Гарванот (поема): Разлика помеѓу преработките

Нема измена во големината ,  пред 12 години
нема опис на уредувањето
Нема опис на уредувањето
Нема опис на уредувањето
[[Податотека:Tenniel-TheRaven.jpg|thumb|„Гавранот“ ја прикажува мистериозната гарванова посета на нараторот во жалење, како што е илустрирано во оваа слика од Џон Тениел (1855).]]
„'''Гавранот'''“ е [[наративна поезија|наративна поема]] од [[САД|американскиот]] писател [[Едгар Алан По]], објавена во јануари 1845. Забележителна е по својата музикалност, стилизиран јазик и [[натприродно|натприродна]] атмосфера. Раскажува за мистериозната посета на [[гавран]] кој може да зборува кај еден расеан љубовник и го следи неговото бавно пропаѓање во лудило. Љубовникот, често препознаен како студент,<ref name=Meyers163>Мајерс, 163</ref><ref name=Silverman239>Силверман, 239</ref> ја жали загубата на неговата љубов Ленора. ГарванотГавранот, седнат на бистата на [[Атина Палада]], ја истражува и продолжува неговата мака со постојаното повторување на зборот „невермор“ (''nevermore'' - никогаш повеќе). Низ поемата, По врши алузии на [[фолклор]]от и на различни класични дела.
 
По тврдел дека ја напишал поемата многу логично и методично. Неговата намера била да напише поема која ќе им биде допадлива и на критичките и на модерните вкусови, како што објаснува во неговиот следен есеј „[[Философијата на композицијата]]“. Поемата била делумно инспирирана од гарванотгавранот кој се појавува во романот на [[Чарлс Дикенс]], ''[[Барнаби Руџ: Приказна за немирите од осумдесеттите]]''.<ref name=K&H192>Коплеј и Хејс, 192</ref> По го позајмува комплексниот ритам и метрика од поемата на [[Елизабет Берет]], „Додворувањето на лејди Џералдин“.
 
Првото издание на „Гарванот“ на [[29 јануари]] [[1845]] во весникот ''New York Evening Mirror'' го направило По широко популарен во неговото животно доба. Поемата била наскоро повторно печатена, пародирана и илустрирана. Иако некои критичари не се согласуваат за вредноста на поемата, таа останува како една од најпознатите поеми што се некогаш напишани.<ref name=Silverman237>Силверман, 237</ref>
со збор еден: „Nevermore!”
 
ГарванотГавранот, штом седна таму, еден збор тој гракна само
в душа божем тој збор може сам да начне разговор.
Друго појќе нид а каже, ни да пафне пердув влажен,
од вечното: „Nevermore!”
 
Но ГарванотГавранот грак што срони, макар тажен, в смев ме гони,
па на столот седнав сонлив со втренчен во него взор;
Врз кадифе глава веднам, но ми тежи мисла една,
Грак се слушна: „Nevermore!”
 
А ГарванотГавранот ни да претне, ниту пак замиг да летне
oд бистата на Палада, туку како кобник створ
над вратата бдее, молчи, со поспани демон-очи,