Разлика помеѓу преработките на „Ferrari“

Одземени 14 бајти ,  пред 10 месеци
с
Правописна исправка, replaced: кои што → коишто (14) using AWB
с (→‎Скудериа Ферари: Правописна исправка, replaced: Луиџи → Лујџи (3) using AWB)
с (Правописна исправка, replaced: кои што → коишто (14) using AWB)
{{внимание}}
{{викификација}}
'''Ферари''' S.p.A е италијански производител на автомобили со легално седиште во Амстердам, Холандија, а фактички во Маранело, Италија. Основан е од Енцо Ферари во 1929 година, како Скудериа Ферари, компанија која што спонзорирала возачи и произведувала тркачки автомобили како што е Ферари S.p.A, во 1947 година, пред да се ориентира кон производство на возила кои штокоишто се користат во сообраќајот. Во текот на својата историја, компанијата исто така е позната по своето континуирано учество на трки, особено во Формула Еден, каде што имала голем успех. Патничките автомобили на Ферари генерално се доживуваат како симбол на брзина, луксуз, богатство и престиж.
 
== Историја ==
Главна статија: Историја на Ферари
 
Енцо Ферари кога ја формираше Скудериа Ферари, немаше намера да произведува патнички автомобили( буквално „ Ферари Сабле“, најчесто значеше „ Тимот на Ферари“. во 1928 година беше спонзор за возачи аматери кои штокоишто имаа седиште во Модерна.
Ферари беше подготвен, и успешно се тркаше со различни возачи на автомобили на Алфа Ромео се до 1938 година, кога тие беа најмени од Алфа Ромео да го раководат нивниот оддел за трки.
Во 1941 година, Алфа Ромео беше конфискувана од страна на фашистичката влада на Бенито Мусолини како дел од воените напори на силите на оската. Делот на Енцо Ферари беше доволно мал за да не биде погоден од оваа ситуација. Поради тоа што со договорот , му беше забрането четири година да учествува на трки, Скудерија за многу кратко стана Ауто Авио Коструциони Ферари, која што приозведуваше алати за машини и додатоци за авиони. Исто така позната како СЕФАЦ ( Скудериа Енцо Ферари Ауто Корсе), Ферари всушност навистина произведе тркачки автомобил, Типо 815, во неконкутрентен период.
Променливиот успех на тркачките патеки кон средината на шеесетите години од минатиот век, но секогаш при врвот во конкуренција на германски Порше, неколку британски автомото компании (БРМ, Јагуар, Лотус), американски Форд и Шевролет, како и присуството на Рено Алпина, Алфа Ромео и Масерати, беше предизвик плус за Енцо Ферари. Тој во почетокот на 1969 година продаде 50% од својата компанија на Фиат, со што се здоби со средства за да се финансира изработката на нови прототипови за трките на издржливост.
 
Во 1988 година Енцо Ферари го надгледуваше лансирањето на Ферари Ф 40, тоа е последното ново Ферари кои штокоишто беше лансирано пред неговата смрт подоцна таа година, и тоа е веројатно и еден од најпознатите супер автомобили некогаш направен. Од 2002 до 2004 година, Ферари го претсави својот најбрз автомобил за тоа време, во чест на основачот на компанијата: Ензо Ферари. Тој првично беше понуден на лојални потрошувачи, секој од 399 направени ( минус четиристотиот кој што беше дониран на Ватикан за добротворни цели) имаше цена од 650 илјади долари.
На 17 мај 2009 година во Маранело, Италија, 1957 250 Теста Роса ( ТР) беше даден на аукција, од страна на РМ Аукциите и Сотебу за 12.1 милион долари / светски рекорд во тоа време за најскапиот автомобил некогаш продаден на аукција. Тој рекорд сега е срушен од страна на Бугати Атлантик кој што беше продаден за повеке од 28 милиони долари.
 
Беше склучен пет годишен договор и, иако овој договор не требаше да заврши се до 2011 година, во април 2008 година Марлборо се повлекоа од брендирање на Ферари.
 
