Разлика помеѓу преработките на „Традиција“

Одземени 97 бајти ,  пред 11 година
с
(+ врски и ситно средување)
(с)
Без оглед дали проучуваме специфичен елемент на [[фолклор]]от, или начинот на кој членовите на групата комуницираат и учат, традицијата секогаш е витална, динамична карактеристика на културата на одредена фолклорна група. Всушност традиција е често првиот збор кој паѓа на памет кога луѓето размислуваат за тоа што е [[фолклор]]. Токму заради тоа што идејата за традиција е толку позната, често пати се поставуваат прашања околу тоа како фолклористите го интерпретираат концептот и како тој се вклопува во генералното сфаќање на терминот фолклор. Овие прашања се поврзани со тоа како традициите се пренесуваат, како тие се учат и одржуваат во рамки на одредена група. Бидејќи овие прашања се однесуваат на познати концепти, ќе ги разгледаме едно по едно, користејќи ги и како рамка за подобро разбирање на современиот пристап кон проучувањето на традицијата.
Традиција е:
а) #нешто што го споделуваме и процесот низ кој се врши тоа споделување
б) #нешто што создава и потврдува идентитет
в) #нешто што групата го идентификува како традиција.
- Како луѓето ги учат и споделуваат традициите?
- Дали традициите исчезнуваат?
 
Традицијата е нешто што се пренесува, но таа го подразбира и процесот на тоа пренесување
 
==Идејата за традицијата==
Идејата за традицијата е суштинска за фолклорот[[фолклор]]от и фолклористичките студии; сепак како што дисциплината се менувала и се развивала така се менувал и начинот на кој фолклористите ја сфаќале традицијата. Сега таа веќе не означува некаков реликт (остаток од минатото) кој се пренесува од генерација на генерација во рамки на некоја заедница. Еволуцијата во сфаќањето на традицијата се случила и заради тоа што самите фолклористи веќе не се гледале себеси како некој кој собира остатоци од неписмените или несофистицираните групи за да ја зачува нивната културна историја. Наместо тоа, како елементи на традицијата почнале да се наведуваат оние врз кои групата се потпира за да го зачува постоечкото чувство на групен идентитет.
 
Терминот традиција, како и фолклор, се однесува на неколку меѓусебно поврзани концепти. Тој ја означува содржината на она што се комуницира, како и самиот процес на комуникација. Терминот исто така се однесува на она што го чини процесот на создавање на традиција. На пример, некоја приказна, чинот на раскажување и начините на кои приказните и раскажувањето се важни за една група, сето тоа е значајно кога зборуваме за традицијата. Оваа дефиниција имплицира (подразбира) чувство на континуитет и споделени материјални предмети, обичаи и вербални експресии, кои продолжуваат да бидат практицирани внатре и помеѓу одредени групи.
 
Концептот на континуитет ја сугерира важноста на времето и повторувањето во традицијата, но тој исто така се употребува за да се забележи дека традициите не секогаш ни доаѓаат од минатите генерации. Традициите можат да се повторуваат со текот на времето[[време]]то, но како што тоа го забележува [[Толкин]], времето може да биде мерено во ’години’„[[година|години]]“ но и во ’моменти’„моменти“. Повторувањето е значајно за воспоставувањето континуитет: групата повторува нешто бидејќи тоа иѝ е значајно, доколку не би било значајно, тоа не би било повторувано, а ако не е повторувано нема да стане традиција. Континуитетот не значи истост или точност, бидејќи традициите не се секогаш просто дуплицирани, изведени на истиот начин секогаш кога се повторени. Терминот континуитет повеќе се однесува на значењата кои ја поврзуваат традицијата со групата. Споделувањето го опишува процесот на подучување и учење на традициите но исто така ни помага да ја концептуализирме трансмисијата која се случува внатре групата, помеѓумеѓу нејзините членови, како и помеѓумеѓу групите. Тоа ни помага да видиме дека традицијата не секогаш се движи по ’права’„права“ линија, од минатото[[минато]]то кон сегашноста[[сегашност]]а, од една генерација на следната. Традицијата вклучува [[простор]] и [[време]], ние ги пренесуваме традициите од група на група, од лице на лице, од место на место - во сегашноста - помеѓу и внатре групите.
 
