Разлика помеѓу преработките на „Мирча Елијаде“

Додадени 3.849 бајти ,  пред 6 години
нема опис на уредувањето
 
Со [[Емил Сиоран]] и други Романци во прогонство, Елијаде се поврзал со поранешниот дипломат [[Александру Бузујочеану]], кој му помогнал да го објави јавно својот [[антикомуниз|антикомунистичкиот]] став пред [[Западна Европа]].<ref name="guleaobsc">Dan Gulea, [http://www.observatorcultural.ro/informatiiarticol.phtml?xid=12070 "O perspectivă sintetică" ("A Syncretic Perspective")], in ''[[Observator Cultural]]'', Nr. 242, October 2004; retrieved October 4, 2007 {{ro icon}}</ref> Кратко време учествувал и во објавувањето на списанието на романски јазик ''Лучеафарул'' ("Утринска ѕвезда"),<ref name="guleaobsc"/> и повторно бил во контакт со [[Михаил Шора]], кој имал стипендија за студии фо Франција, и со жената на Шора [[Маријана Шора|Маријана]]. <ref name="Şora, Handoca"/> Во 1947 година, имал финансиски тешкотии и [[Ананда Кумарасвами]] му нашол работа како наставник по [[француски јазик]] во [[Соединетите Американски Држави]] во училиште во [[Аризона]]; договорот за работа завршил кога Кумарасвами починал во септември.<ref name="McGuire, p.150"/>
 
 
Од 1948 година, пишувал за весникот ''Критика'', што го издавал францускиот мислител [[Жорж Батај]].<ref name="Biografie in Handoca"/> Следната година ја посетил Италија каде што напишал 300 страници од романот ''[[Летна ноќ]]'' (во Италија трет пат бил во 1952 година).<ref name="Biografie in Handoca"/> Соработувал со [[Карл Јунг]] во ''[[Еранос]]'', [[Анри Корбен]] го препорачал во 1949 година,<ref name="McGuire, p.150"/> пишувал за списанието ''Антајос'' (издадено од [[Ернст Јингер]]).<ref name="ribas"/> Во 1950 година, Елијаде присуствува на предавањата на ''Еранос'', го запознава Јунг, [[Олга Фробе-Каптен]], [[Гершам Шолем]] и [[Пол Радин]].<ref>McGuire, p.150–151</ref> Го опишал ''Еранос'' како едно од најкреативните искуства на модерниот западен свет."<ref name="McGuire, p.151">McGuire, p.151</ref>
 
Во октомври 1956 година, се преселил во САД и следната година живеел во [[Чикаго]].<ref name="Biografie in Handoca"/><ref name="vilasanjpaseo"/> [[Јоахим Вах]] го поканил да одржи низа предавања на [[Универзитет во Чикаго|чикашкиот универзитет]].<ref name="McGuire, p.151"/>Се смета дека Елијаде и Вах се основачи на "Чикашката школа" која во основа ги дефинира проучувањата на религиите во втората половина на 20 век.<ref name="Hermeneutics in History">[http://marty-center.uchicago.edu/conferences/wach_eliade/about.shtml Conference on ''Hermeneutics in History: Mircea Eliade, Joachim Wach, and the Science of Religions''], at the [http://marty-center.uchicago.edu/ University of Chicago Martin Marty Center. Institute for the Advanced Study of Religion]; retrieved July 29, 2007</ref> По смртта ба Вах, Елијаде е именуван за негова замена и во 1964 година станал ''Истакнат професор по историја на религиите''.<ref name="Biografie in Handoca"/> ++ Во почетокот на 1954 година, со првото издание на книгата ''[[Вечно враќање(Eliade)|Вечно враќање]]'', Елијаде доживеал комерцијален успех: книгата доживува неколку изданија под различни наслови и е продадена во над 100,000 примероци.<ref>McGuire, p.151–152</ref>
<!-- ++
In 1966, Mircea Eliade became a member of the [[American Academy of Arts and Sciences]].<ref name="Biografie in Handoca"/> He also worked as editor-in-chief of [[Macmillan Publishers]]' ''Encyclopedia of Religion'', and, in 1968, lectured in religious history at the [[University of California, Santa Barbara]].<ref name="ReferenceA">Oişteanu, "Mircea Eliade şi mişcarea hippie"</ref> It was also during that period that Mircea Eliade completed his voluminous and influential ''History of Religious Ideas'', which grouped together the overviews of his main original interpretations of religious history.<ref name="vilasanjpaseo"/> He occasionally traveled out of the United States, notably attending the Congress for the History of Religions in [[Marburg]] (1960) and visiting [[Sweden]] and [[Norway]] (1970).<ref name="Biografie in Handoca"/>
 
-->
 
753

уредувања