Разлика помеѓу преработките на „Зигмунд Фројд“

Додадени 42 бајти ,  пред 1 година
с
Додадена категорија using AWB
с (Додадена категорија using AWB)
По објавувањето на неговите книги во 1900г. и 1902г., заинтересираноста за неговите теории почнува да се зголемува, а во подоцнежниот период се разива и одреден круг на поддржувачи. Фројд често е во судир со набљудувачи кои ги критикуваат неговите теории, а најпознатиот од нив е Карл Јунг, кој уште на почетокот ги поддржува идеате на Фројд. Дел од причината за несогласувањето помеѓу Фројд и Јунг е подоцнежниот интерес и обврска кон религијата и мистицизмот, за коишто Фројд смета дека не се дел од науката.
 
За да наведе од колку голема важност бил никотинот и цигарите за неговата когнитивна продуктивност, во времето кога Првата Светска војна силно ја погоди Австрија, Фројд пишува во писмо:<br /> {{cquote | Ќе биде ли повикан Ференчи? Дали недостатокот од храна, гориво и цигари ќе продолжи?}}
 
За да наведе од колку голема важност бил никотинот и цигарите за неговата когнитивна продуктивност, во времето кога Првата Светска војна силно ја погоди Австрија, Фројд пишува во писмо:<br /> {{cquote | Ќе биде ли повикан Ференчи? Дали недостатокот од храна, гориво и цигари ќе продолжи?}}
 
== Последните години и бегството од Австрија ==
 
Во тој период, тој не може да предвиди дека сите негови сестри ќе настрадаат во Холохаустот. Во март 1938г., нацистичка Германија се приклучува кон Австрија во Аншлус. Ова води кон силни изливи на антисемитизам во Виена, а Фројд и неговото семејство добиваат посети од Гестапо полицијата. Фројд одлучува да оди во прогонство ,,да умре на слобода “. За оваа цел, случајно му помага Антон Соервалд, службеник на нацистите, којшто е обвинет за сиот имот на Фројд во Австрија. Меѓутоа Соерволд не е простичок нацист, додека ,,ги прави бомбите за движењето на Нази, тој истовремено студира медицина, хемија и право”.
На Универзитетот во Виена, Соерволд е студент на професорот Џозеф Херциг, којшто често го посетува Фројд за играње карти. Соерволд не му открива на својот надреден нацист дека има многу тајни сметки во банката и не му ветува директива за да ги има неговите уништени книги за психоанализа. Наместо тоа, Соерволд и еден негов соучесник ги шверцуваат книгите од Австриската национална библиотека, каде што се скриени. Конечно престрашени од нацистичкиот законот за трансформирање на куќата на Фројд во институт за студирање на Аријанската супериорност, Соерволд ја потпишува визата за излез на Фројд. Во јуни 1938г., Фројд ја напушта Виена со западниот експресен воз и се доселува во Лондон. Додека тој соопштува во локалниот весник ,, сите мои пари и сопственост во Виена исчезнаа”, не спомнува за неговите тајни сметки во банката. Кога Антон Соерволд е однесен на судење за наводно бегство со тајното богатство на Фројд после војната, Ана Фројд, ќерката на Фројд прави се за да го заштити Соерволд и да го открие Хари Фројд, офицер на Американската армија којшто го уапсува Соерволд: <br /> {{cquote | Вистина е дека ние навистина ги поседуваме нашите животи и нашата слобода. Без неа ние никогаш не би побегнале.” Соерволд тогаш е отпуштен од Американскиот притвор.}}
 
По пристигнувањето во Велика Британија, Фројд заедно со своето семејство се сместува во 20-те градини Марестфиелд, Хампстид, Лондон. Има статуа од него на аголот од Белзиската коловозна лента и Авенијата Фижон, близу до Швајцарската колиба. Како тежок пушач, Фројд прави повеќе од триесет операции од рак на грлото за време на својот живот. Во септември 1939г., тој го убедува неговиор доктор и пријател Макс Чур да му помогне во самоубиството. Откако ја прочитува ,, ''Шагринска кожа'' “ на Балзак во еден здив, тој вели: ,,Драг мој Шур, ти сигурно го паметиш нашиот прв разговор. Ти ми вети дека нема да ме напуштиш кога ќе ми дојде времето. Сега се е само тортура и ништо нема смисла повеќе”. Шур му препишува три дози морфиум којшто е причина за смртта на Фројд на 23 септември 1939 г. Три дена по неговата смрт телото му е кремирано во Голдерс Греен крематориумот во Англија за време на службата на која присуствуваат Австриски бегалци, како авторот Стефан Цвејг. Неговата пепел подоцна е сместена во крематориумскиот цолумбариум. Таа останува во вазна од античка грција којашто му ја поклонува Марија Бонапарта и којашто ја чува за време на своите студии во Виена многу години. По смртта на Марта Фројд во 1951г., пепелта му е сместена во истата вазна. Крематориумот е вечен дом и за Ана Фројд и нејзината животна пријателка Дороти Бурлингем, како и за неколку други членови од семејството на Фројд.
=== Кокаин ===
 
