Разлика помеѓу преработките на „Историја на Советскиот Сојуз (1964–1982)“

с
нема опис на уредувањето
с
Колективно раководство најпрвин си поставило за цел да се стабилизира Советскиот Сојуз и мирното советското општество. Покрај тоа, тие се обиделе да го забрзаат економскиот раст, кој бил забавен значително во текот на последните години на Хрушчов како владетел. Во [[1965]] година Косигин иницирал неколку реформи за децентрализација на советската економија. По првичниот успех во создавањето на економски раст, тврдокорните струи во партијата ги стопирале реформите, плашејќи се дека со тоа ќе се ослабне престижот и силата на партијата. Економскиот раст започнал да стагнира во почетокот на 1970-тите. По смртта на Брежнев во 1982 година настапил периодот на уште еден мал економски раст на советската економија, по кое следувало конечното распаѓање на земјата.
 
== КолектиноКолективно лидерство ==
 
По подолга борба за власт{{sfn|Baylis|1989|p=97}}, Хрушчов конечно бил соборен од функцијата прв секретар во октомври [[1964]] година, обвинет за неуспехот на неговите реформи, неговата опсесивна реорганизација на Партијата и владиниот апарат, неговото непочитување на партија и владините институции, и неговиот надмоќен стил на лидерство{{sfn|Service|2009|p=375}}. Президиумот (Политбирото), Централниот комитет и други важни партиски и владини тела биле уморни од повторувањето на грешките на Хрушчов. Советското раководство, исто така, верувало дека неговиот индивидуален стил на лидерство било спротивно на едно идеално колективно раководство{{sfn|Baylis|1989|p=97}}. [[Леонид Брежнев]] и [[Алексеј Косигин]] успеале да го симнат од власт на Хрушчов, како прв секретар и Премиер на земјата. На Михаил Суслов, Андреј Кириленко и Анастас Микојан (во 1965 година бил заменет од страна на Николај Подгрониј), исто така им биле доделени дадени значакни функции во новото раководство. Заедно тие го формирале колективното раководство{{sfn|Cocks|Daniels|Heer|1997|pp=56–57}}.