Разлика помеѓу преработките на „Полимеризација“

Додадени 8.150 бајти ,  пред 13 години
с
нема опис на уредувањето
с (robot Dodaje: gl)
с
'''Полимеризација''' е процес во кој доаѓа до сврзување на поголем број помали [[молекул|молекули]]и ([[мономер|мономери]]и), при што се образуваат големи молекули ([[полимер|полимери]]и), без да се добиваат други [[производ|производи]]и. Пример за полимеризација е образувањето на [[полиетен]]:
{{Никулец}}
'''Полимеризација''' е процес во кој доаѓа до сврзување на поголем број помали [[молекул]]и ([[мономер]]и), при што се образуваат големи молекули ([[полимер]]и), без да се добиваат други [[производ]]и. Пример за полимеризација е образувањето на [[полиетен]]:
 
*''n''H<sub>2</sub>C=CH<sub>2</sub> -----> ~~--(H<sub>2</sub>C-CH<sub>2</sub>)<sub>''n''</sub>--~~
 
Реакцијата може да се одвива со прости меѓусебни поврзувања, адиција на исти молекули или различни молекули или со кондензација т.е. со одземање на вода, амоњак или други едноставни соединенија. Полимерот има исти хемиски состав како и молекулот од кој тој е настанат, но единствената разлика е во тоа што тој има поголема молекулска маса. Оваа реакција е од големо значење во органската хемија и на неа е заснована индустријата за производство на пластични маси.
 
Супстанцата што стапува во реакција на полимеризација т.е. чии што молекули се сврзуваат сами меѓу себе се вика мономер (μόνο – еден, μέρος – дел), а продуктот на полимеризација се вика полимер (πολύ- многу). Постојат и т.н. ко-полимери, кои се добиваат со полимеризација на два различни мономера. Покрај тоа, при некои полимеризации, можно е од мономерите, при образувањето на полимерот, да се издвојат мали молекули. Ваквата реакција се вика поликондензација. Постојат различни видови полимеризации во зависност од тоа кои честички учествуваат во процесот на полимеризација. Така на пример постои катјонска, анјонска и радикалска полимеризација.
Полимерите се супстанци изградени од молекули со многу големи релативни молекулски маси, во чиј состав влегуваат по меколку илјади идентични структурни единици т.н. мономерни единици, кои во структурата наизменично е повторуваат. Затоа, за полимерите се користи и терминот макромолекули.
 
Постојат природни и синтетички полимери, но бројот на синтетички полимери е многу поголем. Синтетичките полимери се добиваат при посебни услови како, на пример, висока температура, присуство на катализатор и.т.н.
 
Полимерите (било природните било синтетичките) имаат сосема различни својства од мономерите од кои се добиваат. Со регулирање на условите на полимеризација (температура, притисок и др.) може да се добијат полимери со точно определени својства. Полимерните материјали, кои уште се викаат и пластични маси, можат лесно да се обликуваати од нив да се прават предмети со различна форма, во различна големина и боја. Тие се отпорни на вода, атмосферски влијанија, на корозија, на голем број хемикалии, а некој од нив издржуваат големи температури. Сепак, секој полимер има свои специфични својства, па затоа ите имаат големо техничко-технолошко значење. Во последниве неколку години се добиени дури полимери што спроведуваат електрична струја.
 
== Биополимери ==
 
Биополимерите се полимери што се добиени од живиот свет или пак лабараториски синтезирани полимери кои можат да вршат функции на поддржување на животот во живите организми.
 
* Биополимерите нажле примена во медицината и фармацијата како материјали, носители на лекарства, со цел да се постигне продолжено дејство на лекот (забавена и рамномерна апсорпција).
* Биополимерите се користат за правање биолошки мембрани и вештачки органи (залистоци за срце, стентови, вештачки коски, вештачка кожа и др.)
 
Биополимерите во иднина треба да добијат широка еколошка поддршка, бидејќи тие треба да ги заменат досегашните пластични материјали за амбалажа, заради нетоксичната и брзата деградација во природата.
 
== Спроводливи пластики ==
 
Најголем број од пластичните материјали се изолатори и затоа наоѓаат примена за производство на штекери и електрично кабли т.е. за изолација на металните жици. Зборот пластика секогаш асоцира на изолатор. Меѓутоа, во последните децении се добиени полимери т.е. пластични материјали што спроведуваат електрична струја.За ова откритие тројца хемичари ја добија Нобеловата награда за хемија за 2000 год. Спроводливите пластични материјали се полимери во чија структура има наизменични единечни и двојни врски и додатоци на мали количества определени супстанции. Вакви материјали за прв пат се направени во средината на 70-тите години со што се разви ново поле во хемијата и физиката – наука за спроводливи полимери.
 
Ова откритие важно од теоретска гледна точка, но уште поважна е можноста за практична примена на ваквите материјали. Тие можат да се користат за заштитни филтри против електромагнетна радијација за компјутерските монитори. Прозорските стакла превлечени со тенок филм од вакви материјали можат да се осветлуваал или затемнуваат во зависност од јачината на светлината. Исто така, важни се за изработка на соларни ќелии, екрани за мобилни телефони и мини телевизиски и компјутерски монитори. Најголема перспектива се гледа во можноста од нив да се изработуваат делови во електорниката што ке се сотојат само од еден молекул.
 
 
[[Категорија:Хемија]]
13.850

уредувања