Како медицински истражувач, Фројд е еден почетен корисник и тој го опишува кокаинот како стимулант, а и како аналгетик. Тој пишува неколку статии за антидепресивните својства на дрогата и е поттикнат од неговиот пријател и доверител Вилхелм Флајс, којшто го препорачува кокаинот за третманот на ,,назалната рефлексна невроза”. Флајс работи на чувствата на Фројд и на Фројдовите пациенти за коишто сметаме дека страдале од нарушување, како Ема Екштајн, чијашто хирургија се докажува како катастрофална.
 
Фројд чувствува дека кокаинот би дејствувал како панацеа за многу нарушувања и го пишува доброприфатениот извештај за ,,кока”, во кој ги објаснува нејзините предности. Тој му го препишува на неговиот пријател Ернест вон Флајкл Марксоу за да му помогне да го совлада морфиумот којшто го добива за време на лекувањето на болеста на нервниот систем. Фројд исто така го препорачува кокаинот на своето семејство и пријателите. Тој го пропушта постигнувањето на научен приоритет за откривање на анестетските способности на кокаинот (за којшто Фројд е свесен но нема пишувано многу за нив), откако Карл Колер, колега на Фројд во Виена пишува репортажа за медицинското општество во 1884г. истакнувајки ги начините на коишто може да биде употребен кокаинот за деликатната очна хирургија. Фројд добива модрица за ова, особено затоа што ова би можело да почне да се смета за една од побезбедните употреби на кокаинот, како што извештаите за додавање и предозирање почнуваат да се пробиваат од многу места во светот. Медицинскиот углед на Фројд бледнее поради оваа рана амбиција. Понатаму пријателот на Фројд Флајкл – Марксоу развива акутен случај на ,,кокаинска психоза” како резултат на препишувањата на Фројд и умира две години подоцна. Фројд чувствува поголемо жалење поради овие настани, коишто подоцна биографиите ги именуваат како ,,Инцидентот со кокаин”. Меѓутоа тој продолжува напред, а некои шпекулираат дури и дека продолжил да употребува кокаин после овој настан. Некои критичари шпекулираат дека повеќето психоаналитички теории на Фројд се двоен производ од неговата употреба на кокаин.
=== Несвесното ===
 
Можеби најголемиот придонес на Фројд за западното мислење се неговите аргументи коишто се однесуваат на значењето на несвесниот ум за разбирањето на свесните мисли и однесување. Меѓутоа, како што и психологот Жак Ван Рилер забележува, ,,спротивно на она во што веруваат повеќето луѓе, несвесното не е откриено од Фројд. Во 1890г., кога психоанализата е сосема непозната, Вилијам Џејмс, во принципите на психологијата, неговата голема статија за психологијата, го испитува начинот на којшто Шопенхауер, Вон Хартман, Џенет, Бинет и други го имаат употребувано терминот ,,несвесно” и ,,потсвест”. Борис Сидис, руски Евреин кој емигрира во САД во 1887г. и студира кај Вилијам Џејмс, ја пишува Психологија на сугестијата: Истражување во потсвесната природа на човекот и општеството во 1898г., проследено со десет или повеќе дела во текот на наредните дваесет и пет години на слични теми со оние на Фројд. Историчарот по психологија Марк Алтшул заклучува: ,,Тешко е, или можеби невозможно – да се најде психолог или психијатар од деветнаесетиот век којшто не го препознава несвесното не само како вистинско туку од највисоко значење”. Предноста на Фројд не е во откривањето на несвесното туку измислување на метод за негово систематско проучување.
 
