Меѓународни односи: Разлика помеѓу преработките

нема опис на уредувањето
с (→‎top: Јазична исправка, replaced: базиран → заснован)
Нема опис на уредувањето
Вестфалија го охрабрувала растот на независната [[нација- држава]], институционализацијата на дипломатијата и армиите. Особениот европски систем бил експортиран во Америка, Африка и Азија преку [[колонијализам]] и “стандардите на цивилизацијата”. Современиот меѓународен систем конечно бил создаден со [[деколонијализација]] за време на Студената војна. Додека ситемот држава-нација се смета како модерен, многу други држави го присвоиле тој систем и се означени како пред-модерни.
 
Понатаму повеќето држави кои застанале зад системот биле означени како пост-модерни. Способноста на дискусијата за современи меѓународни односи да ја објасни врската на овие различни виови на држави е прилично дискутабилна. “Нивоа на анализа” е начин на гледање на меѓународниот систем кој го вклучува индивидуалното ниво, домашната нација дражавадржава како единица, меѓународното ниво на меѓународни и меѓувладини односи, како и глобалното ниво.
 
Она што јасно беше признато како Теорија на меѓународните односи, не беше развиено се дури до крајот на [[Прва светска војна]], и повеќе детали се изнесени подолу. Како и да е, теоријата за МО има долга традиција на вовлекување во работата на други [[социјални науки]]. Употребата на големите букви М и О во терминот “меѓународни односи” има за цел да ја разграничи академската дисциплина Меќународни односи од феноменот на Меѓународни односи. Многумина ја споменуваат Историјата на војната на Пелопонез како инспирација за реална теорија со Хобс, Левиатан и Принцот од [[Макијавели]], прикажувајќи понатамошна разработка.
Со идејата на [[поларитет]] се развиле неколку теории на меѓународни односи.
 
Балансот на моќта беше концепт кој беше актуелен во Европа пред Правата светска војна, кој би создралсоздал стабилност и би спречил војна. Теориите за баланс на моќта добија на важност повторно за време на Студената војна, постанувајќи централен механизам на неореализмот на [[Кенет Валтз]]. Така беа развиени концептите на балансирање (зголемување на моќта за да ги издигнат другите), и неурамнотеженост (да си на страната на другите).
 
'''[[ХЕГЕМОНИЧНА ТЕОРИЈА ЗА СТАБИЛНОСТ]]''' (развиена од Роберт Гилпин) исто така се добива од идејата на поларитет, посебно од состојбата на униполарност. [[Хегемонија]] е супериорност на моќта во една точка на меѓународниот систем, и оваа теорија расправа за тоа дека ова е стабилна конфигурација поради заедничките добивки и на доминантната моќ и на другите во меѓународниот систем. Ова е спротивно на многу од неореалистичките аргументи, посебно оние на [[Кенет Валтз]], кој востановил дека крајот на Студената војна и состојбата на униполарност е нестабилна конфигурација која неизбежно ќе се промени.
Анонимен корисник