Разлика помеѓу преработките на „Македонци“

Додадени 235 бајти ,  пред 1 месец
Одбиена последната промена (од Jingiby) и ја поврати преработката 4549465 на Andrew012p
Ознака: Отповикано
(Одбиена последната промена (од Jingiby) и ја поврати преработката 4549465 на Andrew012p)
Ознака: Рачно отповикување
== Идентитет на Македонците ==
[[Податотека:Hellenism in the Near East 1918.jpg|thumb|right|170px|Распространетост на хеленизмот на Балканот и етничкиот состав на регионот.]]
Македонците, иако посебен народ со своја посебна култура, поради [[Теократија|теократскиот]] милетски систем се делеле на [[Грци]] и [[Бугари]] (односно таканаречените „[[Цариградска Патријаршија|патријаршисти]]“ и „[[Бугарска Егзархија|егзархисти]]“)<ref>„Спомени“, Димитар Влахов</ref>, но и во недамнешно време како [[Срби]] (види [[Србомани]]). Но во втората половина на [[XIX век]] и почетокот на [[XX век]], започнува Македонската преродба, којашто трае до периодот меѓу двете светски војни, кога македонскиот идентитет добива масовен карактер, а врвната точка ја достигнува пред, и за време на [[Втора светска војна|Втората светска војна]], кога се создаваат македонски воено-политички организации, се печати современа литература на изворен [[македонски јазик]], и се отвораат училишта, коишто на младите Македонци им овозможуваат да го учат и негуваат мајчиниот јазик<ref>„Историја на Балканот“, Барбара Јелавич</ref>. Сепак, со новите истражувања и отворање на ватиканските архиви се увидува дека официјален Ватикан уште во 1612 година Македонците ги признава како одделен народ, посебен од Србите и Бугарите и давал посебни стипендии за Македонци.<ref>[http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDetal.asp?vest=32512204537&id=9&prilog=0&setIzdanie=22540 Светата столица одвојувала посебни стипендии за Македонци пред четири века!]</ref>
 
Со постепеното освојување на југоисточна Европа од страна на Османлиите во доцниот 14 век, името на Македонија исчезнало како административен ознака. Сепак, подоцна под влијание на ренесансата и враќањето на античкиите вредности почнале да се појавуваат заборавените антички имиња. Ова доведува до силна афирмација кон Македонија и Македонците, како план за обновуваање на славните антички држави, чии територии се наоѓале под турска власт. Како што истакнува Блаже Ристовски, идеите за македонски идентитет се јавуваат во 15 - 18 век надвор од Македонија и потекнуваат од географскиот поим Македонија и од античкото народно име Македонци. ВакаСпоред Ристовски, кон 18 век, со разгорувањето на примеринтересот кон словенството и посебно кон старословенскиот јазик, бугарското име почнало да се увидувареактивира декаво Македонија, бидејќи истражувачите официјаленго Ватиканнаоѓале во 1612старите годинапишани давалспоменици посебнина стипендиисловенски и други јазици. Тоа според него не може да се објаснува како резулатат на некаква бугарска пропаганда, зашто за Македонцитаква не може да се зборува до 60-тите и 70-тите години на 19 в. Сè дотогаш според Ристовски, може да се смета дека е имало истоименост на преставниците на двата народа. Македонското национално име било прифатено од самите македонски Словени во втората половина на 19. век.<ref>[http://wwwБлаже Ристовски, Македонскиот народ и македонската нација.novamakedonija Скопје 1983.com I.mk 57; 66-67.</NewsDetalref> При прифаќањето на ова име македонските Словени биле сфаќани како како потомци на античките Македонци, кои биле прогласени за најстари Словени на Балканот.asp?vest=32512204537&id=9&prilog=0&setIzdanie=22540 СветатаВо столица1903 одвојувалаПавел посебниШатев стипендииго забележал процесот на идентитетска диференцијација во затворот Једи Куле, каде утврдил постоење на луѓе кои се сметале како „Бугари по националност“, но „пред сè за МакедонциМакедонци“. предПолитичкиот четириконтекст века!]на постосманлиската епоха ја фаворизирал трансформацијата на овој идентитет во еден важен социокултуролошки феномен. Според Иван Катарџиев македонската свест почнала да се развива помасовно по Првата светска војна, највеќе во Србија и во Грција, бидејќи таму се спречила бугарската пропаганда. Инаку за посебна македонска нација може да се зборува по 1944 г. благодарение постоењето на државниот субјект НР Македонија во рамките на Југославија.<ref>Реч одржана на “Меѓународен научен собир 100 години “За македонцките работи” на Мисирков” во МАНУ од 2003 година.</ref>
Според Ристовски, кон 18 век, со разгорувањето на интересот кон словенството и посебно кон старословенскиот јазик, бугарското име почнало да се реактивира во Македонија, бидејќи истражувачите го наоѓале во старите пишани споменици на словенски и други јазици. Тоа според него не може да се објаснува како резулатат на некаква бугарска пропаганда, зашто за таква не може да се зборува до 60-тите и 70-тите години на 19 в. Сè дотогаш според Ристовски, може да се смета дека е имало истоименост на преставниците на двата народа. Македонското национално име било прифатено од самите македонски Словени во втората половина на 19. век.<ref>Блаже Ристовски, Македонскиот народ и македонската нација. Скопје 1983. I. 57; 66-67.</ref> При прифаќањето на ова име македонските Словени биле сфаќани како како потомци на античките Македонци, кои биле прогласени за најстари Словени на Балканот. Во 1903 Павел Шатев го забележал процесот на идентитетска диференцијација во затворот Једи Куле, каде утврдил постоење на луѓе кои се сметале како „Бугари по националност“, но „пред сè за Македонци“. Политичкиот контекст на постосманлиската епоха ја фаворизирал трансформацијата на овој идентитет во еден важен социокултуролошки феномен. Според Иван Катарџиев македонската свест почнала да се развива помасовно по Првата светска војна, највеќе во Србија и во Грција, бидејќи таму се спречила бугарската пропаганда. Инаку за посебна македонска нација може да се зборува по 1944 г. благодарение постоењето на државниот субјект НР Македонија во рамките на Југославија.<ref>Реч одржана на “Меѓународен научен собир 100 години “За македонцките работи” на Мисирков” во МАНУ од 2003 година.</ref>
 
=== Причини за проблемот со идентификацијата во минатото ===