Фројд ги нарекува соновите ,,кралскиот пат до несвесното”. Ова значи дека соновите го прикажуваат ,,логичното” на несвесниот ум. Фројд ја развива неговата прва теорија за психата во Толкувањето на соништата ( 1899г.) во којашто вели дека несвесното постои и го опишува методот за негово достигнување. Претсвесното е опишано како слој помеѓу свесните и несвесните мисли и кон него може да се пристапи со мал напор.
=== Психосексуален развој ===
 
Фројд сака да докаже дека неговиот модел е универзален и поради тоа ја користи античката митологија и современата етнографија за компаративен материал. Фројд, неговата нова теорија ја нарекува Едипов комплекс според познатата Грчка трагедија Едип Рекс од Софокле. ,,Јас најдов во себе постојана љубов за мајка ми и љубомора за татко ми. Сега ова го сметам за универзален настан од детството”, вели Фројд. Тој го зацврстува чувството спрема татко му со развојот на динамиката на мислите. Секој степен погоре кон развојот е чекор понапред во сексуалната зрелост, којашто се карактеризира со силно его и способност за одложување на задоволството (Трите есеи за теоријата на сексуалноста). Тој го користи конфликтот со Едип за да открие колку верува дека желбата на луѓето е инцест и дека таа желба мора да се потисне. Едиповиот конфликт е опишан како состојба на психосексуален развој и свесност. Тој исто така им придава значење на антрополошките студии за тотемизам и расправа дека тотенизмот рефлектира ритуализирано дејствување на Едиповиот племенски конфликт.
 
Фројд детското сексуално потиснување го користи како општо објаснување за потеклото на неврозите, но тој ја напушта оваа ,,заводлива теорија” како недоволно објаснета. Тој забележува многу случаи во коишто се појавуваат сеќавања од детското сексуално потиснување коишто повеќе се засновани на имагинацијата отколку на вистински настани. При крајот на 1890г., Фројд, кој никогаш не ја напушта сексуалната етиологија за неврозите, почнува да го истакнува создавањето на фантазиите околу Едиповиот комплекс како примарна причина за хистеријата и другите невротични симптоми. Освен оваа промена на неговиот објаснет модел, Фројд секогаш препознава дека некои невротични заболувања се всушност сексуално потиснати од нивните татковци.
Во неговата подоцнежна работа, Фројд потврдува дека човечката психа може да биде поделена на три дела: его, супер – его и ид. Фројд зборува за овој модел во 1920г. во есејот помеѓу принципот на задоволството и целосно елаборира на оваа тема во егото и ид (1923г.), кадешто ја развива темата како алтернатива за неговата претходна топографска тема ( пр. свесноста, несвесноста и претсвесноста). Ид – е импулсивен дел на детската психа којшто работи врз ,,принципот на задоволството” и го вреднува само она што сака и не ги гледа последиците.
 
Терминот его почнува да се употребува во англискиот јазик при крајот на XVIII век; Бенжамин Франклин (1706-1790) ја опишува играта шах како начин за „…чување на здравиот ум и проверка на егото“. Фројд открива дека употребата на терминот Ид (дас Ес) потекнува од книжевните дела на Георг Гродек. Терминот ид се појавува во почетните дела на Борис Сидис, во коишто е значаен Вилијам Џејмс, во 1898г.
 
Супер – егото е моралната компонента на психата, којашто ги зема предвид посебните околности во коишто морално – правната работа може да не е правна за дадена ситуација. Рационалното его се обидува да оствари баланс помеѓу непрактичниот хедонизам на ид – то и еднаквоста на непрактичниот морализам на супер – егото; тоа е делот на психата којшто најчесто се одразува директно на дејствувањето на луѓето. Кога тоа е преоптоварено или загрозено од неговите задачи може да употреби одбрамбени механизми како негирање, потиснување и преместување. Теоријата на механизмите за одбрана на егото имаат емпириско вреднување, и природата на потиснување, особено станува една од најжестоките дебатни области на психологијата во деведесетите.
Фројд смета дека се умртвени двете централно – конфликтни желби на луѓето: животната умртвеност (либидо/Ерос) (преживување, пропагирање, глад, жед и секс) и умртвениот нагон (Танатос). Описот на Фројд за Катексис, чијашто енергија е позната како либидо, ги вклучува сите креативни, животно продуктивни нагони. Умртвениот нагон (или мртов инстинкт), чијашто енергија е позната како антикатексис, претставува едно принудно влијание за сите живи суштества да ја вратат состојбата на смиреност: со други зборови, неорганска (т.е. нежива) или мртва состојба.
 
