Разлика помеѓу преработките на „Центрифугална сила“

нема опис на уредувањето
*... отпорот на кого телото по [[принципот на инерција]] се спротиставува на промената на неговиот правец на движење, кога се движи по искривена патека. Центрифугалната сила е спротивна на [[центрипеталната]], но тие се исти по големина. Во случајов [[центрифугалната сила]] е онаа која што ја предизвикува промената на правецот на движење. Во [[алембертовата инерција]] стојат центрифугалната и центрипеталната сила во рамнотежа.
.<ref name="Paus" /><ref name="ass" />
*... сила која што треба да се земе во предвид, кога движењето на телото се однесува на еден [[ротирачки систем]]<ref name="mayr"/> . Оваа инертност се среќава исто така и при отсуството на центрипетална сила, сепак никогаш во инерцијален систем. Центрифугалната сила е прецизна сила. Таа не соодветствува со принципот на [[акција и реакција]]
 
== Историја ==
За првпат центрифугалната сила била опишана во 1644 во [[Принципи на филозофијата]] од [[Рене Декарт]]<ref>{{Literatur | Autor=René Descartes| Titel=Die Prinzipien der Philosophie, übersetzt von Artur Buchenau | Auflage=7.| Verlag=Felix Meiner Verlag | Ort=Hamburg | Jahr=1965 | Seiten= 86 ff}}</ref>. Квантитативно за прв пат произлегла во 1669 во едно писмо од [[Кристијан Хајгенс]] насочено кон секретаријатот на Кралското општество [[Хенри Олденборг]], исто така и во неговиот “Хорологиум Осцилаториум” од 1673, подоцна надграден во 1703 под името “De Vis Centrifuga”. [[Исак Њутн]] ја опишува центрифугалната сила прв по Хигенс, но независно од “Позадината на Њутновиот принцип’.