Панде Петровски: Разлика помеѓу преработките

нема опис на уредувањето
Нема опис на уредувањето
Нема опис на уредувањето
 
==Животопис==
Роден е на 26 декември 1943 година во [[Живојно]]. Неговиот дедо Петре учествувал во [[Илинденското востание]] и во [[Првата светска војна]], а татко му Алексо учествувал во [[народноослободителната борба]], при што двапати бил ранет.<ref>{{Наведена книга|title=Сведоштва – 2001|page=215}}</ref> Откако завршил средно образование во 1962 година, Петровски се запишал на Воената академија на Копнената војска на Југословенската народна армија, и истата со висок успех ја завршил во 1965 година.
 
Откако завршил средно образование во 1962 година, Петровски се запишал на Воената академија на Копнената војска на Југословенската народна армија, и истата со висок успех ја завршил во 1965 година.
 
=== ЈНА (1965–1992) ===
Воената кариера ја започнал во 1965 година како командир на вод во 4. оклопна бригада во [[Јастребарско]], [[СР Хрватска]] со офицерски чин потпоручник. Петровски најголемиот дел од својата воена кариера го поминал во Јастребарско, од 1965 до 1976 година. Во 1968 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со сребрени мечеви, а следната 1969 година бил унапреден во чин поручник. Од 1969 до 1970 година бил командир на чета. Од 1970 до 1971 година бил заменик командант на баталјон, во 1971 година бил унапреден во чин капетан, а од 1971 до 1972 година бил референт за физичко воспитување во бригада. Од 1972 година бил командант на баталјон. Во 1973 година бил вонредно унапреден во чин капетан 1. класа, а следната 1974 година бил одликуван со Орден на народната армија со сребрена ѕвезда, негово највисоко одликување во Југословенската народна армија, иако понатаму бил одликуван со уште два ордени.
 
Во 1976 година завршил Командно-штабна академија и бил преместен во [[Прилеп]], каде што бил помошник на началник на штаб за оперативно-наставни работи. Во 1977 година бил вонредно унапреден во чин мајор. Во 1981 година бил преместен во [[Велес]], каде што бил заменик командант на 212. механизирана бригада, како и началник на штаб на бригадата. Во 1982 година бил унапреден во чин потполковник и одликуван со Орден на трудот со сребрен венец. Откако ја завршил Школата за национална одбрана во Белград, во 1986 година бил вонредно унапреден во чин полковник и бил преместен во [[Приштина]], каде што бил командант на 15. механизирана бригада. Во 1989 година бил преместен во [[Скопје]], каде што бил началник на орган за персонални работи во 3. армиска област. Во 1990 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со златни мечеви.
 
Во 1989 година бил преместен во [[Скопје]], каде што бил началник на орган за персонални работи во 3. армиска област. Во 1990 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со златни мечеви.
По распадот на СФР Југославија и дезинтеграцијата на Југословенската народна армија, Петровски, како и другите припадници на ЈНА со потекло од Република Македонија, преминал во [[Армијата на Република Македонија]], формирана во 1992 година, при што бил преместен во [[Битола]] како командант на 2. армиски корпус, учествувајќи во неговото формирање.<ref>{{Наведена книга|title=Сведоштва – 2001|page=216}}</ref> Во 1993 година бил унапреден во чин генерал-мајор. Во 1996 година бил преместен во Скопје, каде што бил помошник на началникот на Генералштабот на Армијата за борбена готовност. Во 1997 година бил унапреден во чин генерал-потполковник.
 
=== АРМ (1992–2002) ===
По распадот на СФР Југославија и дезинтеграцијата на Југословенската народна армија, Петровски, како и другите припадници на ЈНА со потекло од Република Македонија, преминал во [[Армијата на Република Македонија]], формирана во 1992 година, при што бил преместен во [[Битола]] како командант на 2. армиски корпус, учествувајќи во неговото формирање.<ref name=":0">{{Наведена книга|title=Сведоштва – 2001|page=216}}</ref> Во 1993 година бил унапреден во чин генерал-мајор. Во 1996 година бил преместен во Скопје, каде што бил помошник на началникот на Генералштабот на Армијата за борбена готовност. Во 1997 година бил унапреден во чин генерал-потполковник.
 
Во 1998 година Петровски бил назначен да раководи со реорганизацијата на Армијата.
 
