Разлика помеѓу преработките на „Борис I“

Додадени 1.785 бајти ,  пред 6 години
нема опис на уредувањето
Веднаш по покрстувањето во земјата избувнал бунт во круговите на неколку незадоволни бугарски провинции. Главниот проблем се гледал во зголеменото византиско влијание во земјата. [[Бертински летописи|Бертинските летописи]] опишуваат како Борис со неколкумина верни поданици успеал не само да се спаси туку и да го задуши бунтот и ги зароби противниците. Кнезот ги казнил со смрт организаторите. Загинале 52 болјари со целите нивни родови<ref>Съдът над историците: българската историческа наука, документи и дискусии 1944-1950, Академично изд-во М. Дринов, 1995, ISBN 9544302476, стр. 246.</ref><ref>Годишник На Софийския университет "Св. Климент Охридски". Център за Славяно-византийски проучвания "Иван Дуйчев". Том 10, София, стр. 89 .</ref>. Според некои истражувачи станува збор за само 52 смртни пресуди<ref>[http://www.kultura.bg/bg/article/view/12512 Георги Тодоров, ''Св. Борис и митът за избиването на 52-та рода'', в. ''Култура'', брой 2 (2441), 19 януари 2007 г.]</ref>.
 
==Бугарска црква==
== Бугарската патриаршија ==
[[Податотека:Boris I of Bulgaria.jpg|дясно|thumb|240px|Икона на цар Борис]]
По покрстувањето, Борис побарал дозвола од [[Цариградска патријаршија|Цариградската патриаршија]] за самостојна [[Бугарска патријаршија]] (''види [[Бугарска православна црква]]''), но му било откажано. ВоКако резултат на тоа бугарскиот цар се обратил кон [[Рим]] за дозвола од [[папа]]тапапата. Бугарските пратеници биле пресретнати со голема радост во [[Ватикан]]. ПапатаГлавното испратилпрашање на бугарскиот владетел кон римскиот папа било прогласување на главата на Бугарската црква за патријарх. Така, во Бугарија двајцабиле римскииспратени [[епископ]]икардиналот Формоз Портуенски, одепископ коиПавле Популонски и свештеници. Борис својот избор го избралнаправил епископотза [[Формоза]]Формоз даПортуенски, бидекој Бугарскиподоцна [[патриарх]]станал римски папа.
 
Во [[867]] год.година нови бугарски пратеници биле дојденипристигнале во Рим со молба папата да го ракоположи ФормозаФормоз за патриарх., [[Папано папа Николај I]] откажал,. но наНа [[13 ноември]] [[867]] година неочекувано умрелНиколај починал. Новиот [[папа АдрианАдријан II]] исто така не се согласил. Во Бугарија биле испратени други двајца епископи - Гримуалд Полимартиски и Доминик Тривенски. Папата му понудил на Борис да избере архиепископ на Бугарија меѓу нив двајцата и Павле Популонски. Борис упатил ултимативно барање за бугарски архиепископот да биде ракоположен за ѓакон Марин или некој од кардиналите на папата, но и ова барање на Борис било одбиено по кое Борис ги прекинал бугаро-римските односи, враќајки ги римските пратеници назад со многу дарови.
Борис повторно започнал преговори со Константинопол. Така, на Четвртиот Константинополски Собор (869-870) на вонредна седница, бугарското црковено прашање било решено преку компромис - се создала Бугарската црковна диоцеза, на чие чело како поглавар со титула „митрополит на Драстар“ бил поставен гркот Георги, со седиште во Плиска, директно потчинет на Цариградската патријаршија. Папските пратеници добиле голем поткуп и биле испратени назад во Рим. Бугарската црква имала седум митрополии и била конструирана по византиски модел.
 
Во 879 година на патријаршискиот престол во Цариград седнал по втор пат патријарх Фотиј и свикал нов црковен собор. На 24 декември 879 година Фотиевият собор предвидел дека Константинополската Патријаршија повеќе нема да устоличува во Бугарија дури да биде упатено слично барање. Во пракса тоа значело дека Бугарската црква станала автокефална (самостојна). На чело на бугарската црква застанал Јосиф I, архиепископ и прв бугарски патријарх, којшто ја спроведувал прословенската политика на Борис I, и подоцна на цар Симеон I.
Борис пак се обратил кон [[Константинопол]] со истата молба и на Осмиот [[Вселенски Собор]] ([[869]]-[[870]] год.) се создала Бугарската црковна диоцеза, на чие чело како поглавар со титула „митрополит на [[Силистра|Драстар]]“ бил поставен гркот Георги. Тој бил потчинет на Цариградската патриаршија.
 
Во [[886]] г. на бугарски црковен собир било решено Бугарската архиепископија да стане афтокефална (самостојна). На чело на Бугарската црква застанал [[Јосиф Исповедник]], [[архиепископ]] и прв бугарски патријарх, којшто ја спроведува прословенската политика на [[Борис I]], и подоцна на [[цар Симеон I]].
 
== Словенската писменост во Бугарија ==