Разлика помеѓу преработките на „Миланска катедрала“

с
Отстрането уредувањето на DavidJovanoski (разговор), вратено на последната верзија на [[User:Тиверополник|Ти...
с (Отстрането уредувањето на DavidJovanoski (разговор), вратено на последната верзија на [[User:Тиверополник|Ти...)
| map_caption =
| location = [[Милано]], [[Италија]]
| geo = {{coord|45|27|51|N|9|11|29|E|region:IT_type:landmark|display=inline, title}}
| religious_affiliation = [[Римокатоличка]]
| rite =
}}
[[Податотека:Milano Duomo Interno 1.jpg|мини|десно|Спомен плоча за славење на леењето на првоит камен]]
'''Миланската катедрала''' ([[италијански]]: ''Duomo di Milano''; [[ломбардски јазик|ломбардски]]: ''Domm de Milano'') е катедрална [[Црква|црква]] во [[Милано]], [[Италија]]. Посветена на Санта Марија Насценте (Света Марија во зародиш). Катедралата е седиште на архиепископот на [[Милано]], моментално [[Кардинал]]от Анџело Скола.
 
Биле потребни шест [[Век|века]] за готската катедрала да биде комплетирана. Таа е петта по големина катедрала во [[Свет|светот]].<ref name="nytimes frommer's">{{cite web |title = Duomo |work = Frommer's |url = http://travel.nytimes.com/travel/guides/europe/italy/milan/25103/duomo/attraction-detail.html |accessdate = 2009-06-01 }}</ref> и најголемата на [[Италија|италијанската]] [[Држава|државна]] [[Територија|територија]].<ref>{{cite web|url=http://archiviostorico.corriere.it/2011/aprile/03/Dai_diritti_volumetrici_fondi_per_co_7_110403011.shtml |title=Dai diritti volumetrici i fondi per restaurare le terrazze del Duomo |publisher=Archiviostorico.corriere.it |date= |accessdate=2013-03-26}}</ref><ref>{{cite web|url=http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_largest_church_buildings_in_the_world |title=List of largest church buildings in the world - Wikipedia, the free encyclopedia |publisher=En.wikipedia.org |date= |accessdate=2013-03-26}}</ref>
===Почеток===
 
Во [[1386]] година, архиепископот Антонио Да Салуцо ја почнал изградбата на катедралата. Почетокот на изградбата се совпаднал со процесот на пристапување на [[Власт|власт]] во [[Милано]] на братучедот на архиепископот [[Џан Галеацо Висконти]], и било како награда за благородничките и работничките класи, кои страдале под тиранијата на претходникот на Висконти, [[Бернабо Висконти]]. Пред да започнат работите околу градбата, три главни згради биле уништени: палатата на Архиепископот, Палатата Ординари и Крстилницата на [[Свети Стефан (светец)|Свети Стефан]] на пролетта, додека старата црква Света Марија Маџоре била искористена како каменолом. Ентузијазмот за огромната нова зграда, наскоро се проширил меѓу населението, и луцидниот Џан Галеацо, заедно со неговиот братучед – архиепископот, собрале големи донации за „''работата во тек''“. Програмата за изградбата била строго регулирана од фабриката на Дуомо, која имала 300 вработени, предводени од првиот главен инженер, Симон да Орсениго. Орсениго првобитно планирал да ја изгради катедралата од тула во Ломардо-готски стил.<ref name=wondermondo>{{cite web|url=http://www.wondermondo.com/Countries/E/IT/Lombardy/MilanCathedral.htm|title=Milan Cathedral|publisher=Wondermondo}}</ref>
 
