на трофејот било далеку полесно за Јувентус, откако со убедливи 4-0 го совладале Лацио на Олимпико во Рим.[24] Помалку среќно искуство имале во Лигата на шампионите каде Јувентус бил елиминиран уште во фазата по групи, но изборувајќи учество во Лига Европа во исто време.[25] Во второто по квалитет континентално натпреварување торинскиот куб покажал подобра игра, но сепак, застанале на последниот чекор пред финалето, каде биле елиминирани од страна на Бенфика.[26] Тоа било прво полуфинале во европските натпреварувања за Јувентус по пауза од единаесет години.

Во Серија А Јуве го повторил успехот од претходните сезони. Иако во првите десеттина кола од сезоната ја бркале екипата на Рома, Јувентус го презеле водството на табелата кон крајот на ноември и го оддржиле до крајот: кога на 4 мај 2014 биле крунисани како шампиони на Италија за сезоната 2013-2014 на два круга до крајот на шампионатот. Со трета титула во низа во ерата на Конте, клубот ја преминува линијата на триесеттата официјална титула во својата историја како првиот италијанскиот тим кој успеал да го стори тоа.[27] Екипата на Конте поставила неколку нови рекорди во оваа сезона како остварување на 12 победи во низа со што го надминале нивниот претходен рекорд,[28] победиле во сите 19 натпревари на домашен терен[29] и го надминале рекордот за најмногу освоени бодови: затворајќи ја сезоната со 102 бода, што е нов рекорд на Италија и за пет бода повеќе од претходниот рекорд кој го поставил Интер[29][30] - четврти на европско ниво[31] - за време на една фудбалска сезона.

Ерата на Алегри (2014-); четири последователни двојни титули

 
Прославата на екипата по освојувањето на Купот на Италија 2014-2015, десетти во историјата

Сезоната 2014-2015 за навивачите на Јувентус започнала неочекувано откако во средината на јули на тренерската клупа дошол Масимилијано Алегри за да го замени Конте, кој поднел оставка и набргу потоа ја превзел селекторската функција во италијанската репрезентација. На 22 декември во Доха, Катар, тимот го загубил Суперкупот на Италија од Наполи по изведување на пенали,[32] иако поразот не влијаел многу на начинот на кој бјанконерите се претставиле во другите натпреварувања, завршувајќи ја сезоната, со третата национална двојна круна во историјата на клубот, по 1960 и 1995. На 2 мај 2015 година, со победата со 1-0 над Сампдорија, клубот од Торино ја освоил својата триесет и прва титула во лигата и четврта во низа, нагласувајќи ја понатму својата хегемонија на италијанскиот фудбал во првата половина на 2010-тите.[33]

На 20-ти истиот месец дошол десеттиот наслов во италијанскиот куп, со победата со 2-1 по продолженијата против Лацио во финалето играно на Олимпико во Рим, уште еднаш, пиемонтезите се првиот клуб во Италија кој успеал да ја постигне оваа симболична бројка.[34] Во последниот натпревар од сезоната не успеале да го освојот Европскиот трофеј во Лигата на шампионите каде што Јувентус сепак изодел долг пат од аутсајдер до повратник во финалето во елитната конкуренција на европски клубови, на "Олимпија стадионот" во Берлин биле поразени со 1-3 од Барселона.[35]

Сезоната 2015-2016 Јувентус ја започнал со големи промени во составот, без некои од протагонистите за успесите од претходните четири години (пред сите Пирло, Видал и Тевес).[36] Дебито за сезоната било успешно, откако на Стадионот Шангај го победиле со Лацио со 2-0 во Суперкупот на Италија.[37] Сепак, почетокот на сезоната бил тежок за Јувентус, кој во првите неколку месеци од сезоната заостанал многу далеку од првите позиции (нула бодови на табелата по првите две кола, никогаш претходно не се случило некој да ја освои титулата откако се игра во една група/лига),[38] плаќајќи висока цена во потрагата за најдобриот баланс во новата група играчи[39] од кој посебно се истакнал младиот аргентинец Пауло Дибала кој наскоро почнал со својте голови да му носи на клубот важни победи.[40][41][42]

И покрај предвидувањата и негативните статистики, Јувентус сепак бил творец на неочекувано враќање, почнувајќи од 11-тото коло забележале 25 победи во следните 26 натпревари, клубот стигнал до својата петта титула "Шампион на Италија" по ред.[43][44] Исто така Јувентус го освоил и Купот на Италија со победата над Милан во финалето во Рим,[45] освојувајќи ја својата прва домашна тројна круна во историјата на клубот.[46]

ХронологијаУреди

Хронологија на Јувентус
  • 1897 • 1 ноември, основање на Спортски клуб „Јувентус“. Играат во розеви дресови со црни гаќици
  • 1898 • Не учествуваат во домашното првенство.
  • 1899 • Променето името на клубот во Фудбалски клуб Јувентус.
    не учествуваат во домашното првенство.
  • 1900 • 3. по ред Италијанско федерално првенство и прво учество за Јувентус. Не ја проминуваат регионалната лига Пиемонт.