Фројд ги препознава мртвиот нагон само во неговите подоцнежни години и ја развива неговата теорија во врска со тоа во зад принципот на задоволството. Фројд постигнува парадокс помеѓу живите и мртвите нагони со дефинирање на задоволството и незадоволството. Според Фројд, незадоволството се однесува на стимулот што го добива телото. (На пример, претераното триење на кожата предизвикува печење; или визуелниот стимул на сообраќајниот метеж предизвикува вознемиреност).
 
Спротивно на ова, задоволството е резултат на намалувањето на стимулот (на пример, телото се смирува откако било подложено на вознемирувачка средина). Ако задоволството се зголемува со опаѓањето на стимулот, тогаш последното искуство на задоволство за Фројд би бил стимул нула, или смрт.
 
Со давање на овој предлог, Фројд ја дознава тенденцијата за несвесното да ги повторува незадоволителните искуства за телото да се направи нечувствително, или да се умртви. Ова принудување да се повторуваат незадоволителните искуства објаснува зошто трауматичните кошмари се појавуваат во соништата, како што кошмарите им се спротивставуваат на пораната концепција на сништата на Фројд, сиромашно како состојба на задоволство, фантазија и желба. Од друга страна животните нагони промовираат преживување со избегнување на екстремно незадоволство и било каква животна опасност. Од друга страна, функциите на умртвените нагони истовремено го насочуваат екстремното задоволство, коешто води кон смрт. Фројд ги испраќа концептуалните двократности на задовоство и незадоволство, како и секс/живот и смрт, во неговите дискусии за мазохизам и садомазохизам. Тензијата помеѓу живиот и умртвениот нагон претставува револуција во неговиот начин на мислење.
Критиките го вклучуваат Х.Ј. Ајсенк, којшто пишува дека Фројд „ја поставува психијатријата стотици години наназад” без да ги дијагнозира неговите пациенти, без да ги претстави историските случаи и дека „она што е вистина, не е ново за Фројд и она што е ново, за Фројд не е вистина”.
 
Бети Фриден исто така го критикува Фројд и неговото Викторијанско искривување на жената во нејзината книга од 1963г. Женската мистика. Теоријата на Фројд на завидливоста на пенисот – и неговата дефиниција за жената како негативна – е нападната од Кејт Милет, чијашто книга од 1970г. сексуална политика ја објаснува забуната и пропустите во неговата работа. Наоми Вајштајн пишува дека Фројд и неговите следбеници погрешно мислеле дека неговите „години на интензивно илинично искуство” даваат научна строгост.
 
Мајкл Борч - Џејкобсон пишува во прегледот на книгата на Хан Израел Дер Фалл Фреуд, објавена во Лондонскиот преглед на книги дека:
 
*Стандардното издание на комплетните психолошки дела на Сигмун Фројд, преведени од германски под генерално уредништво на Џејмс Стрејчи во соработка со Ана Фројд. Потпомогнат од Аликс Стрејчи и Ален Тајсон, 24 тома, Винтаге, 1999г.;
 
*Учењата за хистеријата (со Џозеф Бруер) Studien über Hysterie, 1895г.);
 
*Комплетните писма на Сигмунд Фројд до Вилхелм Флајс, 1887 - 1904, издавач: Белкнап Пресс, 1986г.;
 
*Толкување на соништата (Die Traumdeutung , 1899 - 1900);
 
*Психопатологија на секојдневниот живот (Zur Psychopathologie des Alltagslebens, 1901);
 
*Трите есеи за теоријата на сексуалноста (Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie, 1905г.);
 
*Шегите и нивната врска со несвесното (Der Witz und seine Beziehung zum, 1905г.);
 
*Тотем и табу (Totem und Tabu, 1913г.);
 
*За нарцизмот (Zur Einführung des Narzißmus, 1914г.);
 
*Вовед во психоанализата (Vorlesungen zur Einführung in die Psychoanalyse, 1917г.);
 
*Зад принципот на задоволството (Jenseits des Lustprinzips, 1920г.);
 
*Егото и Ид (Das Ich und das Es, 1923г.);
*Иднината на илузијата (Die Zukunft einer Illusion, 1927г.);
 
*Неугодното во културата (Das Unbehagen in der Kultur, 1930г.);
 
*Мозис и монотеизмот (Der Mann Moses und die monotheistische Religion, 1939г.);
 
