Разлика помеѓу преработките на „Комптонов ефект“

с
нема опис на уредувањето
с
{{See also|Клајн-Нишина равенка}}
 
Во раните години на XX-тиот век, заемно дејството помеѓу [[X-зраци|X-зраците]] со материјата беше доста познато. Во набљудувањата беше забележано дека кога X-зраците со позната бранова должина заемно дејствувааат со атомите, X-зраците се расејуваат под одреден агол <math>\theta</math> и на спротивната страна се забележува дека излегува со поинаква бранова должина во однос на аголот <math>\theta</math>. Иако класичниот електромагнетизам предвиде дека брановата должина на расеаните зраци би требало да биде еднаква на почетната бранова должина,<ref name="taylor_136-9">{{citebook|last1=Тејлор|first1=Џ.Р.|last2=Зафиратос|first2=Ц.Д.|last3=Дабсон|first3=М.А.|year=2004|title=''Modern Physics for Scientists and Engineers'' 2 издание|publisher=[[''Prentice Hall'']]|isbn=0-13-805715-X|pages=136–9}}</ref> но многуте експерименти го потврдија спротивното односно брановата должина на расеаните зраци беше со поголема должина соодвествувајќи на бран со (пониска енергија) од оној почетниот.<ref name="taylor_136-9" />
 
Во 1923 г. Комптон го објави својот труд во ''[[Physical Review]]'' кој објаснуваше дека промента кај X-зраците може да се објасни со фактот дека фотонот е честичка, постулат кој Ајнштајн го предложи во неговото објаснување за фотоелектричниот ефект за кој доби и Нобелова награда. Во својот труд, Комптон изведува математичка врска помеѓу промената на брановата должина и аголот на расејување на X-зраците, под претпоставка дека секој фотон од X-зракот земно дејствувал со електрон. Во неговиот труд се заклучува дека експериментите го потврдуваат неговото математичко изведување: