Разлика помеѓу преработките на „Миланска катедрала“

Одземени 12 бајти ,  пред 7 години
===Почеток===
 
Во [[1386]] година, архиепископот Антонио Да Салуцо ја почнал изградбата на катедралата. Почетокот на изградбата се совпаднал со процесот на пристапување на [[Власт|власт]] во [[Милано]] на братучедот на архиепископот [[Џан Галеацо Висконти]], и било како награда за благородничките и работничките класи, кои страдале под тиранијата на претходникот на Висконти, [[Бернабо Висконти]]. Пред да започнат работите околу градбата, три главни згради биле уништени: палатата на Архиепископот, Палатата Ординари и Крстилницата на [[Свети Стефан (светец)|Свети Стефан]] на пролетта, додека старата црква Света Марија Маџоре била искористена како каменолом. Ентузијазмот за огромната нова зграда, наскоро се проширил меѓу населението, и луцидниот Џан Галеацо, заедно со неговиот братучед – архиепископот, собрале големи донации за „''работата во тек''“. Програмата за изградбата била строго регулирана од фабриката на Дуомо, која имала 300 вработени, предводени од првиот главен инженер, Симон да Орсениго. Орсениго првобитно планирал да ја изгради катедралата од тула во Ломардо-готски стил.<ref name=wondermondo>{{cite web|url=http://www.wondermondo.com/Countries/E/IT/Lombardy/MilanCathedral.htm|title=Milan Cathedral|publisher=Wondermondo}}</ref>
 
Висконти имал амбиции да се следат најновите трендови во [[Европа|европската]] [[архитектура]]. Во [[1389]] година, [[Франција|францускиот]] главен инженер Никола де Бонавентуре бил назначен додавајќи го на црквата својот Рајонант-готски стил, [[Франција|француски]] стил, којшто не бил типичен за [[Италија]]. Тој одлучил дека структурата од тула треба да биде обликувана со [[мермер]]. Галеацо и дал на фабриката на Дуомо ексклузивна употреба на мермерот од [[Каменолом|каменоломот]] Кандоглија и ја ослободил од даноци. Десет [[Година|години]] подоцна уште еден [[Франција|француски]] архитект, Жан Мигнот, бил повикан од [[Париз]] да се суди и да се подобри со работата, како на ѕидарите потребна техничка помош за кревање камења до невидена височина. Мигнот ја прогласил завршената работа дотогаш како „опасност од пропаст“ (pericolo di ruina), како што тоа било направено „без наука“ (sine scienzia). Во следните години предвидувањата на Мигнот се покажале како неточни, но во секој случај ги поттикнале инженерите на Галеацо да ги подобрат своите инструменти и техники. Работата продолжила брзо, и пред [[Смрт|смртта]] на Џан Галеацо во [[1402]] година, речиси половина катедрала била завршена. Изградбата сепак прекинала речиси целосно до [[1480]] година поради недостаток на [[пари]] и идеи: најзначајните дела од овој период се [[Гроб|гробовите]] на Марко Карели и [[Папа Мартин V]] (1424) и прозорците на апсидата (1470-тите години), од кои овие постојат како портрети: Евангелистот Свети Јован, од Кристофоро де Мотис, и Свети Елигиус и Свети Јован Дамаскин, двете од Николо да Варало. Во 1452 [[Година|година]], од страна на Франческо Сфорца, наосот и патеките биле завршени до шестиот залив.
[[Податотека:Milano domo Antonio Amadeo.JPG|мини|десно|Миланскиот господар - Џовани Антонио Амадео]]
Во 1500-1510 [[Година|година]], од страна на [[Лудовико Сфорца]], октогоналната [[купола]] била завршена и украсена во внатрешноста со четири серии од петнаесет статуи, секоја претставувајќи [[Светец|светци]], [[Пророк|пророци]] и други ликови од [[Библија|Библијата]]. Надворешноста долго останала без декорација, освен за Џуглието дел Амадео, изградена 1507-1510 [[Година|година]]. Ова е ремек-дело на [[Ренесанса|ренесансата]] што, сепак е усогласено со општиот готски изглед на [[Црква|црквата]].
182

уредувања