Разлика помеѓу преработките на „Вилхелм Вин“

Додаден 1 бајт ,  пред 1 година
с
сеуште -> сѐ уште
с (сеуште -> сѐ уште)
|isbn=978-0-691-09552-3
}}</ref>
подоцна именуван по негово име: [[Винова приближност|Винов закон]]. [[Макс Планк]], кој бил колега на Вин, не верувал во емпириски закони, така што користејќи го електромагнетизмот и термодинамиката, предложил теоретска основа за Виновиот закон, кој станал [[Вин-планков закон]]. Сеедно, Виновиот закон важел само при висока фреквенција. Планк ја исправил теоријата и предложил, сега познат, [[Планков закон]], кој довел до развивање на [[Квантна механика|квантната теорија]]. Сеедно, другата емпириска формулација на Вин <math>\lambda_{\mathrm{max}} T = \mathrm{constant}</math>, наречена [[Винов закон за поместување]] е сеуштесѐ уште многу корисна, се однесува на најголемата бранова должина емитувана од телото (''λ''<sub>max</sub>), до температурата на телото (T). Во 1900 (продолжувајќи ја работата на Џорџ Фридрих Карл Сеарле) претпоставил дека суштината се крие во електромагнетната природа и ја предложил формулата <math>m=(4/3)E/c^2</math> за релацијата помеѓу електромагнетната маса и електромагнетната енергија.
 
Додека го испитувал струењето на јонизиран гас, Вин, во 1898, идентификувал позитивна честичка еднаква по маса со масата на водородниот атом. Вин, со оваа работа, ги поставил темелите на [[Масена спектрометрија|масената спектрометрија]]. [[Џозеф Џон Томсон]] го рафинирал виновиот апарат и извел понатамошни експерименти во 1913, по работата на [[Ернест Радерфорд]] во 1919, виновата честица била прифатена и именувана „[[Протон]]“. За време на месец април 1913, Вин бил предавач во [[Колумбиски универзитет|Колумбискиот универзитет]].<ref>
409

уредувања