  • 1901 • Полуфинале на федералното првенство.
  • 1902 • Испаѓаат во плеј-офот на регионалната лига Пиемонт.
  • 1903 • Нова боја на дресови црно-бела.
    Финалисти на федералното првенство.
  • 1904 • Финалисти на федералното првенство.
  • 1905 •   Шампиони на Италија (1. титула).
  • 1906 • распаѓање на клубот и создавање на Foot-Ball Club Torina.
    2. во завршната група на првенството
  • 1907 • 2. место во регионалната група Пиемонт.
  • 1908 • Освојувачи на федералното првенство FIF-a
    2. место во доигувањето за екипите од регионот Пиемонт
  • 1909 • Освојувачи на федералното првенство FIF-a (2. титула).
    3. место во регионот Пиемонт.
  • 1909-10 • 3. место на крајот на првенството .


  • 1920-21 • 4. место во елиминаторната група на регионот Пиемонт.
  • 1921-22 • 6. место во групата А во Првата дивизија
  • 1922-23 • 5. место во групата B во Првата дивизија.
  • 1923 • 23 јули. Влегување на семејството Ањели во клубот.
  • 1923-24 • 5. место во групата А во Првата дивизија.
  • 1924-25 • 3. место во групата B во Првата дивизија.
  • 1925-26 •   Шампиони на Италија (2. титула).
  • 1926-27 • 3. место во завршната група на Националната дивизија.
       Елеминирани во 4. круг во Купот на Италија(Купот тогаш е прекинат поради не постигнување на договор за одигрување на повеќето натпревари).
  • 1927-28 • 3. место во завршната група на Националната дивизија.
  • 1928-29 • 2. место во група B на Националната дивизија.
  • 1929 • Основање на единствено првенство, Серија А.
  • 1929-30 • 3. место на крајот од сезоната.

  • 1930-31 •   Шампиони на Италија (3. титула)
    Четвртфинале - Митропа Куп.
  • 1931-32 •   Шампиони на Италија (4. титула).
  • 1932-33 •   Шампиони на Италија (5. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1933-34 •   Шампиони на Италија (6. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1934-35 •   Шампиони на Италија (7. титула).
    Полуфинале - Митропа Куп.
  • 1935-36 • 5. место во Серија А.
    Четвртфинале Куп на Италија.
  • 1936 • Италијанизацијата на тогашниот фашистички режим условува да од името на клубот да се исфрли Foot-Ball Club.


  • 1950-51 • 3. место во Серија А.
    Финалисти на Копа Рија.
  • 1951-52 •   Шампиони на Италија (9. титула).
    3. место на Латинскиот куп 1952.
  • 1952-53 • 2. место во Серија А.
  • 1953-54 • 2. место во Серија А.
  • 1954-55 • 7. место во Серија А.
  • 1955-56 • 12. место во Серија А.
  • 1956-57 • 9. место во Серија А.
  • 1957-58 •     Шампиони на Италија (10. титула).
    Полуфинале Куп на Италија.
  • 1958-59 • 3. место во Серија А.
      Освојувачи на купот на Италија (3. титула).
    Шестнаесттина финале Куп на шампиони.
  • 1959-60 •   Шампиони на Италија (11. титула).
      Освојувачи на Италијанскиот куп (4.титула).






Бои и ДресовиУреди

Официјалните бои на клубот се црна и бела ( ), оттаму произлегува и прекарот бјанконери (во превод бело-црни).

Во првите години од формирањето на клубот, фудбалерите носеле дресови со бела боја и црни шорцеви, а во 1900 година белиот дрес бил заменет со розев.

Дресовите од тоа време не биле квалитетни, па во 1903 година, еден трговец со текстил од Торино се решил на клубот да му подари нови дресови. Тој дизајнирал дресови со розева основа и црни линии и го испратил дизајнот во Англија во фабриката за текстил каде по грешка им биле направени бело-црни дресови. Сите фанови и членови од Јувентус биле разочарани кога дресовите пристигнале но со текот на времето таа комбинација станала општоприфатена во клубот и од страна на навивачите. Црно-белиот дрес е и денес фундаментална комбинација на клубот.

