Разлика помеѓу преработките на „Историја на Советскиот Сојуз (1964–1982)“

== Одбранбена политика ==
 
Советскиот Сојуз започнал со голема воена изградбата во [[1965]] година преку проширување на двете нуклеарни и конвенционални арсенали. Советското раководство верувало дека силната војска ќе биде корисна потпора во преговорите со странските сили, и ќе доведе до зголемување на безбедноста на [[Источен блок|Источниот блок]] од напади. Во 1970-тите, советското раководство заклучило дека војната со капиталистичките земји не означува дека може да стане нуклеарна, и затоа тие иницирале брза експанзија на конвенционалните сили во земјата. Поради послабата инфраструктура на земјата во споредба со [[САД]], советското раководство верувало дека единствениот начин да се победи бил со брзо воено освојување на [[Западна Европа]]. Советскиот Сојуз станала нуклеарна земја која може да се споредува со САД во раните 1970-ти, по што земјата се консолидирала како суперсила{{sfn|Bacon|Sandle|2002|p=19}}.
 
Брежнев, според некои од неговите најблиски советници, бил загрижен за растечките воените трошоци во 1960-тите. Советниците подоцна раскажувале како Брежнев дошол во судир со неколку врвни воени индустријалци, како Маршал [[Андреј Грешко]]. Во почетокот на 1970-тите години, според Анатолиј Александров-Агентов, еден од најблиските советници на Брежнев, изјавил дека Брежнев присуствувал на пет-часовна средба за да се обиде да ја убеди советската воена единица да се намалат воените трошоци.{{sfn|Evangelista|2002|p=178}}. Кога Грешко починал во 1976 година [[Дмитриј Устинов]] го наследил неговото место како министер за одбрана. Устинов, иако близок соработник и пријател на БрежњевБрежнев, спречил секаков обид од страна на Брежнев да се намалат националните воени трошоци. Во неговите подоцнежни години, Брежнев немал волја за да се намалат трошоците за одбраната, поради неговото здравје{{sfn|Evangelista|2002|p=179}}.
Стабилизација
 
== Стабилизација ==
 
== Наводи ==