Петровски бил предвремено пензиониран во 2000 година.<ref name=":0" /><ref>{{Наведена мрежна страница|url=http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164|title=архивска копија|archive-url=https://archive.today/20120914075632/http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164|archive-date=2012-09-14|accessdate=2011-03-21|url-status=dead}}</ref> На почетокот на вооружениот конфликт во 2001 година бил заменик на началникот на Генералштабот на Армијата.
Во 2000 година Петровски бил предвремено пензиониран,<ref>{{Наведена мрежна страница |url=http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164 |title=архивска копија |accessdate=2011-03-21 |archive-date=2012-09-14 |archive-url=https://archive.today/20120914075632/http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164 |url-status=dead }}</ref> но следната година бил вратен во Армијата. На почетокот на вооружениот конфликт во 2001 година бил заменик на началникот на Генералштабот на Армијата. Во виорот на конфликтот, Бил началник на генерал-штабот на [[АРМ]] кој најкратко ја водел македонската војска, само 3 месеци. По избувнувањето на [[Воен конфликт во Македонија, 2001|воениот судир во Македонија во 2001 година]] тој бил повикан да помогне во настаната ситуација. Неговиот личен став бил дека воениот судир бил агресија наметната од надвор<ref>{{Наведена мрежна страница |url=http://www.makedonskosonce.com/broevis/2006/sonce643.pdf/12_17_intervju.pdf |title=архивска копија |accessdate=2011-03-21 |archive-date=2011-08-12 |archive-url=https://web.archive.org/web/20110812153941/http://www.makedonskosonce.com/broevis/2006/sonce643.pdf/12_17_intervju.pdf |url-status=dead }}</ref>. Враќајќи се во редовите на [[АРМ]] тој ја испланирал успешната акција за ослободување и освојување на [[Тетово|Тетовското Кале]], како и акциите во [[Арачиново]] и [[Липково|Кумановско-липковскиот крај]]. На [[12 април]] [[2001]] по успешната акција за ослободување на [[Тетово|Тетовското Кале]], лично и писмено му било честитано за ''големата победа на вооружените сили на Република Македонија'' од страна на генерал-мајор [[Ричард Грифитс]], шеф на [[МПРИ]] од [[САД]]<ref>Петровски, Панде. „Сведоштва - 2001“. Киро Дандаро, Битола, 2006&nbsp;г. стр.232 (факсимил од оригиналното писмо)</ref>.
 
==== Началник на ГШ на АРМ ====
Во 2000 година Петровски бил предвремено пензиониран,<ref>{{Наведена мрежна страница |url=http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164 |title=архивска копија |accessdate=2011-03-21 |archive-date=2012-09-14 |archive-url=https://archive.today/20120914075632/http://www.utrinski.com.mk/?ItemID=5780178373D7E449B8331FA9A0341164 |url-status=dead }}</ref> но следната година бил вратен во Армијата. На почетокот на вооружениот конфликт во 2001 година бил заменик на началникот на Генералштабот на Армијата. Во виорот на конфликтот, Бил началник на генерал-штабот на [[АРМ]] кој најкратко ја водел македонската војска, само 3 месеци. По избувнувањето на [[Воен конфликт во Македонија, 2001|воениот судир во Македонија во 2001 година]] тој бил повикан да помогне во настаната ситуација. Неговиот личен став бил дека воениот судир бил агресија наметната од надвор<ref>{{Наведена мрежна страница |url=http://www.makedonskosonce.com/broevis/2006/sonce643.pdf/12_17_intervju.pdf |title=архивска копија |accessdate=2011-03-21 |archive-date=2011-08-12 |archive-url=https://web.archive.org/web/20110812153941/http://www.makedonskosonce.com/broevis/2006/sonce643.pdf/12_17_intervju.pdf |url-status=dead }}</ref>. Враќајќи се во редовите на [[АРМ]] тој ја испланирал успешната акција за ослободување и освојување на [[Тетово|Тетовското Кале]], како и акциите во [[Арачиново]] и [[Липково|Кумановско-липковскиот крај]]. На [[12 април]] [[2001]] по успешната акција за ослободување на [[Тетово|Тетовското Кале]], лично и писмено му било честитано за ''големата победа на вооружените сили на Република Македонија'' од страна на генерал-мајор [[Ричард Грифитс]], шеф на [[МПРИ]] од [[САД]]<ref>Петровски, Панде. „Сведоштва - 2001“. Киро Дандаро, Битола, 2006&nbsp;г. стр.232 (факсимил од оригиналното писмо)</ref>.
 
== Мисли ==