Еволуција на дресовитеУреди

Прв дресУреди

 
 
 
 
 
1897-1899
 
 
 
 
 
1899-1903
 
 
 
 
 
 
 
 
1903-1915
 
 
 
 
 
 
 
 
1915-1920
 
 
 
 
 
 
 
 
1920-1922
 
 
 
 
 
 
 
 
1922-1926
 
 
 
 
 
 
 
 
1926-1927
 
 
 
 
 
 
 
 
1927-1929
 
 
 
 
 
 
 
 
1929-1931
 
 
 
 
 
 
 
 
1931-1936
 
 
 
 
 
 
 
 
1936-1942
 
 
 
 
 
 
 
 
1942-1943
 
 
 
 
 
 
 
 
1943-1950
 
 
 
 
 
 
 
 
1950-1951
 
 
 
 
 
 
 
 
1951-1952
 
 
 
 
 
 
 
 
1952-1953
 
 
 
 
 
 
 
 
1953-1957
 
 
 
 
 
 
 
 
1957-1958
 
 
 
 
 
 
 
 
1958-1959
 
 
 
 
 
 
 
 
1959-1960
 
 
 
 
 
 
 
 
1960-1961
 
 
 
 
 
 
 
 
1961-1962
 
 
 
 
 
 
 
 
1962-1965
 
 
 
 
 
 
 
 
1965-1966
 
 
 
 
 
 
 
 
1966-1967
 
 
 
 
 
 
 
 
1967-1968
 
 
 
 
 
 
 
 
1968-1970
 
 
 
 
 
 
 
 
1970
 
 
 
 
 
 
 
 
1970-1972
 
 
 
 
 
 
 
 
1972-1974
 
 
 
 
 
 
 
 
1974-1975
 
 
 
 
 
 
 
 
1975-1976
 
 
 
 
 
 
 
 
1976-1977
 
 
 
 
 
 
 
 
1977-1978
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1978-1979
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1979-1980
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1980-1981
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1981-1982
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1982-1983
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1983-1984
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1984-1985
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1985-1986
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1986-1987
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1987-1989
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1989-1990
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1990-1991
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1991-1994
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1994-1995
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1995-1996
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1996-1997
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1997-1998
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1998-1999
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1999-2000
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2000-2001
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2001-2002
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2002-2003
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2003-2004
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2004-2005
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2005-2006
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2006-2007
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2007-2008
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2008-2009
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2009-2010
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2010-2011
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2011-2012
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2012-2013
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2013-2014
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2014-2015
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2015-2016
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2016-2017
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2017-2018
 
 
 
 
 
 
 
2018-2019

Втор дресУреди

 
 
 
 
 
 
 
 
1941-1942

 
 
 
 
 
1945-1950

 
 
 
 
 
1950-1951

 
 
 
 
 
1951-1952

 
 
 
 
 
1952-1953

 
 
 
 
 
1953-1954

 
 
 
 
 
 
 
1954-1957

 
 
 
 
 
 
1957-1961

 
 
 
 
 
 
1961-1962
(1ª versione)
 
 
 
 
 
 
1961-1962
(2ª versione)
 
 
 
 
 
 
1962-1963
 
 
 
 
 
 
1963-1965
 
 
 
 
 
 
1965-1966
 
 
 
 
 
 
1966-1967
 
 
 
 
 
 
1967-1968
 
 
 
 
 
 
1968-1971
 
 
 
 
 
 
 
1971-1972
 
 
 
 
 
 
 
1972-1974
 
 
 
 
 
 
 
1974-1976
 
 
 
 
 
 
 
1976-1977
 
 
 
 
 
 
 
1977-1979
 
 
 
 
 
 
 
1979-1980
 
 
 
 
 
 
 
1980-1981
 
 
 
 
 
 
 
1981-1982
 
 
 
 
 
 
 
1982-1983
 
 
 
 
 
 
 
1983-1984
 
 
 
 
 
 
 
1984-1985
 
 
 
 
 
 
 
1985-1986
 
 
 
 
 
 
 
1986-1987
 
 
 
 
 
 
 
1987-1989
 
 
 
 
 
 
 
1989-1990
 
 
 
 
 
1990-1991
 
 
 
 
 
1991-1992
 
 
 
 
 
 
 
1992-1994
 
 
 
 
 
 
 
1994-1995
 
 
 
 
 
 
 
1995-1996