Висконти имал амбиции да се следат најновите трендови во [[Европа|европската]] [[архитектура]]. Во [[1389]] година, [[Франција|францускиот]] главен инженер Никола де Бонавентуре бил назначен додавајќи го на црквата својот Рајонант-готски стил, [[Франција|француски]] стил, којшто не бил типичен за [[Италија]]. Тој одлучил дека структурата од тула треба да биде обликувана со [[мермер]]. Галеацо и дал на фабриката на Дуомо ексклузивна употреба на мермерот од [[Каменолом|каменоломот]] Кандоглија и ја ослободил од даноци. Десет [[Година|години]] подоцна уште еден [[Франција|француски]] архитект, Жан Мигнот, бил повикан од [[Париз]] да се суди и да се подобри со работата, како на ѕидарите потребна техничка помош за кревање камења до невидена височина. Мигнот ја прогласил завршената работа дотогаш како „опасност од пропаст“ (pericolo di ruina), како што тоа било направено „без наука“ (sine scienzia). Во следните години предвидувањата на Мигнот се покажале како неточни, но во секој случај ги поттикнале инженерите на Галеацо да ги подобрат своите инструменти и техники. Работата продолжила брзо, и пред [[Смрт|смртта]] на Џан Галеацо во [[1402]] година, речиси половина катедрала била завршена. Изградбата сепак прекинала речиси целосно до [[1480]] година поради недостаток на [[пари]] и идеи: најзначајните дела од овој период се [[Гроб|гробовите]] на Марко Карели и [[Папа Мартин V]] (1424) и прозорците на апсидата (1470-тите години), од кои овие постојат како портрети: Евангелистот Свети Јован, од Кристофоро де Мотис, и Свети Елигиус и Свети Јован Дамаскин, двете од Николо да Варало. Во 1452 [[Година|година]], од страна на Франческо Сфорца, наосот и патеките биле завршени до шестиот залив.
[[Податотека:Milano domo Antonio Amadeo.JPG|мини|десно|Миланскиот господар - Џовани Антонио Амадео]]
Во 1500-1510 [[Година|година]], од страна на [[Лудовико Сфорца]], октогоналната [[купола]] била завршена и украсена во внатрешноста со четири серии од петнаесет статуи, секоја претставувајќи [[Светец|светци]], [[Пророк|пророци]] и други ликови од [[Библија|Библијата]]. Надворешноста долго останала без декорација, освен за Џуглието дел Амадео, изградена 1507-1510 [[Година|година]]. Ова е ремек-дело на [[Ренесанса|ренесансата]] што, сепак е усогласено со општиот готски изглед на [[Црква|црквата]].
===Карло Боромео===
[[Податотека:Fotothek df tg 0000071 Architektur ^ Geometrie ^ Grundriss ^ Mailänder Dom.jpg|мини|десно|Планот за катедралата во XVI-ти век]]
По пристапувањето на [[Карло Боромео]] на престолот на архиепископот, сите лежечки споменици биле отстранети од Дуомо. Тука спаѓаат [[Гроб|гробовите]] на Џовани, Барнабо и [[Филипо Марија Висконти]], [[Франческо I Сфорца]] и неговата сопруга [[Бјанка Марија Висконти]], [[Галеацо Марија Сфорца]] и [[Лудовико Сфорца]], кои биле однесени на непознати дестинации. Сепак, главната интервенција на Боромео била именувањето во [[1571]] година на Пелегрино Пелегрини како главен инженер - спорен потег, бидејќи назначувањето на Пелегрино барало ревизија на статуите на фабриката.
 
Боромео и Пелегрини се бореле за нов, [[Ренесанса|ренесансен]] изглед на катедралата, со што ќе ја истакне својата [[Рим|римско]]-[[Италија|италијанска]] природа, а ќе биде употребен [[Готски стил|готскиот стил]], кој во тоа време бил гледан како странски. Како што фасадата била сеуште во голема мера недовршена, Пелегрини дизајнирал еден „[[Рим|римски]]“ стил, со колони обелисци и голем тимпан. Кога дизајнот на Пелегрини бил откриен, бил најавен конкурс за дизајнот на фасадата, а тоа изнудило речиси десетина записи, вклучувајќи еден и од Антонио Барка.<ref>{{cite book | first= Stefano| last= Ticozzi| year=1830| title=Dizionario degli architetti, scultori, pittori, intagliatori in rame ed in pietra, coniatori di medaglie, musaicisti, niellatori, intarsiatori d’ogni etá e d’ogni nazione (Volume 1)| editor = | page= 110 | publisher=Gaetano Schiepatti; Digitized by Googlebooks, January 24, 2007 | url= http://books.google.com/books?id=0ownAAAAMAAJ&pg=PA5&dq=Stefano+Ticozzi+Dizionario | authorlink= }}</ref>
===Естетски критики===
 
Катедралата била изградена во текот на неколку стотини [[Година|години]] во голем број на спротивставени стилови и квалитетот на изработка варира значително. Реакциите се движеле од восхит до немилост. Во списанието ''Guida d’Italia'': [[Милано|Миланo]] 1998 [[Година|година]] (во клубот за уредници на турнеи, стр. 154) се посочува дека на почетокот на романтизмот со тенденција ја ставале во „Првиот интензивен ентузијазам за [[Готски стил|готски стил]]“.
 
Џон Раскин не дава толку добри критики. Тој мисли дека катедралата е со многу измешани стилови кој тој не ги гледал како еднина. Тој повеќе би сакал катедралата да биде само во [[Готски стил|готски стил]]. Оваа критика се соодветствува со опишувањето на Хенри Џејмс.<ref>Italian Hours, Bibliobazaar, p. 92</ref>