Разлика помеѓу преработките на „Борис I“

Додадени 2 бајти ,  пред 8 месеци
с
Исправка на помешани латинични букви меѓу кириличните, replaced: jа → ја (2)
с (→‎Бугарска црква: Правописна исправка, replaced: Константинопол → Цариград)
с (Исправка на помешани латинични букви меѓу кириличните, replaced: jа → ја (2))
По непрекинато 36-годишно управување во 889 година царот Борис доброволно се откажал од престолот и се повлекол во [[манастир]]. Борис имал четири синови: [[Владимир Расате]], Гаврил, Симеон и Јаков. За свој наследник го назначил првородениот син Владимир Расате.
 
Неумешната анти-византиска политика на кнез Владимир Расате, спроводена со обид за враќане кон [[паганство]]то, го принудила Борис да го напушти манастирот и да превземе решителни мерки. Тој го симнал Владимир-Расате од престолот, го ослепил го и го фрлил во темница. Потоа тој свикал народен собор во [[893]] година, на кој го најавил владеењето на својот трет син, [[Симеон I]], и преместувањето на главниот град на Бугарија од [[Плиска]] во [[Преслав]]. Во истото време Климент станал епископ на Величката епархиja со центар во [[Охрид]] (според некои теории, на Охридската епископија како дел од Бугарската православна црква), а Наум дошол од Преслав во Охрид да ја води Охридската школа.
 
== Наводи ==
* [http://www.byzantium.ru/library/sokolov_istorii_bolgar.pdf Соколов, М. Из древней истории болгар. Санкт Петербург, 1879]
* [http://borislav.digicom.bg/statii/vladimir.htm Владимир Расате]
* [http://www.ni.rs/byzantium/doc/zbornik6/PDF-VI/26%20Dimo.pdf Чешмеджиев, Д. Император Константин І Велики и княз Борис І Михаил: победата над езичниците. - В: 1670 година од смрти св. цара Константина Великог 337-2007 (Ниш и ВизантиjаВизантија, Т. VІ). Ниш, 2008, 357-368]
* [http://pstgu.ru/download/1286797721.nikilov.pdf Николов, А. Идея о благочестии и мудрости правителя в политической идеологии и публичной пропаганде болгарских государей в первое столетие после принятия христианства в Болгарии (864-971). – В: XVII Ежегодная богословская конференция Православного Свято-Тихоновского гуманитарного университета. Т. 1. Москва, 2007, 124-130]