Разлика помеѓу преработките на „Британска Империја“

Нема измена во големината ,  пред 3 месеци
с
→‎Крајот на Империјата: Јазична исправка, replaced: Нанкинг → Нанѓинг
с (→‎Суетскиот Канал и неговите понатамошни поделби: Правописна исправка, replaced: Соломоновите Острови → Соломонските Остров using AWB)
с (→‎Крајот на Империјата: Јазична исправка, replaced: Нанкинг → Нанѓинг)
Осамостојувањето на Родезија како Зимбабве, Нов Хебридес како Вануау в 1980 година, и Белизе во 1981 година значело дека со исклучок на грст сотрови (и заземањето на ненаселенит остров во Атлантскиот Окан) процесот на деколонизација, започнат уште по Втората светска војна, веќе завршил. Британската одлучност да ги брани оние територии кои и отанале биле ставена на тест кога Аргентина извршила инвазија врз Фолкландските Острови, врз основа на долгогодишни барања кои датирале од Шпанската Империја. Британската исклучително успешна воена реакција да ги поврати островите за време на Фолкландската војна многу луѓе ја гледале како придонес за враќањето на британската моќ. Истата година канадската влада ја прекинала и последната законска врска со Британија со одвојувањето на Канадскиот устав од Британија. Канадскиот акт од 1982 година бил прифатен од страна на британскиот парламент и ја елиминирал потребата од британското мешање во канадскиот устав. Исти акти биле поднесени и прифатени и за Австралија и Нов Зеланд во 1986 година.
 
Во септември 1982 година премиерката [[Маргарет Тачер]] отпатувала во Пекинг да преговара со кинеската влада за иднината на британската најголема и најнаселена прекуморска територија, Хонгконг. Под условите наведени во Договорот од НанкингНанѓинг во 1842 година, самиот остров Хонгконг и припаѓал на Британија но најголемиот дел населението во колонијата им припаѓало на новите територии кои биле добиени на време од 99 години во 1898 година кое истекувало во 1997 година. Тачер ги забележала сличностите со Фолкландките Острови и прво сакала да го задржи Хонгконг и затоа предложила британска администрација со кинески суверенитет, но Кина ова го одбила. Се постигнал договор, во 1984, под условите наведени во Сино-британската здружена декларација, Хонгконг да стане посебен административен регион од Народна Република Кина, и како таков да постои најмалку 50 години. На церемонијата за предавање на Хонгконг во 1997 година учествувал и Чарлс, Принцот од [[Велс]]. Оваа церемонија за многумина го означила крајот на Империјата.
 
==Наследство==