Вилијам Макинли: Разлика помеѓу преработките

Нема измена во големината ,  пред 1 година
с
Правописна исправка, replaced: се до → сè до (2), се додека → сè додека (3)
с (Форматна исправка, replaced: 6 год. → 6 г. (2))
с (Правописна исправка, replaced: се до → сè до (2), се додека → сè додека (3))
Гувернерот Макинли го напуштил местото во раната 1896год., по подбуцнување од неговиот пријател Маркус Хана (Marcus Hanna), започнал активна кампања за претседателската кандидатура на републиканската партија. По лесната победа во 1894год. на избори на Конгресот, републиканските перспективи изгледале одлично при почетокот на 1896год.
 
Демократската партија била поделена околу прашањето за среброто и многу гласачи ја обвинувале економската јад на нацијата на функционерот Грувер Кливланд (Grover Cleveland). Добро познатата специјалност на Макинли околу прашањето за царинската такса, успешното досие како гувернер и срдечната личност им се допаднале на многу републикански гласачи. Неговиот најголем противник на изборите, говорителот во Домот, Томас Рид (Thomas B. Reed), се здобил со многу непријатели во партијата околу неговата политичка кариера и неговите подржувачи неможеле да се борат против организацијата на Хана (Hanna). По победување на кандидатурата тој се вратил дома и ја предводел неговата позната ,, предворска кампања,, обраќајќи им се на илјадници гласачи, вклучувајќи ги организациите од патувачки трговци па сесè до велосипедиските клубови. Многу од гласачите воделе кампања за Макинли откако се вратил дома. Хана (Hanna), богат индустриец, ја предводел кампањата на Макинли.
 
Негов противник бил Вилијам Џенингс Брајан (William Jennings Bryan), кој се кандидирал на едно прашање за ,,слободно сребро,, и монетарна политика. Макинли бил против среброто затоа што била девалвирачка валута и надгледувал пазари кои користеле злато, така што ќе и наштеле на надворешната размена. Макинли ветил дека ќе ги унапреди индустријата и банкарството и гарантирал просперитет за секоја група на плуралистичката нација. Демократски цртан филм го исмеал ветувањето, кажувајќи дека ќе го потоне бродот. На тоа Макинли одговорил дека заштитната царинска такса ќе донесе просперитет на сите групи, градови и држави, додека слободното сребро на Брајан (Bryan) ќе создада инфлација, а не нови работни места, ќе ги банкротира железниците и дека трајно ќе ја оштети економијата.
=== Внатрешна политика ===
 
Инаугурацијата на Макинли го одбележала почетокот на најголемото движење на соединување, што американскиот бизнис го имал видено. Таквото соединување на бизниси ( во тоа време наречени труст) било кулминација на еден далечен тренд во времето кога Макинли дошол на власт. Администрацијата не го употребувала активно актот на Шерман, како што ќе го употреби Теодор Рузвелт, и тогаш на фондовите им било дозволено да растат. Макинли го потврдил своето звање како ,, напреден агент на просперитетот,, кога 1897год. донела закрепнување на бизнисот, земјоделството и општиот просперитет. Ова било поради крајот на Паниката од 1893год. што била предизвикана поради дефлација која датира од Граѓанската војна, и преконзумираноста. Крајот на периодот на дефлација бил поради златниот стандарден акт од 1900год., што ја одредил вредноста на доларот така што ги ублажил некои монетарни грижи кои го мачеле САД од 1870год. Овој бран на просперитет потпомогнат од победата на САД во шпанско-американската војна, ќе продолжи во 20 век сесè до Паниката од 1907год., и ќе го осигура повторниот мандат на Макинли во 1900год.
 
На 16 јуни 1897год. бил потпишан договор за присоединување на Република на Хаваите кон САД. Владата на Хаваите брзо го ратификувала договорот, но недостасувале потребните две третини од гласовите во Сенатот на САД. Решението било да се припои Хаваи со заедничка резолуција. Резолуцијата обезбедена со превземањето на САД на долгот на Хаваи од над четири милиони долари. Кинескиот акт за исклучување (1882год.) бил продужен до островите, и кинеската имиграција од Хаваите до копното била забранета. Заедничката одлука се усвоила на 6 јули 1898год., мнозинството на демократи и неколку републиканци меќу кои Спикер Рид (Speaker Reed), наспроти Шелби Кулом (Shelby M. Cullom), Џон Морган (John T. Morgan), Роберт Хит (Robert R. Hitt), Сенфорт Дојл (Sanford B. Dole) и Волтер Фриар (Walter F. Frear), направиле комесари со нивните надлежности, подготвиле територијална форма на владата што станала закон на 30 април 1900год.
Макинли одржал неколку говори за афроамериканска еднаквост и правда:
,, Не треба да има еднаквост и правда само во пишаниот закон. Мора да има еднаквост и правда во законодавната администрација насекаде, и како спроведена во секој дел на Републиката за секој граѓанин од неа. Не мора да биде ладна формалност на конституционален пропис. Мора да биде природно право.
Нашите црни сојузници не треба да бидат оставени ниту пак напуштени. Јас ги бирам мојте зборови. Ова е големото прашање не само од сегашноста туку и големо прашање на иднината; и ова прашање нема да биде решено сесè додека не се реши според принципите на правдата, признавајќи ја неприкосновеноста на Уставот на САД. Ништо не може да биде трајно решено сесè додека правото на секој граѓанин еднакво да учествува во нашите државни и национални прашања е неотповикливо утврден. Таксите, финансиите, граѓанските служби и сите други олитички и партиски прашања треба да останат отворени и нерешени сесè додека секој граѓанин кој има уставно право да ја дели одлуката е слободен да ужива во неа.
И покрај пофалната реторика на Макинли, политичката реалност спречила секаква акција во делот на неговата администрација во однос на расната поврзаност. Макинли направил малку за да ја ублажи заостанатата ситуација на Афроамериканците затоа што ,, не сакал да го оддалечи белиот Југ’’.