Разлика помеѓу преработките на „Теорија на книжевноста“

с
нема опис на уредувањето
с
Бидејќи теоретичарите на литературата често се огледуваат на многу хетерогена традиција на континентална филозофија и филозофија на јазикот, која било класификација на нивните пристапи е само приближување. Постојат многу “школи“ или видови на теорија на литература , кои имаат различни пристапи кон разбирањето на текстовите. Повеќето теоретичари, дури и меѓу оние кои се дадени подолу, комбинираат методи од повеќе од една од овие пристапи (на пример, деконструктивистичкиот пристап на [[Пол де Ман]] се темели врз долга традиција на внимателно читање претставено од новите критичари, а де Ман е обучен во европската херменевтичка традиција).
 
Различни школи на теоријата кои историски биле важни се: историска и биографска критика, нова критика, [[формализам]], руски формализам, [[структурализам]], [[пост-структурализам]], [[марксизам]], [[феминизам]], француски феминизам, [[пост-колонијализам]], нов [[историцизамисторизам]], деконструкција, критика насочена кон читателот, биографска критика и психо-аналитичка критика.
 
== Историја ==
Во доцните 1950-ти, канадскиот литературен критичар [[Нортроп Фрај]] се обидел да воспостави пристап за помирување на историската и новата критика покажувајќи грижа за раните пристапи на критиката насочена кон читателот и бројни психолошки и општествени пристапи. Неговиот пристап, претставен во “Анатомија на критика“, е експлицитно структуралистички и се потпира на интертекстуалниот “ред на зборови” и универзалноста на одредени структурни типови. Неговиот пристап држеше место во англиските литературни програми неколку декади, но се заборави во времето на издигнувањето на пост-структурализмот.
 
За некои теории на литературата (особено во одредени видови на [[формализам]]), разликата помеѓу ”литерарното”„книжевното“ и други видови на текст е од огромно значење. Другите школи (посебно пост-структурализмот со неговите различни формиобливи: нов историцизамисторизам, деконструктивизам и некои делови од марксизам и феминизам) се темелеле на кршење на разликите помеѓу двете и примениле алатки на текстуална интерпретација во широк спектар на “текстови”, вклучувајќи филм, историско пишување и дури културни настани.
 
Друга клучна разлика меѓу различните теории на литературна интерпретација е интенционалноста, тежината дадена за мислењето и намерите на авторот за делото. За повеќето пристапи пред пред 20 век, намерите на авторот се водечки фактор и важна одредница за “точното” интерпретирање на текстот. Новата критика е првата школа која ја оспори улогата на авторот во интерпретирачките текстови, претпочитајќи да се фокусира на “самиот текст” во блиско читање. Всушност, колку и несогласувања да постојат меѓу формализмот и подоцнежните школи, тие го делат мислењето дека интерпретацијата на авторот на делото не е ништо поразлично од кое било друго.
*[[Нова критика]] - која гледа на литературните дела врз основа на тоа што е напишано, а не во целите на авторот или биографскиот проблем
**[[В.К. Вимсат]], [[Ф.Р. Ливис]], [[Џон Кроу Рансом]], [[Клинт Брукс]], [[Роберт Пен Ворен]]
*Нов историцизамисторизам – ги истражува делата преку нивниот историски контекст и се обидува да ја разбере културолошката и интелектуалната историја преку литературата
**[[Стивен Гринблат]], [[Луис Монтроуз]], [[Џонатан Голдберг]], [[Х. Арам Весер]]
*Пост-колонијализам – се фокусира на влијанието на колонијализмот на литературата, особено во односот на историскиот конфликт кој што резултира од истражувањето на помалку развиените земји и домородниот народ од страна на западните земји