Возачите кои штокоишто се напревруваа во 2009 година беа Фелипе Маса и бранителот на титулата Кими Раиконен. Одкако од 2010 година Фернандо Алонсо почна да се трка за Ферари по тркањето за Рено, Минарди и Мекларен, го пополни поранешното место на Кими Раиконен.
Во прилог на Формула Еден, Ферари исто така вклучи автомобили во спортски трки, двата програма постојат во паралела за повеќе години.
Во 1949 година, Лујџи Чинети возеше 166 М и победи за Ферари на мороспорт, 24 часа од Ле Манс. Ферари прдолжи да доминира во раните години на Светското спортско првенство кое што беше формирано во 1953 година, освојувањето на седмата титула од првата на девет години.
Кога форматот на првенството се промени во 1962 година, Ферари заработи титули во бараме најмалку една класа секоја година во текот на 1965 година и потоа повторно во 1967 година. Ферари ќе освои финална титула , од 1972 година на Светското првенство пред да олучи Енцо да го прекине спортското тркање со автомобили по 1973 година и му дозволи на Скуцериа Ферари да се концентрира само на Формула Еден.
За време на сезоните на Ферари на Светското првенство на спортски автомобили, тие исто така освоија повеќе победи на 24 часа на Ле Манс, со тој тим ја добиваат првата победа во 1954 година. Нова победа ќе дојде во 1958 година, која што ќе биде проследена со пет проследователни победи од 1960 до 1964 година. Северно-американскиот тим на Лујџи Чинети ( НАРТ) ќе ја донесе конечната победа на Ферари во Ле Ман во 1965 година.
Иако по 1973 година Скудериа Ферати повеќе не учествуваше во спортските автомобили, тие повремено имаа различни успешни спортски автомобили. Тие го вклучуваат и ББ 512 ЛМ во 1970-тите години, 333 СП кој што го освои ИМСА ГТ шампионатот во 1990-тите години, и во моментов Ф430 ГТ2 и ГТ3 кои штокоишто ги освојуваат сите првенства во нивните класи.
 
== Тркачки автомобили за други автомобили ==
Во текот на својата историја, Ферари правеше автобобили и за други учесници, кои штокоишто не се дел од тимот на Скудериа Ферари.
Во 1950-тите и 60-тите години, Ферари обезбеди автомобили за Формула Еден за голем број приватни учесници и други тимови. Еден многу познат пример е тимот на Тони Вандервел, кој што го претрка Тинвал Специјал кој што беше направен пред да ги направат своите Ванвал автомобили. Тркачкиот тим на Северна Америка се пласира во финалните три рунди од сезоната во 1969 година каде што беше последна прилика некој друг тим освен Скудериа Ферари да влезе во Светското Првенство Гранд При со автомобил на Ферари.
Ферари обезбеди автомобили со V8 мотори за А1 Гранд При сериите, од сезоната 2008-09. Автомобилот е дизајниран од страна на Рори Бирн и е стилизиран да личи на автомобилот од 2004 година Ферари Формула.
Овој изглед пнатаму ќе продолжи да се сористи за повеќето Ферари автомобили од 1980-тите и 1990-тите години. V8 Ферари моделите сочинуваат повеќе од половината на вкупното производство на овој бренд.
Меѓувреме, Ферари направи 2 +2 верзии на своите автомобили со средни мотори V8. Иако тие изгледаат сосема различно од нивните автомобили со две седишта, и двата модела GT4 и Мондиал беа многу слични на 308 GTB.
Компанијата исто така има произведено и 2+2 автомобили со предни мотори, кои штокоишто кулминираат во моменталните 612 Скаглиети и Калифорнија.
Ферари го воведе средниот мотор со 12 –цилиндричен дел со Берлинета Боксер во 1973 година. Подоцна Тестароса останува еден од најпознатите Ферари.
 
 
== Концепт автомобили и промоции ==
Ферари произведе голем прој на концепт автомобили, како на пример Ферари Митос. Додека некои од нив биле доста радикални ( како на пример Ферари Модуло) и никогаш не биле наменети за производство, другите како Ферари Митос покажаа стилски елементи кои штокоишто подоцна се вградени во производните модели.
Најновиот концепт за автомобил произведен од Ферари беше Ферари Милечили во 2010 година.
Исто така се произведуваа голем број на еднократни специјални верзии на патничките автомобили на Ферари , некои од нив биле нарачани од страна на богатите сопственици. Еден таков пример е Ферари Р4/5.
Програмот за специјални проекти е соработка од страна на Ферари со италијанските дизајнери на автомобили како Фиораванти, Пининфарина, и Загато за да се направат автомобили кои штокоишто ќе ги користат моделите на Ферари како структурна база. Првиот автомобил кој што е направен според овој програм е ЅР1, нарачан од страна на јапонски бизнис извршител. Вториот е Р540 Супербрзата Аперта, нарачана од американски ентузијаст.
 
