Разлика помеѓу преработките на „Лав III Сириец“

Одземени 7 бајти ,  пред 1 година
с
Јазична исправка, replaced: Византиската империја → Византиското Царство (2)
с (Јазична исправка, replaced: Византиската империја → Византиското Царство (2))
|}}
{{Сириска династија}}
'''Лав III Сириец''' или '''Исавријанин''' — ({{роден на|||675}} во денешен [[Караманмараш|Кахраманмараш]] - {{починал на|18|јуни|741}} во {{починал во|Цариград}}) — [[византиски цар]] кој владеел во периодот од [[717]] до [[741]] година<ref>{{cite book|last1=Craig, Graham, Kagan, Ozment, and Turner|title=The Heritage of World Civilazations|publisher=Prentice Hall|isbn=978-0-205-80766-6|page=321|accessdate=21 January 2015}}</ref>.
 
Лав III бил основач на [[Сириска династија|Сириската]] или Исавриска династија. Лав III е еден од најважните византиски владетели, кој успеал да ја извади империјата од периодот на анархија и кој успеал да се справи со арапската закана, кога во август 718 година Арапите биле поразени од бугарскиот хан Тервел по кое била повлечена [[Опсада на Цариград|опсадата на престолнината]] по четири години. Тој исто така ја наметнал новата црковна доктрина на [[Византиско иконоборство|иконоборството]]<ref>{{cite book
== Рани години ==
 
Вистинското родено име на Лав најверојатно било Конон. По народност е Сириец од скромно селско потекло. Лав бил роден во Германикеја, (денешниот град Караманмараш во Турција) во областа [[Комагена]] во северна [[Сирија]], на границата меѓу ВизантискатаВизантиското империјаЦарство и Арапскиот калифат. Уште како дете тој бил преселен заедно со својата фамилија од Јустинијан II во Тракија (695 година), како дел од империјалната политика на населување на напуштените балкански провинции.
 
Младиот Лав бил пастир заедно со својот татко, кога соборениот цар Јустинијан II патувал кон Цариград (705 година) за повторното негово заземање на престолот со бугарска помош. Лав му подарил 500 овци за неговите војници. Од благодарност Јустинијан го прогласил за спатариј (Spatharios), офицер во царската гарда. Така тој ја започнал својата воена кариера. Лав учествувал во воени походи во северен Кавказ, каде по крајот на походот, царот [[Анастасиј II (владетел)|Анастасиј II]] го назначил за стратег ([[713]]- [[715]]<ref>[http://www.bbkl.de/l/Leon_III.shtml BBKL],</ref>) или воено-административен началник на источната војска која броела околу 15,000 војници во тема [[Анадолија (тема)|Анадолија]].
[[Податотека:Greekfire-madridskylitzes1.jpg|thumb|[[Грчки оган]], употребен при опсадата]]
 
На [[25 март]] [[717]] година Лав III бил крунисан во [[Аја Софија|Света Софија]] по абдикацијата на Теодосиј III. Во тоа време империјата се наоѓала во многу тешка положба, губејќи ја војната со Арапите, кои ја [[Опсада на Цариград (717)|опседнале престолнината]] [[Цариград]] во текот на една година. Опкружен од сите страни, градот бил на работ на пропаст. Арапските сили во даден момент имале над 100,000 војници<ref>{{fr icon}} Guilland, Rodolphe. "L’expédition de Maslama contre Constantinople (717–720)" in ''Études Byzantines''. Paris: Presses universitaires de France, 1959, pp. 109–133.</ref>, но во арапскиот камп, како и во опсадата на византиската престолнина, се појавил глад. Голем број на муслимански војници починале од различни болести и глад, а оние кои останале биле принудени според некои современи извори, да ги јадат мртвите коњи, тела и слично. Со бугарска помош од страна на [[Тервел]] како и со силното византиско оружје т.н. [[грчки оган]]<ref>Treadgold. ''History of the Byzantine State'', p. 347.</ref>, царот успеал да ги натера на [[Арапи]]те да ја повлечат опсадата. Како резултат на битката ВизантискатаВизантиското империјаЦарство била спасена од распаѓање, а [[југоисточна Европа]] била спасена од арапската инвазија во наредните векови. Оваа е една од најважните и решавачки борби во [[Историја на Византија|историјата на Византија]].
 
===Стабилизација===
Во [[726]] година бил издаден едикт според кој иконите биле забранети<ref>Treadgold. ''History of the Byzantine State'', pp. 350, 352–353.</ref>. Но, едиктот бил пречекан со силно противење од цариградскиот патријарх [[Герман I Цариградски|Герман]] и од страна на клирот и народот. [[Папа Григур II]] и [[Јован Дамаскин]], исто така, го кренале своjот глас во заштита на [[Православие]]то, како и повеќето теолози и монасите, поради што тој започнал гонење и страшно мачење и убивање на истите. Како незадоволство од таа одлука, во [[Грција]] се дигнала буна, која во [[727]] година била задушена. Патријарх Герман I не сакал да го потпише царскиот указ и дал оставка, а на негово место Лав III го поставил неговиот истомисленик – [[Анастасиј Цариградски|патријархот Анастасиј]]<ref>Treadgold. ''History of the Byzantine State'', p. 353.</ref>.
 
Папата Григур II во својата преписка со царот му укажал на грешката, но тој не сакал да се покае, по кое западниот дел од црквата одбил повеќе да не плаќа данок на [[Цариград]]. Во времето на [[папа Григур III]] бил свикан синод од 93 епископи на кој била донесена одлука дека секој кој ќе оди против иконите, ќе биде екскомунициран од црквата. Како одговор на тоа, Лав сакал да се одмазди, одземајќи ја областа Илирик, како и Калабрија и Сицилија од јурисдикцијата на римскиот папа и префрлувајќи ја на цариградскиот патријарх<ref>Treadgold. ''History of the Byzantine State'', pp. 354–355.</ref>. Ова дополнително ги влошило односите меѓу двете страни. Така папата решил да побара помош во западните земји.
 
Во 727 година, во Равена, Италија, избувнало востание против византискиот цар. Испратената византиска флота потонела во бура кое довело до губење на останките од т.н. Равенски Равенски екзархат.
==Надворешни врски==
{{рв|Leo III the Isaurian|position=left}}
 
 
{{Византиски владетели}}