Разлика помеѓу преработките на „Киевско-печерска лавра“

Нема измена во големината ,  пред 6 месеци
с
Правописна исправка, replaced: келиј → ќелиј, келии → ќелии
с (Јазична исправка, replaced: Константинопол → Цариград, константинопол → цариград)
с (Правописна исправка, replaced: келиј → ќелиј, келии → ќелии)
Според руските извори од [[11 век]], овој манастир бил основан во [[1051]] година од страна на [[Антониј Печерски]] во времето на [[Јарослав Мудриот]], заедно со неговиот ученик [[Теодосиј Печерски]]. Антониј Печерски се смета за основоположник на монаштвото во [[Русија]]. Во [[1051]] година, самиот Иларион бил избран за митрополит на Киев.
 
Уште истата година во Киев пристигнал од [[Света Гора]], каде што добил монашки постриж во манастирот Есфигмен, преподобниот [[Антониј Печерски]] во пештерата на Иларион. Според легендата, игуменот се упати во [[Киевска Рус]] за да го основа на овие простори монаштвото. Тој избрал една пештера кај [[Киев]]. Кога околу него се собрале желните за монашки живот, тогаш тој го поставил за игумен [[Теодосиј Печерски]], а самиот останал во пештерата до својата смрт. Десет години покасно, Антониј, кој секогаш се стремил кон обединување, за нов игумен го поставил Варлан и се настанил на соседниот рид. Таму тој основал нова келијаќелија односно нов комплекс, кој подоцна бил наречен комплекс на Блиските пештери или Антониевите пештери. Теодосиевите пешттери пак останале со имеѕто Далечни пештери. Во следните години, манастирот нараснал и станал матица на руското монаштво.
 
Десет години по-късно, когато братята били вече двадесетина души, преподобният Антоний, който винаги се стремил към уединение, поставил за игумен преп. Варлаам и се уединил на съседния хълм. Там той изкопал за себе си нова келия и положил с нея създаването на нов пещерен комплекс, който по-късно бил наречен Близките (Антониеви) пещери. Теодосиевите пещери пък останали с името Далечните пещери.
Најголем подвиг на саможртвеността во манастирот било нивната затвореност. Со години монасите ги прекратувале разговорите со надворешниот свет. Два до трипати во неделата, игуменот или некој од браќата им оставал на еден тесен прозорец малку вода и веднаш се оддалечувал од местото. Доколку немало одговор, односно доколку следниот пат водата стоела недопрена, тоа означувало дека монахот е мртов.
 
Многу бргу, пештерскиот манастир станал тесен за монасите и во 1060-1062 година, во Далечните пештери биле изградени дрвени келииќелии и Успенската црква. Самите пештери од нивна страна биле користени како место за молитва и место за погребување на монасите.
 
== Згради и градби ==