== Био–гориво и хибридни автомобили ==
- V6 и V8 моделите ја користат целосната зафатнина( во децилитри) за првите две цифри и бројот на цилиндри како трет. Така, 206 беше 2.0 L V6 погонско возило, додека 348 користи 3.4 L V8, иако за F355, последната цифра 5 се однесува на 5 вентили по цилиндер.
Пред воведувањето на 360 Модена, со цифри за V8 моделите( кој што сега го носи името исто како број) се однесува само на вкупното раселување на моторот. Аспектот на нумеручката индикација на ова име продолжи и кај тековниот V8 модел, F430.
- V12 моделите го користат поместувањето ( во кубни сантиметри) на еден цилиндар. Затоа, познатиот 365 Дајтона имаше 4390 сс V12. Сепак, некои понови V12 –мотори на Ферари, како што е 599, имаат три ознаки кои штокоишто се однесуваат на вкупното моторно поместување.
- Флет 12 (боксер) моделите го користат поместувањето во литри. Заради тоа ВВ 512 е пет литри со рамен 12( Берлинета Боксер, во овој случај). Сепак оригиналната Берлинета Боксер беше 365 GT4 BB, кој што беше именуван на личен начин како и моделите V12.
- Хало Цар F проследен во јубилејни години, како што е и F40 и F50.
Енцо го прескокна ова правило, иако името F60 беше нанесено на автомобилот на Ферари Формула еден и понекогаш е во прилог на Енцо, но тој ќе се врати во наредниот F70.
- Некои модели, како на пример 1980 Мондиал и во 1984 година Тестароса не ја следат шемата на три имиња.
Повеќето Ферари исто така дадоа ознаки кои штокоишто се однесуваат на нивниот стил. Генерално, следните конвенции беа користени:
- М( „Модификата“), сместен на крајот на бројот на моделот, означува модифицирана верзија на својот претхпдник, а не целосна еволуција ( види F512 и 575 М Маранело).
- GTB(„ Гран Турисмо Берлинета“) модели кои штокоишто се затворени Берлинетас, или купеа.
- GTS („ Гран Турисмо Спајдер“) во постарите модели, се отворени Спајдерс , или кабриолети ( види 365 GTS/4); сепак, во поновите модели, овој суфикс се користи за тарга топ модели ( види Дино 246 GTS, и F355 GTS; исклучок е 348 ТЅ, што е единствена тарга која што е различно именувано). Кабрио моделите сега го користат суфиксот „ Спајдер“ ( види F355 Спидер, и 360 Спидер).
- GTO(„Гран Турисмо Омологата“), ставен на крајот од бројот на моделите кој што означува изменета мерзија на својот претходник. Всушност, оние три букви означуваат модел кој што е дизајниран и подобрен за употреба на тркачките патеки, додека сè уште се модели за на улица. Само три модели ги носат овие три букви; 250 GTO во 1962 година, 288GTO во 1984 година и 599 GTO во 2010 година.
 
Уште од 1920-тите години, италијанските тркачки автомобили на „[[Алфа Ромео]]“, „[[Масерати]]“ и подоцна Ферари и [[Абарт]] беа (и често и сè уште се) обоени во „ црвено“ (Росо Корса). Ова беше вообичаено националната боја за тркање во Италија, како што беше препорачано од страна на организациите помеѓу Двете светски војни.Се однесува на националноста на тимот кој што се натпреварува, а не на производителот или возачот на автомобилот. Во таа шема, француските автомобили како Бугати беа сини, германските како Бенз и Мерцедес бели( од 1934 година итоа така метално сребрена), и британските зелени како на пример во средината на 1960-тите години Лотус и БРМ.
Интересно е дека, Ферати го освои Светското првенство во 1964 година со Џон Суртес со патпреварување на двете последни трки во Северна Америка со автомобили насликани во боите на АМерика бела и сина, како оние кои штокоишто не беа ставени од самата италијанска фабрика, туку од страна на Американскиот тркачки тим. Ова беше направено во знак на протес земајќи ги во предвид аргументите помеѓу Ферари и италијанските тркачки власти кои штокоишто се однесуваат на хомологацијата на новиот мотор на Ферари.
 
== Корпоративни работи ==