==Традицијата помага во креирањето и потврдување на чувството на идентитет==
Некои фолклористи сметаат дека групите ги бираат традициите, одбирајќи настани и [[херој|херои]] од нивното културно минато кое го моделираат минатото[[минато]]то за тоа да се вклопи во нивната сегашна концепција за самите нив. Одбирањето на традициите ги засилува вредностите и верувањата во моменталниот имиџ на групата. Откако еднаш ќе сфатиме дека постои процес на ’селективна„селективна традиција’традиција“, начините на кои традицијата помага во создавањето или потврдување на групното чувство на идентитет стануваат многу појасни.
 
Учеството и споделувањето на традициите на одредена група им овозможува на нејзините членови да се чуствуваат дека се дел од неа. Често ние не сме свесни за тоа како воопшто сме започнале да почитуваме одредена традиција. Понекогаш пак свесно одлучуваме да се придружиме на некоја група, бидејќи нејзините традииции ни се допаѓаат. Учењето на традицијата, според [[Хенри Гласи]] (1995), е еден вид осмоза - кога зборува за учењето на традиционалната уметност, тој го опишува процесот едноставно како споделување на ист воздух со уметничкиот ментор, кој ни овозможува да навлеземе во суштината на уметничката форма.
Некои фолклористи сметаат дека групите ги бираат традициите, одбирајќи настани и херои од нивното културно минато кое го моделираат минатото за тоа да се вклопи во нивната сегашна концепција за самите нив. Одбирањето на традициите ги засилува вредностите и верувањата во моменталниот имиџ на групата. Откако еднаш ќе сфатиме дека постои процес на ’селективна традиција’, начините на кои традицијата помага во создавањето или потврдување на групното чувство на идентитет стануваат многу појасни.
 
Учеството и споделувањето на традициите на одредена група им овозможува на нејзините членови да се чуствуваат дека се дел од неа. Често ние не сме свесни за тоа како воопшто сме започнале да почитуваме одредена традиција. Понекогаш пак свесно одлучуваме да се придружиме на некоја група бидејќи нејзините традииции ни се допаѓаат. Учењето на традицијата, според Хенри Гласи (Henry Glassie, 1995), е еден вид осмоза - кога зборува за учењето на традиционалната уметност, тој го опишува процесот едноставно како споделување на ист воздух со уметничкиот ментор, кој ни овозможува да навлеземе во суштината на уметничката форма. Еден турски грнчар го опишува процесот на следниов начин: “Во„Во младоста, додека учиш, ти го дишеш воздухот на искуството. Воздухот цирклирациркулира во тебе, мешајќи се со здивот на твојата сопствена душа. При создавањето ти го испушташ воздухот и твоето дело емитира одредена хава, воздух кој го делиш со другите дела, создадени од оние кои вдишале и издишале во истата атмосфера“. Овој поетски опис ја илустрира главната идеја за тоа како ние учиме и споделуваме традиција; примерите од терен, како горенаведениот, ни помагаат “да ја разбереме традицијата како процес, интегриран стил на креација“.
 
Овој поетски опис ја илустрира главната идеја за тоа како ние учиме и споделуваме традиција; примерите од терен, како горенаведениот, ни помагаат „да ја разбереме традицијата како процес, интегриран стил на креација“.
 
Следејќи ја оваа линија на мислење, станува јасно дека идејата за пренесување на традиција повеќе не го опишува начинот на кои ние го сфаќаме процесот на учење и адаптација на традициите. Традициите имаат различно потекло, и понекогаш нивниот извор е навистина во групите кои постоеле пред нас, но идејата дека нешто се ’пренесува’ (passed down) сугерира дека споделувањето на традициите е само линеарно и хронолошки. Антропологот Клифор Гирц (Clifford Geertz) пишува за културата како за мрежа. Размислувањето за традицијата е дел од таа мрежа на однесувања и текстови кои помагаат да се добие појасна идеја за начиинот на кој традиците се споделени, изградени или повлијаени од културните однесувања на фолклорната група и нејзините членови.