Разлика помеѓу преработките на „Абасидски Калифат“

нема опис на уредувањето
 
Веднаш по нивната победа, Ас-Сафха ги испратил своите сили во [[Централна Азија]], каде што неговите сили се бореле против проширувањето на [[Династија Танг]] за време на [[Битка кај Талас|битката кај Талас]]. Благородното иранско семејство Бармакиди ја претставило првата светска фабрика за хартија во градот, со што започнала нова ера на интелектуална преродба во доменот на Абасидите. Ас-Сафха се фокусирал на задушување на бројните бунтови во [[Сирија]] и [[Месопотамија]]. [[Византијци]]те спровеле неколку напади за време на овие рани години{{sfn|Dupuy|Dupuy|1986|p=233}}.
 
===(752-775)===
 
[[File:Baghdad 150 to 300 AH.png|thumb|The city of [[Багдад]] помеѓу 767 и 912]]
 
Во [[756]] година, калифот Ал-Мансур испратил над 4.000 арапски платеници за да им помогне на династијата Танг во бунтот Ан Ши против [[Ан Лушан]]. Абасидите или „Црните знамиња“, како што вообичаено се нарекувале, биле познати во хрониките на династијата Танг, како ''hēiyī Dàshí''. Ал-Рашид испратил амбасади во кинеската династија Танг и воспоставил добри односи со нив<ref name="Dennis Bloodworth, Ching Ping Bloodworth 2004 214"/><ref>{{harvnb|Giles|1915|p=223}}</ref>}}<ref>{{harvnb|Jenkins|1999|p=61}}</ref><ref>{{harvnb|Carné|1872|p=295}}</ref><ref>{{harvnb|Ghosh|1961|p=60}}</ref><ref>{{harvnb|Hermann|1912|p=77}}</ref><ref>{{harvnb|Anon|1928|p=1617}}</ref> After the war, these embassies remained in China <ref>{{harvnb|Chapuis|1995|p=92}}</ref><ref>{{harvnb|Kitagawa|1989|p=283}}</ref><ref>{{harvnb|Smith|Weng|1973|p=129}}</ref><ref>{{harvnb|Baker|1990|p=53}}</ref><ref>{{harvnb|Fitzgerald|1961|p=332}}</ref>. По војната, овие амбасадори останале во [[Кина]]</ref><ref>{{harvnb|Kitagawa|1989|p=283}}</ref><ref>{{harvnb|Smith|Weng|1973|p=129}}</ref><ref>{{harvnb|Baker|1990|p=53}}</ref><ref>{{harvnb|Fitzgerald|1961|p=332}}</ref>, а калифот воспоставил сојуз со Кина<ref name="Dennis Bloodworth, Ching Ping Bloodworth 2004 214">{{harvnb|Bloodworth|Bloodworth|2004|p=214}}</ref>.
 
===775–861===
 
Раководството на Абасидите морало напорно да работи во последната половина на [[8 век]] (750-800), под неколку компетентни калифи и нивните везири за надминување на политичките предизвици создадени од далеку распространетата природа на империјата и ограничената комуникација низ неа и воспоставување административни промени потребни за одржување на редот<ref name = "Brauer">{{harvnb|Brauer|1995}}</ref>. Исто така, во текот на овој ран период на династијата, особено за време на владеењето на Ал-Мансур, Харун ал-Рашид и Ал-Мамун, била создадена репутацијата и моќта на династијата{{sfn|Hoiberg|2010|p=10}}.
 
Ал-Махди ги обновил борбите со Византијците, а неговите синови го продолжиле конфликтот додека [[Ирина (византиска царица)|царицата Ирина]] не понудила мир{{sfn|Dupuy|Dupuy|1986|p=233}}. По неколкугодишниот мир, [[Никифор I]] го прекршил договорот, а потоа се откажал од повеќе инвазии во текот на првата деценија на [[9 век]]. Овие напади се одвивале на [[Таур]], кулминирајќи со победата во [[Битка кај Красос|битката кај Красос]] и масовната инвазија на [[806]], предводена од самиот Рашид<ref name=DD1>{{harvnb|Dupuy|Dupuy|1986|p=265}}</ref>.
 
Морнарицата на Рашид, исто така, се покажала како успешна кога го презел [[Кипар]]. На крајот, настаните се свртиле и голем дел од стекнатото земјиште било изгубено. Рашид решил да се фокусира на бунтот на [[Рафи ибн ал-Лејт]] во [[Хорасан]] и починал додека бил таму<ref name="DD1"/>. Додека [[Византија]] се борела против владеењето на Абасидите во [[Сирија]] и [[Анадолија]], воените операции во текот на овој период биле минимални, бидејќи калифатот се фокусирал на внатрешните работи, неговите гувернери имале поголема автономија искористувајќи ја нивната зголемена моќ да ги стават своите позиции наследни<ref name = "AHGC"/>.
 
Во исто време, Абасидите се соочиле со предизвици поблиску до дома. Харун ал-Рашид ги уништил [[Бармакиди]]те, персиско семејство, кое значително ја зголемило својата власт во администрацијата на државата, убивајќи го поголемиот дел од семејството<ref>{{harvnb|Meisami|1999}}</ref>. Во истиот период, неколку фракции започнале да го напуштат царството кон други земји или да ја преземат контролата на далечните делови на империјата подалеку од Абасидите. Владеењето на Ал-Рашид и неговите синови се сметало за врв на Абасидите<ref name=mag>{{harvnb|Magnusson|Goring|1990|p=2}}</ref>.
 
[[File:Abbasid Dinar - Al Amin - 195 AH (811 AD).jpg|thumb|Златен динар кован за време на владеењето на Ал-Амин.]]
 
По смртта на Рашид, империјата била поделена од граѓанска војна меѓу калифот Ал-Амин и неговиот брат Ал-Мамун, кој ја имал поддршката од Хорасан. Оваа војна завршила со двегодишна опсада на Багдад и евентуална смрт на Ал-Амин во [[813]] година<ref name=DD1/>. Ал-Мамун владеел во ваесетгодишен релативен мир, и бил одговорен за создавање на автономнен Хорасан и континуирано одбивање на византиските напади<ref name=DD1/>.
 
Ал-Мутасим дошол на власт во [[833]] година и неговото владеење го означил крајот на силните калифи. Тој ја зацврстил својата лична армија со турски наемници и веднаш ја започнал војната со Византијците. Неговите воени походи биле главно успешни, кулминирајќи со убедлива победа во Аморион. Неговиот обид за заземање на [[Константинопол]] не успеал кога неговата флота била уништена од невреме<ref>{{harvnb|Dupuy|dupuy|1986|pp=265–266}}</ref>. Византијците ги рестартирале борбите со зазимање на Дамиета во Египет. Ал Мутаваки одговорил со испраќање на своите војници во Анадолија повторно, додека тие на крајот беа поразени во 863 година<ref name=DD3>{{harvnb|Dupuy|dupuy|1986|p=266}}</ref>.
 
== Наводи ==