*Преглед на психоанализата (Abriß der Psychoanalyse, 1940г.);
 
*Филогенетска фантазија: Преглед на преносот на неврозите преведена од Аксел Хофер и Питер Хофер, Харвардско универзитетски печат
*За креативното и несвесното:Психологијата на уметноста, литературата, љубовта и религијата, издавач: Современа мисла Харпер Перениал, 2009г.);<br />
 
*За креативното и несвесното:Психологијата на уметноста, литературата, љубовта и религијата, издавач: Современа мисла Харпер Перениал, 2009г.);<br />
*Библиографијата на Фројд, сета библиографија на Сигмунд Фројд.
 
=== Допишувања ===
 
 
*Комплетните писма на Сигмунд Фројд до Вилхелм Флајс, 1887 - 1904, (издавач и преведувач на Џефри Мусеф Масон), 1985г.;
*Писмата на Сигмунд Фројд и Арнолд Цвајг, издавач: Њујоршкиот универзитетски печат, 1987г.;
Писмата на Сигмунд Фројд - одбрани и објавени од Ернст Лудвиг Фројд, издавач: Њујорк: основни книги, 1960г.
 
 
=== Биографии ===
• Дороти Фројд
 
• Децата на Лусија Фројд (родена 1922) се:
 
• Џејн Мек Адам Фројд (родена 1958)
[[Ерих Фром]] го критикува Фројдовото тврдење дека [[љубов]]та, сама по себе, е ирационална појава и дека таа е резултат на [[секс]]уалната привлечност, т.е. таа е идентична со сексуалното задоволување кое се одржува во свеста. Најпрвин, Фром ја критикува Фројдовата теорија за сексуалноста: ако целта на сексуалната желба е само отстранување на хемиски предизвиканата болна телесна напнатост, т.е. ако сексуалното задоволување лежи само во таквото телесно растоварување, тогаш [[мастурбација]]та би била идеално сексуално задоволување. Оттука, Фројд го занемарува психобиолошкиот аспект на сексуалноста, а тоа е машко-женската поларност и желбата таа да се надмине преку спојувањето. Фром смета дека оваа чудна грешка веројатно потекнува од големата патријархалност на Фројд, која резултирала во неговата претпоставка дека сексуалноста е машка, со што ја запоставил специфичната женска сексуалност. Уште повеќе, Фројд не сфатил дека постои машкост и женскост и во [[карактер]]от, а не само во сексуалната функција.<ref>Erih From, ''Umeće ljubavi''. Beograd: Vulkan, 2017, стр. 65-66.</ref>
 
Според Фром, Фројдовите идеи делумно се реакција на сфаќањата кои доминирале во [[19 век]], т.е. строгите обичаи на викторијанската епоха. Вториот фактор што влијаел врз развојот на идеите на Фројд било сфаќањето дека [[Капитализам|капитализмот]] одговара на природните потреби на човекот. Во тој поглед, паралелно со [[Економист|економиститеекономист]]ите и со [[Дарвинизам|дарвинистите]], Фројд се обидел да го докаже тоа тврдење со претпоставката дека мажот има неограничена желба за сексуално освојување на сите жени при што само притисокот на [[општество]]то го спречува во остварувањето на таа желба. Најпосле, неговите идеи се формирале под влијание на материјализмот што доминирал во 19 век според кој суштината на сите духовни појави може да се најде во [[Физиологија на човекот|физиолошките]] појави. Притоа, љубовта, омразата, амбицијата, љубомората и сличните појави Фројд ги објаснил како одделни облици на сексуалниот инстинкт. Меѓутоа, тој не сфатил дека основната реалност се наоѓа во тоталитетот на човековата егистенција, во прв ред, во човечката состојба која е заедничка за сите луѓе, а потоа во животната пракса која ја определува структурата на општеството. Според Фројд, целосното задоволување на скриените сексуални желби води кон здрав и среќен човек, но Фром се повикува на клиничките докази што потврдуваат дека мажите и жените со неограничени сексуални нагони често страдаат од тешки облици на [[невроза]].<ref>Erih From, ''Umeće ljubavi''. Beograd: Vulkan, 2017, стр. 126-129.</ref>
 
== Надворешни врски ==
[[Категорија:Австриски атеисти]]
[[Категорија:Еврејски атеисти]]
[[Категорија:Странски членови на Кралското друштво]]