Разлика помеѓу преработките на „Синдром на работна исцрпеност“

нема опис на уредувањето
Во [[1969]], Херолд Б. Бредли е првата личност која го истакнува синдромот во својата статија „Третман базиран на заедницата за млади возрасни прекршувачи на законот“ (англиски: „''{{lang|en|Community-based treatment for young adult offenders}}''“), запишувајќи го како посебен вид на стрес поврзан со [[работни услови|работата]] користејќи го англискиот термин ''{{Lang|en|burnout}}''. Овој термин повторно се употребува во [[1974]] од страна на психоаналистот [[Хеберт Ј. Фројденберг]] и потоа од страна на психологот [[Кристина Маслак]] во [[1976]] во нејзините студии за мафинестациите на работна износеност.<ref>{{cite web|title=Qu'est-ce qu'un burn-out ? {{!}} Aide Burn Out|url=http://www.aideburnout.fr/definition-burnout|site=Aideburnout.fr|language=француски|accessdate=2016-12-26}}</ref>
 
ПорадиСпроед првите набљудувачи, синдrомотсиндромот на работна исцрпеност првично се појавува кај луѓе чии професионални активности имплицираат дека човечката интеракција е важна - такви се [[социјален работник|социјалните работници]], [[здравствениздравствен професионалец|здравствените професионалци]] и [[професор]]иите. Проучувањето на овие професионални категории од страна на истражувачите најчесто ги истакнува повторувачките конфронтации,соочувања поврзани со болка и неуспех како најважнитеглавните причинители во случаите на манифестација на синдромот на работна исцрпеност. За време на првичните набљудувања на синдромот, тој е познат како психолошки [[синдром]] поврзан со [[професија|професиите]] кои вклучуваат помош. Овој концепт преовладувал некое време и служел како патоказ за концепцализацијата на овој феномен како и првите работни истражувачки трудови на тоа поле. Но стекнувањето на поголем број на информации по овие првични истражувања помогнало да се прошират ризиците за манифестација на синдромот на работна исцрпеност на групата на индивидуалци на работното место без разлика на нивната активност.
 
Покрај неговиот успех во медиумите и популарноста кај поголемата јавност, синдромот на работна исцрпеност не е препознатпрепознаен како пореметување по интернационалните носолошки класификации како што се M ICD-10 или DSM 5. Моментално, не постојат заеднички прифатени критериуми во медицинскиот свет за дијагностика на синдромот. Многу земји не го порепознаваатпризнаваат синдромот како професионална болест; ова се должи на фактот што исцрпеноста е проблематички слична на [[депресија]]та (врз основа на клинички и потклинички форми), како што погажуваатпокажуваат голем број на француски, американски и скандинавски истражувања и студии. Важно е да се посочи дека исцрпеноста е воведена во научната литература во отсуство на преглед на литературата посветена на психичките нарушувања поврзани со стресот (на пр. анксио-депресивни случаи) и во отсуство на систематичкисистематски клинички набљудувања.<ref>{{cite web|language =англиски|author1 = Wilmar Schaufeli, Dirk Enzmann|title = The Burnout Companion to Study and Research: A Critical Analysis|location = London, UK|publisher = Taylor & Francis|year = 1998 }}</ref>
 
== Препознавање на синдромот ==