Борба на македонскиот народ против Цариградската патријаршија: Разлика помеѓу преработките

с
Правописна исправка, replaced: остран → отстран (4)
с (Правописна исправка, replaced: подршка → поддршка (2) using AWB)
с (Правописна исправка, replaced: остран → отстран (4))
'''Борбата против Цариградската патријаршија''' започнала во средината на [[19 век]], таа била водена од страна на населението во [[Македонија]] со цел да се отстрани црковната власт на [[Цариградска Патријаршија|Цариградска патријаршија]] која со себе го носела погрчувањето. Во текот на овие борби едно од главните барања било да се обнови некогашната [[Охридска архиепископија]], а македонските епархии да подпаднат под нејзина јуриздикција, оваа борба во себе носела и национален карактер бидејќи македонското граѓанство се стремело во [[Македонски црковно - училишни општини|македонски општини]], наставата да се изведува на македонски народен јазик, а во црквите да се остраниотстрани [[Грчки јазик|грчкиот јазик]] и да се замени со црковно - словенски.
 
==Барања==
 
Најстарата пропаганда во [[Македонија]] била [[Грчка пропаганда во Македонија|Грчката пропагнада]] која во почетокот била предводена од [[Цариградската Патријаршија]]. Во 50 - тите година на [[19 век]], незајакнатите македонски општини индивидуално почнале да настапуваат пред [[Цариградска Патријаршија|Патријаршијата]] со барања со остранувањеотстранување на грчките владици и нивно заменување со лица од словенско потекло <ref name="SDIM">''Славко Димевски, За развојот на македонската национална мисла до создавањето на ТМОРО, Култура - Скопје, 1980''</ref>. Со развојот на економската сила на градското население бројот на барањата се зголемиле.
 
{{Цитатник|''Барањето на словенсите владици било заменето со барање на владици од домашно, македонско потекло'' <ref name="SDIM" />}}
Во [[1859]] година [[кукуш]]ани со поддршка на францускиот конзул испратиле барање до [[папа]]та да си ги запазат верските обреди и црковно - словенскиот јазик во црквите, а во замената тие да ја признаат [[Папа|папската власт]]. Бил постигнат договор по што во [[Кукуш]] била формирана првата унијатска општина <ref name="KUKUUNI">''Славко Димевски, Кукушката унија од 1859 ( По повод 100 - годишнината од настанот) ГИНИСК, III, бр. 2, 1960''</ref> .
 
Во северниот дел на [[Македонија]] каде грчкото влијание било послабо барањата биле ограничени на барања за поставување на месен владика како и воведување на црковно - словенскиот јазик <ref name="KNCOV">''В. Кънчов, Град Скопие, Периодическо списание София, г. XI, 1898''</ref> и македонскиот јазик во наставата <ref name="SDIM" /> . Меѓутоа во [[Охрид]] каде традицијата за автохтона црква била особена жива се започнало силна борба и агитација за обнова на [[Охридската архиепископија]] <ref name="SPRO">''Е. СпространовСпротстранов, По възраждането на гр. Охрид. Сб. НУНК София, г. XIII, 1896''</ref>, во оваа борба посебно се истакнале [[Димитар Миладинов]] и [[Григор Прличев]]. [[Славко Димевски]] истакнува дека:
 
{{Цитатник|''Ако површно се посматра документацијата во врска со борбата на македонскиот народ за еманципација од Цариградската патријаршија и грцизмот, може да се дојде до погрешен заклучок дека таа исклучиво се водела против владиците како личности. Меѓутоа, ако на таа борба се гледа како процес, веднаш ќе се забележи дека молбите и жалбите на македонскиот народ, што биле упатувани против овој или оној владика по име, всушност било само легално средство да се постигне повисока цел: преку сукцесивно сменување на грчките владици со домородни да се создадат објективни услови за полна еманципација од Патријаршијата и создавање на сопствена црква. Владиците Македонци би го обединиле македонскиот народ на ниво на епархии, би го преставувале пред турските власти и би имале можност во поволен момент да се отцепат од Патријаршијата и да ја обноват Охридската архиепископија'' <ref name="SDIM" />}}
== Кулминација ==
 
Кон крајот на 60 - тите години на [[19 век]] борбата против [[Цариградска Патријаршија|Патријаршијата]] привршувала. Во тој период македонските црковно - училишни општини едностраничноеднотстранично се откажувале од власта на грчките владици. Во оние области каде било по доминантно присуството на [[гркомани]]те, граѓаните ја продолжиле борбата за преземање на општините.
 
Оние општини кои се отцепиле од [[Цариградска Патријаршија|Патријаршијата]] имеле нерешен статус. Турската власт и понатаму ги сметала за патријаршиски, а тие не можеле да имаат свои преставници во меџлисите. Затоа општините во [[Македонија]] и тамошното граѓанство било свесно дека црковното прашање ќе се реши само преку создавање на една сопствена афтокефална црква која ќе биде призната од другите православни цркви и од [[Висока Порта|Високата Порта]]. Македонските граѓани не можеле да сметаат на поддршката од [[Цариградска Патријаршија|Патријаршијата]] за канонска обнова на [[Охридската архиепископија]] и затоа целосно се насочиле кон [[Висока Порта|Високата Порта]] обидувајќи се да ја добие нејзината наклонетост кон ова прашање. До [[Висока Порта|Портата]] биле испраќани барања во кој било истакнато дека: